در مذمت هیئتامناییشدن «انجمن سینمای جوانان ایران»
حسین ریگی . فیلمساز
اوایل دهه 70 بود، نوجوان بودم و در آستانه جوانی، به تازگی پشت لبم سبز شده بود که با نماد سبزرنگ خیرهکنندهای در گوشهای دنج از خیابان شهید بهشتی زاهدان آشنا شدم. بیاختیار جذب جلوهگری مبهم و دلنشین آن نماد و بعد آن در قدیمی و بهیادماندنی شدم... . اولین گامهای پرهیجانم را در راهپله ورودی آن ساختمان خاطرهانگیز هنوز به یاد دارم. صدای تپش ماجراجویانه قلبم در آستانه ورود به «سینما» در گوشهای بسیار دور از پایتخت؛ زاهدان ورجاوند. امروز وقتی شنیدم که «نماد سبز انجمن سینمای جوانان» رو به زردی گذاشته و عدهای قصد هرسکردن آن را دارند، پژمرده شدم، خشک شدم، جواب قانعکنندهای برای گرد سپیدی که بر موهایم نشسته نداشتم و خیلی دلم گرفت؛ غصهدار از خشکشدن کهنهدرخت تنومندی که ریشه در جایجای ایران عزیز دوانده؛ از زاهدان و سنندج و بندرعباس و ترکمنصحرا گرفته تا اندیمشک و یاسوج و حتی تهران... . این روزها مشغول مرور چند واژه در پیچوتاب ذهن و ذهنیت شدهام. «هیئت» یعنی چه؟ «امنا» مگر جمع واژه «امین» نیست؟ پس انجمن یعنی چه؟ جوانان مگر امن و امین نیستند؟ حتما میدانند سینما یک کالای لوکس پایتختنشین نیست. حتما میدانند امروز ایران چقدر مرهون ایدهها و سوژهها و لوکیشنهای بکر حاشیههای دور و نزدیک ایران است. حتما میدانند شور و اشتیاق سینما را باید با یک نماد سبزرنگ به کهنوج و سقز و اسفراین برد؟ جای دوری نرویم، اصلا خود من اگر سینمای جوانان زاهدان نبود، الان شاید بهجای آنکه در آستانه ساخت اولین فیلم سینمایی استان باشم، در همان روزهای دور جذب نمادهای رنگارنگ و سیاه و خاکستری دیگری شده بودم و دیگر این «ریگی» نبودم. حالا که میخواهم دینم را به روح استاد عباس حداد ادا کنم، عمیقا افسوس میخورم که انجمن سینمای جوانانی نباشد که عباسهایی در آن باشند تا دست جوانان را بگیرند و به آنها راهرفتن در تخیل را بیاموزند... . این مرقومه نه یک وصفحال، بلکه هشداری است جدی و به گمانم بهموقع به نمایندگان مجلس و مسئولان فرهنگی و حتی امنیتی کشور... . هیئتامناییشدن انجمن و بازشدن پای عدهای از مسئولان محترم شهری در فضای تخصصی یا هر تغییری در ساختار انجمن میتواند نماد تبری باشد بر قامت تنومند انجمن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.