|

نورانی

مهدی حجوانی

از صبح قبل از طلوع آفتاب تا صبح روز بعد؛ یعنی حدود 24 ساعت توی کانال بودیم. البته در مواقع ضروری و شاید هم هواخوری و خستگی درکردن از کانال بیرون می‌رفتیم، اما مجبور بودیم سریع برگردیم. صدای انفجارها از هر دو طرف نمی‌گذاشت که خواب به چشم‌ها بیاید، اما شب پتوها را کشیدیم روی خودمان، دست‌وپای همدیگر را بالش قرار دادیم و روی تشک خاک و در اتاق کانال با لالایی خمپاره‌ها به خواب رفتیم. البته در این 24 ساعتی که در کانال بودیم حدود سه‌بار چندتایی از بچه‌های گردان ما را برای مقابله با پاتک عراق که کمی جلوتر اتفاق افتاد انتخاب کردند و به کمک جلویی‌ها فرستادند. مرا از کانال جلو نبردند، چون متأهل بودم و فرزند داشتم؟ احتمالا. چون با ساده‌دلی فکر می‌کردند که این آدم دو کلمه درس خوانده و پشت جبهه مؤثرتر است؟ آیا نوری را که پیش از شهادت در چهره‌ بعضی از بچه‌ها دیده می‌شد در چهره‌ من ندیدند؟ ‌بی‌تردید ندیدند. ناگفته نماند که در حال پاتک و در گرماگرم درگیری، کار چندانی از هیچ امدادگری برنمی‌آید. بنابراین بیش از حد جلورفتن امدادگر فقط احتمال شهادت او را بیشتر می‌کند. القصه، از گردان ما دو گروهان قیس و عابس برای مقابله با پاتک تقریبا به طور کامل جلو رفتند که با رشادت‌های زیاد در مقابل پاتک عراق ایستادند. در این روز گردان ما تعداد زیادی شهید داد؛ مثلا از گروهان 120 نفری عابس 40 نفر شهید شدند. بعدا شنیدم که فرمانده لشکر کتبا از گردان حبیب تقدیر کرده. مسعود صفری همان نوجوان 16ساله‌ که خانه‌‌اش نزدیک مسجد امام صادق در محله آریاشهر بود و من در یادداشت‌های قبلی، از او نوشتم، در همین پاتک‌ به شهادت رسید. به جان مادرم قسم، من در آخرین ملاقات، آن نور را در چهره

او دیده بودم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.