|

امان از آن زمين

مهدي حجواني

خمپاره‌ كه منفجر شد، سنگ و خاك به سرورويمان ريخت. فوری هر سه از حال يكديگر جويا شديم. در همين حال از همان سنگر پهلويي صداي رزمنده‌اي بلند شد كه با حالتي بين ناله و گريه كمك مي‌طلبيد. اهل تهران نبود، چون از حرف‌هايش چيزي متوجه نمي‌شدم. لهجه داشت. من كه امدادگر بودم به خودم آمدم و احساس كردم كه بايد كاري كنم. به مصداق: اول وجود بعدا سجود! زير آن آتش شديد، بيرون‌رفتن از سنگر را صلاح ندانستم. با خودم گفتم: تو نمي‌تواني كاري كني. صبر كن تا آتش سبك شود. در همين فكر بودم كه جوان بغل‌دستي‌ام كه صداي ناله آن رزمنده را شنيده بود بلند شد و سريع از سنگر بيرون پريد و خودش را به سنگر او رساند. مجروح مرتب ناله مي‌كرد و او كه به ياري‌‌اش رفته بود، مي‌گفت: «ناراحت نباش الان پايت را مي‌بندم، چيزي نشده». كمي كه گذشت، به سنگر خودمان برگشت و گفت پايش را بستم. بياييد كمك كنيد تا بیاوریمش اينجا، چون سنگرش خراب شده و ديگر به درد نمي‌خورد. من كه سر غيرت آمده بودم، به خودم توپیدم که پس تو اینجا چه غلطي مي‌كني؟ بلند شدم و زیر آتش دونفري مجروح را كشيديم و تا پاي سنگرمان آورديم. بلندكردن مجروح كار سختي بود، به‌خصوص كه بايد او را از روي ديواره سنگر رد مي‌كرديم. چاره‌اي نبود جز اينكه دست و پايش را بكشيم. آن جوان دلاور از پشت، مجروح را هل مي‌داد و من و نفر سوم از توی سنگر دست و پايش را مي‌كشيديم. بالاخره او را به داخل آورديم. من گفتم: «بقيه كارها با من». مجروح را توی سنگر درازكش كرديم. پاي مجروح كج شده بود. سنگر، تنگ و تاریک و ناامن بود و آتش دشمن هنوز پرحجم. حالا من بايد در همان حال نشسته و بي‌آنكه بتوانم سرپا بايستم يا در محيطی باز مثل بيرون سنگر، مجروح را پانسمان كنم، همان‌جا اين كار را مي‌كردم. طبيعي بود كه كمي دست‌وپايم را گم كنم، اما كم‌كم كار پيش رفت. بايد پايش را بي‌حركت مي‌كردم، چون شكستگي شدید داشت. به دو آتل یا تخته چوبي احتیاج داشتم. يكي از دو جوان همراه، فرز پرید و از سنگر بيرون رفت و - نمي‌دانم از كجا - يك آتل آورد. با ژست یک پزشک حاذق و آبدیده، یک دانه قرص ناقابل مُسکن را نمی‌دانم از کجای کوله‌ام بیرون کشیدم و با کمی آب به مجروح خوراندم. انگار جرئتم زيادتر شده بود. احساس كردم با ديدن زخم‌هاي شديد هم مي‌توانم بدون دستپاچگي كم‌كم كارم را انجام بدهم. من در حالت عادي و پشت جبهه با ديدن زخم و خون حالم عوض مي‌شود چه رسد به آن شرایط واویلا! امدادگري كه در بيمارستان است در حالي به كمك مجروح يا بيمار مي‌شتابد كه جان خودش در خطر نيست و از آن گذشته در محيطي ساكت كه از امكانات كافي برخوردار است كار مي‌كند و دست‌کم جاي خودش تنگ نيست، اما امدادگر عملياتي جان خودش در خطر است، محيطش- اگر شب باشد- تاريك است و بايد با دست‌زدن به بدن مجروح زخم را پيدا كند و گاهي جايش تنگ است و امكاناتش محدود و بالاخره اينكه بايد در محيطي پرسروصدا كار كند. تازه اغلب امدادگرها مثل خودم در پشت جبهه شغل امدادگري نداشته‌اند و بنابراين آن آرامش، ‌مهارت و تجربه كافي را هم ندارند. خوبی‌اش این بود که مرا پیش از اعزام به مدت 15 روز به اورژانس بیمارستان امیرالمؤمنین (ع) در خیابان نیایش اعزام کرده بودند و من توی اورژانس زخم‌ها و صحنه‌های دلخراشی دیده بودم که بماند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.