ارکستر کلاشها
مهدي حجواني
همان شب حداقل دو گردان عملیات کردند؛ یعنی دو گردانش را من خبر داشتم؛ گردان مالک از لشکر 27 محمدرسولالله(ص) و یک گردان از لشکر 10 سیدالشهدا. هرکدام از یک محور عمل کردند. گفتم که کار در آن منطقه خاص که عراق نیروهای کیفیاش را مستقر کرده بود خیلی مشکل بود و توکل و رشادت میطلبید. بچههای سیدالشهدا که از مقابل ما رد میشدند همه کلاه آهنی به سر داشتند و با سرووضع آماده و تجهیزات کامل در سکوت و آرامش پیش میرفتند. شلوارها هنوز گلی و سروصورتهایشان خاکی و ژولیده نبود. با خودم گفتم خدا میداند از اینها که دارند میروند تا ساعتی دیگر کدامها زنده باشند، کدامها مجروح و کدامها شهید. چیزی نگذشت که صدای رگبار «کلاشها» بلند شد. صدا لحظهای قطع نمیشد. البته صداها بلند و مهیب نبودند، اما ممتد ش صورت رگبار شلیک کنند. وظیفه لشکر سیدالشهدا گرفتن یک منطقه صدمتری بود که این منطقه هنوز در دست عراقیها بود. آنطرف این منطقه؛ یعنی در سمت راست، لشکر 27 رسولالله بود. در جناح چپش هم لشکر 10 سیدالشهدا. در حقیقت این صد متر نوعی بریدگی در خط ما ایجاد کرده بود. در ابتدای عملیات عراقیها این منطقه را رها و فرار کرده بودند، اما چون بعدا اوضاع را مناسب دیده بودند، برگشته و در آنجا مستقر شده بودند. شنیدم گردان قسمخورده صدام در آن منطقه با استحکامات زیاد مستقر شده. لشکر 10 در عملیات آن شب نتوانست آن منطقه را تصرف کند و فقط به انهدام نیرو اکتفا کرد. صبح سحر، فرمانده گروهان برادر کرهای ما را از سنگرها بیرون کشید و جلو برد و در کانال جلوی خاکریز مستقر کرد. ارتفاع كانال يك متر بيشتر نبود. بنابراين اگر كسي ميخواست از داخل كانال به بيرون تيراندازي كند و ايستاده اين كار را انجام بدهد، بدنش از لبه كانال بالاتر ميرفت و در تيررس عراقیها قرار ميگرفت. حتي درازكردن پا توی كانال كار سختي بود. بايد با حالت خميده و نیمخیز حركت ميكرديم تا سرمان از لبه كانال بالاتر نرود. توی كانال چند پيكر متلاشي از خوبان افتاده بود كه رويشان پتو كشيده بودند. اين شهدا هنوز به پشت جبهه منتقل نشده بودند و امکانش هم نبود. سرتاسر كانال پر بود از جعبههاي فشنگ و نارنجك و گلولههاي آرپيجي. بعضيها روی جعبه فشنگ نشسته بودند. تنگي كانال مسئله مهمي نبود. صداي سوت خمپارههاي عراق و انفجارهایی كه نزديك كانال صورت ميگرفت آزاردهنده بود. عراق، گراي خاكريز و گراي كانال را داشت. خلاصه آدرس ما را دقیق میدانست و با توپ مستقيم تانك و خمپاره هر دو خط را زير آتش داشت. همه در يك حالت كوفتگي و سردرد و بيخوابي بودیم. بیشتر بچهها ساكت بودند و دلودماغ شوخي نداشتند، به استثناي چندنفري كه تحت هيچ شرايطي دست از بگووبخند و مسخرهبازی برنميداشتند. باید اعتراف کنم که در آن شرایط، صدای خنده و شوخیهای این بچهها بیشتر از هر صدایی به من روحیه میبخشید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.