خشم عمومي
يلدا معيري- عكاس خبري
انتشار تنها چند خط بسيار كوتاه، حاكي از ناراضيبودن من از انتشار عكسم در كنار تویيت رئيسجمهور آمريكا كه در آن مردم و كشورم را در شرايط خاصي توصيف كرده بود، بدون هيچگونه كلمات توهينآميز، سبب شد تا سيل حملات كاربران به صفحه اينستاگرام من آغاز شود. توهينهاي بسيار شديد و كلمات ركيك، همه حكايت از نارضايتي مهاجمان از اشارهكردن ابرو بالاي چشم رئيسجمهور ايالت متحده داشت! با اينكه قسمت نظردهي مربوط به آن پست را بسته بودم، آنان به پستهاي ديگرم هجوم برده و زير تمام عكسهايم فحاشي كردند! آنان در دايركت اينستاگرامم هم سنگتمام گذاشتند و از هيچ چيز فروگذار نكردند. البته ماجرا به اينجا ختم نشد و در صفحات عمومي شبكههاي ديگر كه اين پست را به اشترك گذاشته بودند هم به خانواده من توهينهاي زيادي كردند و حتي صفحه دوستان و اعضاي خانوادهام را هم فحشباران كردند. تا حدي كه با انرژي و اعصابم ياري ميكرد، بعضي از اكانتها را نگاه كردم كه عموما عكسهاي قلابي داشتند و تنها چند عدد دنبالكننده؛ صفحات بيهويتي كه گويي تنها به منظور فحاشي ساخته شده بودند. افرادي بودند كه در كامنتها مرام گروههاي سياسي خاص را تبليغ ميكردند و كساني كه محصولاتشان را براي فروش عرضه كرده بودند! براي اولينبار بهعنوان يك فرد پرمخاطب كه هميشه تعداد محدودي دنبالكننده داشته، زير نورافكن رفته بودم و ميتوانستم حس بعضي از سلبريتيها را از رفتارهايي بفهمم. تمام مدت تنهاوتنها ذهنم حول يك كلمه ميگشت: خشم عمومي! بغض و خشم بينهايت و بيترمزوكنترلي كه بدون ذرهاي تأمل و توقف ميكوبيد و جلو ميرفت و ويران ميكرد؛ خشمي بيپايان و ترسناك! گلوله برفيای كه هر لحظه بزرگتر ميشد و ميرفت كه به بهمني بزرگ تبديل شود. مشخصا تحليل جامعهشناختي اين رفتار در صلاحيت و علم من نيست و كارشناسان بايد دراينباره تحقيق و بررسي كنند، اما به راستي مردمي كه براي چنين اظهارنظر شخصي و ملايمي چنين فرد را به خاكوخون ميكشند در مقابل رفتارهاي چكشي و محكمتر منتقدان خود چه خواهند كرد؟ اين چيزي است كه در ميانسالي من را از جامعه و مردم خودم بسيار ميترساند. چگونه ميتوان در اين اجتماع خشمگين افراد را به صبر و اندكي تأمل دعوت كرد؟! ... اين سؤالي است كه دغدغه اين روزهاي من است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.