مروري بر «سورمهسرا»* از رامبد خانلري
نامهاي از قبرستان
فاطمه آزادی
شکل معمایی مرگ و زندگی بعد از مرگ برای هرکس، به تفکرش از زندگی و مرگ بستگی دارد. مرگ و فقدان عزیزان هم تأثیرات عمیقی را بر روح و روان آدمی بهجا میگذارد، تا جایی که برخی اوقات، افراد با قبولنکردن مرگ آنها و در گذشته زندگیکردن بهدنبال راهی هستند تا واقعیت را نپذیرند. در واقع باور ذهنی هرکس نسبت به مرگ و نیستی انسان متفاوت است. شاید برای همین هم باشد که زندگان برای مواردی مثل سفر به دنیای مردگان و دیدار مجدد آنها و اطلاع از زندگی پس از مرگ، سر و دست میشکنند.
رمان «سورمهسرا»، اینگونه شروع میشود: «شوآن میگفت شبها روی سقف میخوابد، درست مثل خفاشها، او فقط اسم عجیبوغریبی نداشت. خودش هم بچه عجیبوغریبی بود. مادرش مرده بود و هر بار علت مرگ مادر را یک چیزی میگفت. يك مرتبه گفت سوزن خياطي در پاي مادرش رفته است و سوزن در بدن او پيشروي كرده و يك روزي مادرش سوزن را با خون بالا آورده و پيش از آنكه او را به بيمارستان برسانند تمام كرده است... دوست دارم شوآن را ببینم و بگویم حالا با این اتفاقی که برای من افتاده است حرفش را باور میکنم که مادرش دو سال بعد از مرگ برگشته است». داستان، راجع به سفر مردی به مکانی به همین نام است. او نامهای را از زنش، «هدیه» دریافت میکند که سه سال پیش، بعد از مرگ دختر نوزادش، آبانه با قرصبرنج دست به خودکشی زده است. نامه از سورمهسرا فرستاده شده و مُهر سورمهسرا را خورده است. راوی با دریافت نامه، در نهایت راهی سورمهسرا میشود که در واقع قبرستانی است با مشخصات خاص خودش. او از ابتدای ورودش بوی گلاب را استشمام میکند و همواره صدای عزاداری زنهایی را میشنود که به شیوهای خاص مشغول عزاداری هستند. انتخاب یک قبرستان برای روایت چنین داستانی باعث میشود که داستان رو به جلو حرکت کند. قبرستان و انتخاب زمان غروب تا انتهای شب و تاریکی و افرادی که مخاطب بین مرده یا زندهبودنشان در تردید باقی میماند، رمان را به نقطه اوج میرساند. مرد با دیدن رفتارها و شنیدنِ حرفهای این افراد سردرگم میشود که مرز بین مرگ و زندگی کدام است؟ نویسنده بادقت شخصیتها را وارد رمان میکند. خواننده بهتدريج با «غفور» و دخترش «اشرف» و «عزیز باغبون» و بقیه آشنا میشود، تا در نهایت به «آبانه» و «هدیه»، دختر و همسر راوی میرسد. هدیه نمیخواهد شوهرش را ببیند ولی به اصرار بقیه حاضر میشود که با شوهرش صحبت کند آنهم از پشت قالیچهای که راوی حق ندارد آن را کنار بزند. هدیه مصرانه از شوهرش میخواهد که از سورمهسرا برود. در صفحات انتهایی رمان متوجه میشویم که این اتفاقات و سفر مرد به سورمهسرا در نتیجه یک شب به کمارفتنش بوده است. درواقع داستان از بهکمارفتن راوی تا زمان بههوشآمدنش روايت ميشود و در نهایت قبول مرگ هدیه و آبانه، یعنی برگشت او به دنیای زندگان و ادامه زندگی زمینی. تشبيه مردهها به درختهایی که از توی قبرشان سر بیرون میآورند و بعد دوباره توی قبر میروند استعاره درخور توجهی است برای زندگی پس از مرگ. رامبد خانلری، در «سورمهسرا»، دنیایی سوررئال خلق میکند: از آدمی که موقع حرفزدن فقط دهانش تکان میخورد و بقیه اجزای صورتش ثابت ماندهاند، انگار که به صورتش نقاب زده باشند تا آدمهایی که شباهتی با آدمهایی دارند که او میشناسدشان، اما آنها نيستند. راوی با آدمهایی روبهرو میشود که نمیداند مردهاند یا زنده؟ خودش خواب است یا بیدار؟ و اینجا کجاست؟ تاسکبابی که هیچوقت پخته و حاضر نمیشود و موارد دیگری از این دست. راوي بین مرگ و زندگی گیر کرده است. بماند یا برود؟ چه کند؟ هرچه به اواخر داستان نزدیک میشویم، بيشتر متوجه دنیای «سورمهسرا» و آدمهای مردهاش میشویم. اما هیچچیز کاملا، صدرصد قطعی نیست. این نکته را در رفتار و گفتار شخصیتهای داستان بهروشني میشود دید. دنیای سورمهسرا برای ذهن خوانندهاش بعد از تمامکردن رمان، همچنان جذاب و سؤالبرانگیز باقی میماند. با اين همه دنیای «سرمهسرا» و آدمهایش، برایمان ترسناک نیستند. یک دنیای خاص که بدمان نمیآید برای دیدن یا وجود نشانههایی از عزیزان ازدسترفته گاهی سری به آنجا بزنیم. * داستان «سورمهسرا» نوشته رامبد خانلري است که چنديپيش در مجموعه «نسخه خاكستري» («سمر») نشر بان بهطور مشترك با نشر «آگه» منتشر شده است. «سورمهسرا» در دسته رمانهاي موسوم به «نسخه سياه» يا «نسخه خاكستري» جاي ميگيرد كه آن را ادبيات وحشت نيز ميخوانند كه از ژانرهاي قديمي ادبيات در جهان است و از دوران اساطير و افسانهها و نيز در فرهنگ عامه و فولكلور نيز سابقه ديرين داشته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.