رؤیای صلح در افغانستان
روزنامه آمریکایی نیویورکتایمز ضمن گزارشی با عنوان «رؤیای ما از صلح: تصور پایان جنگ در افغانستان» نگاهی انداخته به موضوع مذاکرات صلح افغانستان و دیدگاههای مردم درباره این مذاکرات و چشمانداز آنها برای آینده این کشور. در این گزارش یک مرد روزنامهنگار افغان از زنی که همکار اوست، میپرسد: «اگر صلح شود، اولین کاری که میکنی چیست؟» زن خبرنگار که فاطمه نام دارد، جواب میدهد: «میروم اسبسواری» و توضیح میدهد آخرینبار در کودکی و در روستای زادگاهش سوار اسب شده و بعدتر آن روستا به دست طالبان افتاده است. زن میگوید: «بعد میروم روستایم را میبینم. تو چهکار میکنی؟» مرد که فهیم نام دارد، جواب میدهد: «موتورسیکلت میخرم، ولی دوتا دوربین روی آن کار میگذارم و میروم به مناطقی که الان تحت کنترل طالبان هستند؛ اوروزگان، زابل، هلمند. بعدش هم دایکندی و بامیان. میخواهم از جایی غیر از هواپیما آنجاها را ببینم». زنی 35ساله که اکنون یک کانال تلویزیونی را اداره میکند، در پاسخ به این پرسش که چه رؤیایی برای بعد از صلح دارد، میگوید آرزویش این است که در منطقه دورافتاده نورستان یک رستوران باز کند و توضیح میدهد که آن منطقه کوهستانی چنان دور از دسترس است که به منطقه افسانهای شانگری-لا میماند. طاهره، زنی 28 ساله که عکاس است، میگوید: «کیفم را برمیدارم، چند دست لباس و یک دوربین. از وسیله نقلیه عمومی استفاده میکنم، نه ماشین شخصی. میروم کوهنوردی در پنجشیر و در هلمند به موسیقی گوش میدهم. میروم به قندهار تا شهر جدید آینو منا را ببینم. شنیدهام مثل دوبی شده است. از دختران بدخشان عکس میگیرم و میروم به ننگرهار که سیکها در آنجا هستند و با آنها میرقصم». در این گزارش از زبان یک زندانی 36ساله طالبان آمده است: «اولین اسباببازیای که در عمرم داشتم یک تفنگ بود. یک تفنگ واقعی. ما دیگر از جنگیدن خسته شدهایم». او درباره رؤیایش برای آینده بعد از صلح میگوید: «ازدواج میکنم. نامزدم تا الان پنج سال است که منتظر مانده». یکی دیگر از افراد طالبان که اکنون آزاد است و در جوزجان زندگی میکند، گفته است: «اولین کاری که میکنم، این است که بروم و پدر و مادرم را ببینم». او شش سال است که بعد از آن هم دلش میخواهد به شهرهای شمالی برود، فقط و فقط برای آنکه بتواند بدون ترس در آن شهرها پیادهروی کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.