|

چادرهای کزکرده

مهدی حجوانی

آن‌قدر خسته و گرسنه بودم که نمی‌دانستم اول حمام بروم یا صبحانه بخورم یا بخوابم. جای خالی شهدا و مجروحان این گوشه و آن گوشه به چشم می‌خورد و از همه بیشتر در چادر به چشم می‌آمد. چادر انگار بزرگ شده بود. مثل خانه‌های ویلایی شمال تهران دلباز بود و به هرکس متراژ زیادی می‌رسید، اما این دلبازی، برای ما جاماندگان، دلتنگی بود. نعمت‌زاده از پشت بلندگو ضمن گفتن «خسته نباشید» به برادران، از همه خواست که به هیچ وجه در محوطه اردوگاه تیراندازی نکنند. حرف بجایی بود چراکه وقتی یکی از بچه‌های دسته که لوله اسلحه‌اش پر از گل شده بود برای امتحان‌کردن اسلحه‌اش، آن را چکاند و تیر هوایی شلیک شد، من که چند ساعتی بود از آن محیط پرسروصدا بیرون آمده بودم، با شنیدن صدای تیر، به شدت تکان خوردم، تقریبا همه همین‌طور شدند چون صدای اعتراض خیلی‌ها بلند شد. موقع خوردن صبحانه بوی خون‌های خام و پخته‌ای که بر لباس و شلوارم نشسته بود، توی بینی‌ام پیچیده بود. بالاخره بلند شدم و شلوار و پیراهن بسیجی‌ام را درآوردم و چون لباس آماده‌ای نداشتم یک پتو روی دوشم کشیدم و کنار سفره نشستم. بعد از صبحانه راه افتادم تا گشتی در محوطه اردوگاه و چادرها بزنم. اردوگاه خلوت‌تر شده بود. جای شهدا و مجروحان خالی بود. چادرهای ساکت این گوشه و آن گوشه کز کرده بودند. از آن شور و نشاط و بروبیای قبل از عملیات خبری نبود. مهمات بچه‌های گردان‌ ما دست‌نخورده بود، مگر عده‌ای که برای دفع پاتک به کمک دیگران رفته بودند.

ضیافت از نوع دوم ساعت 30: 8 صبح بود. بچه‌ها تمام چادر را به هم ریختند و جارو زدند. چندنفری ساک‌ها را به دیواره چادر آویختند و با پتوهای کهنه و طوسی‌رنگ پوشاندند. بعد روی آنها را با پتوهای رنگی که آبرومندانه‌تر بود پوشاندند. برای نشستن ميهمان‌ها هم دورتادور اتاق با پتوهای رنگی دولایه تزیین شده بود تا ميهمان‌ها که حبیب خدا بودند، روی پتوهای نرم و خوب بنشینند. درست وسط چادر، سه جعبه چوبی مهمات کنار هم گذاشته شده بود که شبیه یک تابوت بود. وقتی پتویی سبز و خوش‌رنگ روی جعبه‌ها انداختیم، هرکس که نمی‌دانست فکر می‌کرد زیر پتو یک تابوت است. ما هم همین را می‌خواستیم، چون محفل ما مجلس ختم شهدا بود. بچه‌ها روی پتوی سبز یک تیربار گرینوف گذاشتند. پشت تیربار هم سه قبضه سلاح کلاشنيکف که لوله‌هایشان رو به هوا بود، سر پا ایستادند و به هم تکیه دادند. روی چند تکه مقوا اسم شهدای چادرمان نوشته و به تابوت تکیه داده شد. ما پیش از خانواده‌هایشان می‌دانستیم که شهید شده‌اند. در قسمت دیگری از تابوت، بچه‌ها با فشنگ، یک آرم جمهوری اسلامی درست کرده بودند و بالاخره ظرف‌های خرما و آب‌نبات بود که رو و کنار تابوت چیده شده بود. یک مشت نقل سفید هم روی تابوت ریخته شده بود. اگر خواهران شهدا اینجا بودند قیامت می‌شد. لابد خواهرها نقل‌های سفید را به سقف و دیوار چادر و سر و روی تابوت می‌پاشیدند و کِل می‌کشیدند. بچه‌های چادرهای دیگر که به مجلس ختم دعوت شده بودند، یکی‌یکی از در وارد می‌شدند و با سرهای فروافتاده و نجیب می‌نشستند. کمی که گذشت یکی از بچه‌ها که همیشه در مجالس هیئت و سینه‌زنی، مجلس را با صدایش گرم می‌کرد وارد شد. اول دو، سه نفر قرآن خواندند و بعد حاج آقا نفر، روحانی دسته، حرف زد و بعد هم نعمت‌زاده معاون گردان که چشم‌هایش به خاطر گاز شیمیایی ناراحت بود در حالی که به شدت متأثر بود و گاهی گریه می‌کرد صحبت کوتاهی کرد و این بود محفل ما؛ مایی که در آن خیمه‌های خاموش و دشت‌ بی‌انتها، تک‌افتاده و تنها شده بودیم و یکی، دو روز بعد باید با همین تعداد اندک، دوباره به خط مقدم می‌رفتیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.