|

قلم قاصر

مهدي حجواني

با اين يادداشت‌هاي مختصر نمي‌توانم عظمت جبهه‌ها را تصوير كنم. اصولا خیلی از رزمندگان قلم خوبی ندارند. اگر هم داشته باشند، هنگام نقل مسائل جبهه، از بازگويي خاطراتشان خودداري مي‌كنند، چون نمي‌خواهند از خودشان بگویند که مبادا ريا شود. من خود در جبهه نبوده‌ام و فقط دو، سه‌بار چرخي در آنجا زده‌ام. بنابراين با اين تجربه كم مسلما نمي‌توانم حتي گوشه‌اي از آن صحنه‌هاي پرعظمت را توصيف كنم. بگذریم که بعضی از صحنه‌ها را اصلا نمی‌شود نقل کرد.

سوپری بنده آن شب گذشت و صبح شد. من شب را در سنگر ديگري گذراندم و صبح روز بعد وقتي به سنگر قبلي رفتم، شنيدم كه برادر مجروحي را كه شب قبل پانسمانش كرده بودم- و اهل ياسوج بود- به پشت جبهه منتقل كرده‌اند. هرچه بود، بالاخره آن شب هم عمليات نشد. اين دومين‌بار بود كه گردان ما براي عمليات آمد، اما عمليات نشد. اگر كربلاي 4 را هم اضافه كنيم، سه‌بار مي‌شد. آن روز هم گذشت، مثل روزهاي قبل. اتفاق خاصي نيفتاد. كار من هم گوش‌خواباندن بود تا اگر كسي مجروح شد در خدمتش باشم. هروقت بي‌كار مي‌شدم، سنگرم را گود مي‌كردم و خاك‌هايش را توی گوني مي‌ريختم و گوني را روي ديوار سنگر مي‌گذاشتم. انگار می‌خواستم برج بسازم! گاهی هم سراغ كوله‌پشتي‌هايي مي‌رفتم كه صاحبانش به عقب برگشته بودند. هدفم از این مرده‌خوری، پیداکردن وسایلی بود که احتیاج داشتم. اگر به آبميوه يا آجيل يا بيسكويتي هم برمي‌خوردم آن را بر‌مي‌داشتم. يكي از دوستانم كه توی سنگر آمد و سوپری مرا با آبميو‌ه‌ها و خوراكي‌ها ديد، گفت: «حاج‌آقا اینها دونه‌ای چنده؟» قضيه را که برايش گفتم، خنديد و گفت: «تو داري راه شهدا و مجروحان را ادامه ميدي!». من به این فکر می‌کردم که ممکن است باز هم محاصره شویم و چیزی برای خوردن نداشته باشیم. درثانی می‌گفتم توی شهرها هرکس خون اهدا می‌کند، برای جبران خونی که از تنش رفته، به او آبمیوه می‌دهند. من هم باید برای بچه‌هایی که خونشان را اهدا می‌کنند یک قطره آبمیوه‌ توی کلینیک خاکی‌ام داشته باشم تا در حلقشان بچکانم. باز هم زلزله شب كه شد، احساس كردم باز همان بساط شب قبل به‌پا می‌شود و در يك ساعت خاص عراق به‌شدت بر سرمان آتش می‌ریزد. همين‌طور هم شد. ما نوبتي در حال پاس‌دادن و استراحت بودیم كه زلزله شروع شد. درست مثل شب قبل بود و تنها فرقي كه داشت اين بود كه با وجود آتش دشمن، نيروهايي كه براي عمليات آمده بودند به‌هرحال نايستادند و حركت كردند و به جلو رفتند. شاهد بودم كه نيروهايی تازه‌نفس يك ربع يا 20 دقيقه يك‌بار در دسته‌هايی حدودا 10 نفره از عقب مي‌رسند و از مقابل ما رد مي‌شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.