|

در شكست‌خوردن حرفه‌اي باشيم

جان کندی ‌تول در سال ۱۹۳۷ در نیواورلئانز به دنیا آمد. او در 17‌ سالگی بورسيه دانشگاه تولن شد و در 22 سالگی به مقام استادی کال‌ هانتر نیویورک رسید. او جوان‌ترین استادی بود که در این کالج، ادبیات انگلیسی تدریس کرده بود. در سال ۱۹۵۹ زمانی که برای خدمت سربازی به پورتوریکو رفته بود، ماشین تحریر دوستش را قرض گرفت و نوشتن رمان «اتحادیه ابلهان» را شروع کرد. او بعد از بازگشت به آمریکا، رمان را بارها برای ناشران بسیار فرستاد، اما هیچ‌یک حاضر به چاپ آن نشدند. همین ناکامی باعث افسردگی‌اش شد تا اینکه در 32 سالگی با وصل‌کردن شلنگ به اگزوز ماشین و تنفس از گاز سمی خودرو به زندگی خود خاتمه داد. اما مادرش بعد از دو سال افسردگیِ از‌دست‌دادن پسرش، آستین را بالا زد و 9سال تمام جواب رد شنید تا اینکه واکر پرسی، یکی از استادان دانشگاه لوئیزیانا که از سماجت مادر به ستوه آمده بود، حاضر شد برای رفع تکلیف نگاهی به کتاب بیندازد. او در نظر داشت بلافاصله بعد از خواندن چند صفحه از اين كتاب، جواب رد بدهد، اما این استاد هرچه بیشتر کتاب را خواند، بیشتر مجذوب شد؛ شگفت‌زده از متن کتاب و اینکه چرا کسی متوجه این شاهکار نشده بود. پیشگفتاری برای کتاب نوشت، شمارگان چاپ نخست، فقط ۲۵۰۰ نسخه بود، اما کتاب بلافاصله بعد از انتشار، غوغایی به پا کرد و سال بعد جایزه پولیتزر را گرفت و به یک‌و‌نیم میلیون نسخه رسید. به این ترتیب، جان کندی تول تنها نویسنده‌ای شد که بعد از مرگ، پولیتزر گرفت. جایزه پولیتزر، جایزه‌ای در روزنامه‌نگاری، ادبیات و موسیقی است که بخش‌های گوناگون دارد. این جایزه معتبرترین جایزه روزنامه‌نگاری و ادبیات آمریکاست که از سال ۱۹۱۷ هر ساله با نظارت دانشگاه کلمبیا به روزنامه‌نگاران و نویسندگان و شاعران و موسیقی‌دانان داده می‌شود. تحلیل و تجویز راهبردی این اتفاق برای خیلی‌ها افتاده است: پسری که دختری را می‌خواسته و به او نرسیده است، روی دختر اسید می‌پاشد و خودش را نیز می‌کشد. کتابی که منتشر نشده، پروژه‌ای که به پایان نرسیده، تجارتی که به شکست انجامیده، مذاکره‌ای که به سرانجام نرسیده، سرمایه‌ای که بر باد رفته و معاهده‌ای که با خیانت طرف مقابل روبه‌رو شده است. زندگی و کسب‌وکار سراسر ناکامی است و گاهی البته پیروزی؛ بنابراین ما پیش از آنکه خود را برای پیروزی آماده کنیم، باید خود را برای ناکامی در اهداف آماده کنیم. در این زمینه چهار تکنیک بنیادین، اما ساده قابل استفاده است: تکنیک جدایی از اهداف: باید از اهدافمان فاصله بگیریم. اولین کاری که باید انجام دهیم و یاد بگیریم این است که بدانیم ما مساوی با هدفمان نیستیم؛ آن‌قدر خود را با هدفمان گره نزنیم که شکست در دستیابی به هدف مساوی با از‌بین‌رفتن‌مان باشد. شخصیت و زندگی خود را در گرو تحقق یک هدف قرار ندهید. این تکنیک مقدمه تکنیک دوم است. تکنیک جایگزینی اهداف: عدم دستیابی به یک هدف، گاهی اوقات نشانه آن است که هدف نامناسبی را انتخاب کرده‌اید. وقتی نمی‌توانید در یک دانشگاه معتبر در مقطع دکترا پذیرش بگیرید، شاید باید هدفتان را تغییر دهید. دانشگاه هدفتان را عوض کنید. گرایش تحصیلی‌تان را عوض کنید. یا حتی شاید لازم باشد که ابتدا در مقطع ارشد پذیرش بگیرید و سپس با یک پشتوانه قوی برای دکترا و یک دید بهتر درباره دکترا اقدام کنید. تکنیک شکست اهداف: اهداف بزرگ را به اهداف کوچک بشکنید. آن‌گاه عدم دستیابی به اهداف کوچک، شکست بزرگ، تلقی نمی‌شود بلکه شکستی کوچک تلقی می‌شود که می‌تواند به‌راحتی جبران شود. تکنیک جابه‌جایی اهداف: گاهی اوقات پیگیری هدف در یک موقعیت زمانی- مکانی اشتباه است. مثلا ممکن است شما یک ایده خیلی خوب در زمینه ماساژدرمانی داشته باشید، اما کشور در شرایط جنگی است. پس یا باید کشورتان را عوض کنید (جابه‌جایی مکانی) یا اینکه ایده خود را نگاه دارید تا شرایط عوض شود (جابه‌جایی زمانی). دلیل بزرگ بسیاری از ایده‌هایی که شکست می‌خورند، بد بودن ایده نیست، بلکه زمان یا مکان نادرست طرح ایده است. جان کندی تول خودکشی کرد، چون بلد نبود جدایی از اهداف، جایگزینی اهداف و جابه‌جایی اهداف را به‌خوبی به کار ببرد. او برای موفقیت ساخته شده بود و توانایی لازم برای مواجهه با ناکامی را نداشت. کسانی می‌توانند به موفقیت برسند که در شکست‌خوردن حرفه‌ای باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.