|

تير در پهلو

مهدي حجواني

دو، سه روز قبل از آن يكي از بچه‌هاي دسته‌مان به نام ظهيري كه تركش به‌شدت به پهلويش خورده و جراحتش عميق بود، در همان حالت نيمه‌اغما گفته بود: «جانمي! دارم شهيد مي‌شوم...». اين بچه‌هاي بسيج در جبهه‌ها توجه خاصي به حضرت فاطمه زهرا(ع) دارند. من هم كه پهلويم ناراحت بود، ياد ظهيري افتادم و چند بار «يا فاطمه زهرا» گفتم. خودم را توی سنگر ولو كردم. از آن دو برادري كه توی سنگر بودند خواهش كردم جايشان را به من بدهند و به سنگري كه من در آنجا بودم، بروند. پهلويم درد مي‌كرد اما دردش قابل تحمل بود. امدادگر ديگر دسته‌مان را صدا كردم. فاصله‌اش زياد بود و صدايم را نمي‌شنيد. ديگران هم نمي‌توانستند كاري انجام دهند و حتي امدادگر خبر كنند، چون آتش زياد بود. البته خودم هم منصرف شدم چون پیش خودم فکر می‌کردم كه امدادگر نمي‌تواند براي موج‌گرفتگي كاري انجام دهد. چاره‌اي نبود جز اينكه در سنگر بمانم تا آتش دشمن سبك شود. به علت بی‌تحرکی سردم شد. كف سنگر و درست زير من يك كيسه خواب بود. قسمت‌هايي از كيسه زير خاك مانده بود. كم‌كم كيسه خواب را از زيرم بيرون کشیده و روي خودم كشيدم. سنگر هرچند از لحاظ درازا كفاف قد بلند مرا نمي‌داد، اما آن‌قدري بود كه كفش دراز بكشم و پاهايم را جمع كنم. به پهلو خوابیدم، پهلويي كه سالم بود. حدود يك ساعت گذشت. مطمئن نيستم كه در اين فاصله خوابم برد يا نه. وقتي به خودم آمدم هوا كمي روشن و صدای جنگ خاموش شده بود. متوجه شدم كه چندتایی از بچه‌ها در حال حمل شهيدي روي برانكارد هستند. از صحبت‌هايشان فهميدم ساعتچي را که شهید شده بود، می‌برند. احساس كردم شرايط براي برگشتن به عقب آماده است. صدا زدم و يك نفر آمد و دستم را گرفت. بلند شدم. انگار یک نفر پهلویم را توی مشتش گرفته بود و پوست شکم و پهلویم کشیده شده بود. در حالي كه به طرف پهلوي آسيب‌ديده‌ام خم شده بودم، مثل دكلی شكسته به طرف سر خاكريز به راه افتادم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.