وضعیت استندآپ کمدی سیاسی
پوریا عالمی
سلام سوفیا! نامه امروز یک نامه نفتی است، چون دیروز بیژن نامدارزنگنه، وزیر نفت، در پاسخ به این سؤال که سقف افزایش قیمت بنزین چه میزان خواهد بود، خندید و به مزاح پاسخ داد: تا جایی که مردم تحمل کنند.
ما از این جمله زنگنه چندتا چیز یاد میگیریم: ۱- از آنجا که نان از چارکی سهعباسی، پنیر سیری دو عباسی گذشته و آدمهای مفلس چو ما را واداشته به رقاصی، مسئولان کشور را هم واداشته به بذلهگویی. ۲- خب اگر واقعا قرار بود مسئولان نمک بریزند، چرا از همان اول ما به مهران غفوریان رأی ندادیم؟ مثلا غفوریان میشد رئیسجمهور، رامبد جوان میشد وزیر نفت، حسن ریوندی میشد وزیر ارشاد، کلاهقرمزی هم میشد وزیر کار، پرویز و پونه هم میشدند رئيس صداوسیما. اینطوری فرقش با الان این بود که اینها هم مثل مسئولان کار نمیکردند، ولی جاش همه دور هم خوش بودیم. ۳- وقتی وزیر میگوید تا جایی که مردم تحمل کنند گران میکنند، یعنی دهانمان متحمل خواهد شد، چون تا الان ما تحمل کردیم و هیچی نگفتیم اینها فکر میکنند ما دارد خوشمان میآید، درحالیکه دارد تحملدانمان پاره میشود. میبینی سوفیا؟ الان وضعیت مملکت طوری است که آدم احساس میکند ما در حالت یک استندآپکمدی مستمر هستیم و همه فقط میخواهند دوتا جوک بگویند تا سرمان گرم شود. خلاصه این نامه هم محض خنده نوشته نشد سوفیا، چون برخي مسئولان ما خندهدارترند! عاشق خندهدار تو؛ میدون دوم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.