|

پيكر سوخته

مهدی حجوانی

به فوقاني، فرمانده دسته اشاره كردم و او گفت كه به عقب برگرد. پشت خاكريز آب بود. از عرض آب و قسمتي كه كم‌عمق بود و تقريبا به زمين رسيده بود رد شدم. آب و گل درهم شده بودند. بعد از آب خاكريز ديگري بود كه همراه با چند نفر ديگر از آن هم گذشتم. نمي‌توانستم بدوم، ولي چون احتمال داشت عراقي‌ها مرا از پشت با تك‌تير بزنند مجبور بودم كه به درد اعتنا نكنم و حداقل تند راه بروم. اصلا جاي ايستادن نبود. پشت خاكريز يك خودرو و تانك خودی دیدم كه با توپ مستقيم عراقي‌ها سوخته و آتش گرفته بودند. آتش فروكش كرده بود، اما دود سياهي از تانک و خودرو بلند بود. كلي مهمات و كوله‌پشتي و وسايل ديگر هم در آتش سوخته بودند. از كنار تانك و خودرو رد شدم. بوي سوختگي آن‌قدر تند و شديد بود كه يك دنيا تلخي را به جانم ريخت. از همه ناراحت‌كننده‌تر پيكر سوخته و زغال‌شده راننده خودرو بود كه در خود پيچيده شده بود. هر لحظه امكان تكرار اين صحنه وجود داشت، به‌خصوص اگر عراقي‌ها می‌ديدند كه عده‌اي از ما در حال بازگشت به عقبيم. چشمم به يك ماشين خورد كه گرچه آمبولانس نبود، اما می‌خواست مجروحي را با برانكارد به عقب ببرد. چند نفر برانكارد را از پشت توی ماشين مي‌گذاشتند. تا خودم را به راننده برسانم، ماشين حركت كرده بود. داد زدم و دستم را تكان دادم. ايستاد و نايستاد. داد زدم و درِ جلو را باز كردم. رزمنده‌اي كه بغل راننده نشسته بود، پایین آمد و کمکم کرد. با آه و ناله خودم را بالا كشيدم و توی ماشين کنار راننده ولو شدم. هنوز بغل‌دستي‌ام در را نبسته بود كه ماشين جاكن شد و با شتاب به راه افتاد. راننده خيلي عصبي بود و به سرعت حركت مي‌كرد. جاده در ديد دشمن و حركت در آن خیلی خطرناك بود. اين را مي‌شد از ماشين‌هاي سوخته‌اي كه در كنار يا وسط جاده افتاده بودند فهميد. تنها ماشين سالم يك وانت تويوتا بود كه آن هم به‌خاطر سرعت زياد از جاده منحرف و لاستيك‌هاي طرف راستش توی گل‌هاي كنار جاده فرو شده بود. عراق جاده را با خمپاره‌هايش چنان شخم زده بود كه ديگر از آن جاده صاف قبل از عمليات خبري نبود. گاهي چاله انفجار در وسط جاده آن‌قدر گود بود كه ماشين ما مجبور مي‌شد سرش را بچرخاند و از كنار گودال رد شود. ماشيني را تصور كنيد كه پر از سرنشين است و در هواي گرگ‌وميش و نيمه‌تاريك مجبور است هم با سرعت حركت كند و هم مارپيچ. اينها همه يك طرف و ناله‌هاي مجروحي كه با پاي شكسته روي برانكارد به هوا مي‌پريد و چپ و راست مي‌شد طرف ديگر. اعصاب راننده خرد شده بود و با صداي نازكش يك‌ريز جيغ مي‌كشيد و حرص مي‌خورد. احساس می‌کردم بیش از حد عصبی است. من هم با بالا و پايين‌شدن ماشين، دردم شديد مي‌شد، اما صدايم را فرومي‌خوردم تا راننده دلش به رحم نيايد و حتي نيش‌ترمزي نزند و هرچه سريع‌تر از منطقه آتش خارج شويم. البته كار من بيشتر از آنكه فداكاري باشد، عملی عاقلانه و حساب‌شده بود. وانگهي درد من آن‌قدرها هم شديد نبود وگرنه اگر من هم پايم مثل آن دوست مجروح، شكسته بود، حتما اختيارم را از دست مي‌دادم و هوار مي‌زدم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.