|

عليه يأس و نااميدي

مصطفي ايزدي

40 سال از عمر انقلاب اسلامي سپري شده است. از همان روز‌هاي نخستي که نظام جديد در ايران شکل گرفت تاکنون، مخالفان آن تلاش داشتند نگذارند نظام سياسي مستقلي در ايران شکل بگيرد. علي‌القاعده هر انقلابي دشمنان و مخالفاني دارد، اما انقلاب اسلامي در ايران دشمنان و مخالفان پرشمار و قدرتمندي داشته و دارد. از ورشکستگان سياسي گرفته تا صاحبان قدرتي که در گذشته عنان حکومت را در اختيار داشتند ولي خيزش مردمي فراگير آنان را از اريکه قدرت به زير آورده بود و نيز قدرت‌طلباني که در دوره‌هاي گذشته در جذب نظرات مردم ناکام ماندند همراه با قدرت‌هاي استکباري منطقه و جهان، همه و همه دست به دست هم دادند تا ريشه درخت ايران را از بيخ برکنند، اما در اين 40 سال که موفق به اين کار نشدند. از طرفي انقلاب اسلامي يک دشمن قوي هم در داخل کشور داشته و دارد و آن ندانم‌کاري‌ها، بي‌برنامگي‌ها ‌و تنگ‌نظري‌‌هاست. اين عناصر داخلي و خارجي هر چه بوده و هستند، تا اندازه‌اي تأثير خود را به مرور در اين چهار دهه در ميان ايرانيان به‌ويژه جوانان گذاشتند. من نه قصد سياه‌نمايي دارم که بخواهم در ميدان دشمن بازي کنم و نه فرد نااميد و مأيوسي هستم که بخواهم افق آينده را تاريک و موهوم به تصوير بکشم، اما با واقعيت‌هاي موجود ميان مردمان کشورمان چه کنيم؟ به يقين با حلوا‌حلوا‌کردن دهان‌ها شيرين نمي‌شود و از کنار رنج‌ها و گرفتاري‌هايي که ذهن، دل، معيشت و اخلاق بخشي از مردم را فراگرفته، نمي‌توان بي‌تفاوت گذشت. ‌نتيجه توجه به چنين فضايي براي شهروندان جز دچارشدن به نوعي بي‌انگيزگي نيست. بعضي تحرکات انتقادي اجتماعي و اعتراضي که به بهانه پيگيري خواسته‌هاي صنفي ديده شد، بايد مدنظر قرار گيرد. در چنين شرايطي، کشاندن نيروي‌هاي بالقوه کارآمد جامعه براي نجات کشور از شرايط حاليه و احيانا ايستادگي در مقابل تهديدات سخت خارجي، کاری ضروري خواهد بود. به نظر مي‌رسد که مخالفان و اپوزيسيون خارج‌نشين، شرايط موجود را بهترين فرصت ممکن مي‌دانند که القا کنند شرايط بحراني است! بگذريم که در تمام اين 40 سال، اپوزيسيون همين خواب‌هاي آشفته را مي‌دیدند. با اين نگاه به کساني که شبانه‌روز در انتظار تغيير هستند، اولين و مهم‌ترين کاري که در بعد فرهنگي و تبليغاتي بايد کرد اين است که مردم از پوچ‌بودن باور اپوزيسيون نسبت به آينده ايران‌ آگاه شوند. اين آگاهي و بسياري از آگاهي‌هاي ديگر، زمينه يأس و نااميدي را در جامعه از بين مي‌برد. بدون شک، دستگاه‌هاي فرهنگي تبليغاتي رسمي، مانند صداوسيما يا تريبون‌هاي در اختيار جناح اصولگرا و رسانه‌هاي وابسته به آنها قادر نيستند اين مسئوليت را پيش ببرند و صادقانه با مخاطبان خود حرف بزنند و عدم باور به عملکرد دشمنان ايران و اسلام را در دل مشتاقان حقيقت بنشانند. اگر اين خيل رسانه‌هاي صوتي- تصويري فراگير، تلاشي براي جذب مخاطب مي‌داشتند، تا اين حد بي‌اعتمادي به آنان در ميان مردم و به‌خصوص نسل‌هاي امروزي وجود نداشت.

دست‌اندرکار‌ان امر بايد بپذيرند که تشکل‌هاي مردم‌نهاد و انجمن‌ها و گروه‌هاي سازمان‌يافته متعلق به نخبگان و روشنفکران بيشتر از رسانه‌هاي رسمي قادرند فضاي سياسي کشور را از شرايط موجود برهانند و شکوفه‌هاي اميد را به گل تبديل كنند. آيا بازکردن فضاي سياسي و بهادادن به پيشنهادهای معطوف به همبستگي، وفاق و يکدلي مردم در سطح ملي، خيلي سخت است؟ در مقايسه بين نااميدي فراگير و اجازه‌ندادن براي فعاليت‌هاي سياسي فرهيختگان و دلسوزان، کدام مي‌تواند خطرناک باشد؟ نااميدي و رخوت ناشي از آن، چون خوره مي‌تواند بنيان‌ها را از بين ببرد. تا دير نشده بايد فکري براي اين موضوع کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.