|

دوباره خط، دوباره خون

مهدي حجواني

دو روز از بازگشتمان به اردوگاه تاكتيكي مي‌گذشت. خستگي‌ها در رفته بود. البته هيچ‌کدام از بچه‌ها آن شورونشاط و آمادگي روحي قبل را نداشتند و اين طبيعي بود. مطمئن بودم اگر ما از لحاظ روحيه و آمادگي جنگ كمي افت كرده‌ايم، عراقی‌ها هم حال‌وروز خوبی ندارند، به‌خصوص كه بچه‌ها در اين عمليات خوب پيش رفته بودند. از بلندگوي محوطه صداي راديو بلند بود. در بين صداي مارش حمله، اطلاعيه‌اي نظامي خوانده ‌شد که خبر از پيروزي‌هاي رزمندگان در عملياتی كه اسمش را كربلاي5 گذاشته بودند مي‌داد. همان روز به‌خط شديم و خبر دادند كه بايد دوباره حركت كنيم و به جلو برويم. گفتند امشب عمليات است و اول هم گردان ما عمل مي‌كند و بعد گردان‌هاي مالك و انصارالرسول پشت‌سر ما جلو می‌آیند و اصطلاحا به خط می‌زنند. در مدت اين دو روز، فرماندهان، گردان را بازسازی کرده بودند؛ مثلا تعدادي نيروي جديد به دسته ما مأمور شدند تا جاي شهدا و مجروحان خالي نماند. بازماندگان مثل دریاچه‌های کوچک به هم پیوستند؛ یعنی بچه‌های باقی‌مانده از گردان‌ها در هم ادغام شدند. مأموريت ما گرفتن يك محوطه صدمتري بود كه هنوز در دست عراق بود. در قسمت راست و چپ اين محوطه نيروهاي ایران مستقر بودند؛ يعني در قسمت راست، لشکر 27 محمد رسول‌الله (ص) و در قسمت چپ لشکر 10 سيدالشهدا (ع) مستقر بودند. بااين‌همه، گرفتن اين يك تكه‌جا كار بسيار مشكلي بود، چون دشمن استحكامات زيادي در آنجا زده و نيروهاي زيادي را هم مستقر كرده بود. پیش‌تر نوشتم كه گردان قسم‌خورده صدام در آنجا مستقر شده بود. عصر حركت كرديم. باز هم با كاميون و باز هم به طرف شلمچه. باز هم بچه‌هايي كه اهل شوخي بودند كاميون را روي سرشان گذاشتند. هيچ‌كس اعتراضي نمي‌كرد، چون واقعيت اين بود كه اين بگووبخندها در روحيه‌دادن به نيروها تأثير داشت و بعضی از این بچه‌ها توی خط رشادت و مقاومت بیشتری از بنده‌ عارف بالله! از خود نشان می‌دادند. شب شد و با تويوتاها از عقبه‌اي كه در آن مستقر شده بوديم به راه افتاديم. در راه بوي خفيف شكلات و آدامس و گاهي بوي ماهي گنديده مي‌آمد. اين بوها علامت گاز شيميايي بود. البته اين گازها را خنثي كرده بودند و بنابراين ديگر خطري در ميان نبود، ولي هنوز بوي گازها مشخص بود. البته بعضي از بچه‌ها به شك مي‌افتادند كه نكند گاز زده باشند، اما وقتي با لبخند «سعيد ش.م.ر» كه كارش آموزش جنگ شيميايي «ش.م.ر» بود روبه‌رو مي‌شدند مطمئن مي‌شدند كه خبري نيست.در حال رفتن، حالت خاصي داشتم. نوعي تشويش و نگراني. تجربه من از جبهه و جنگ تقريبا صفر بود. تا آن‌موقع در عملياتي شركت نكرده بودم. در آن حال مثل بسياري از دفعات قبل كه در اردوگاه بوديم از خدا خواستم كه قدم‌هايم را محكم كند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.