جواد خياباني هنوز گريه ميکند
سجاد فيروزي . دبير گروه ورزش
جواد خياباني گريه ميکند؛ مجري برنامههاي ورزشي صداوسيما هر وقت و هر زمان که حس کند نياز است با بغض و گريه به حرفهايش اعتبار بيشتري ببخشد، گريه ميکند و اشک ميريزد؛ بعضي وقتها گريه ميکند و اشکي نميريزد؛ بعضي وقتها هم نشان ميدهد که بغض گلويش را گرفته است و نميتواند به صحبتهايش ادامه بدهد. گريههاي جواد خياباني در قاب تصوير تمامي ندارد، تعدادش آنقدر زياد است که کسي به ياد ندارد اشکهاي جواد در قاب تصوير از چه زماني شروع شده است. «گريه جواد خياباني براي گذشته سخت بيرانوند و تمسخر مردم»، «گريه جواد خياباني بعد از بُرد تاريخي ايران مقابل مراکش»، «گريه جواد خياباني در برنامه خندوانه»، «گريه جواد خياباني از دست رئيسجمهوری در برنامه حالا خورشيد»، «گريه جواد خياباني براي مادرش در جريان بازي پرسپوليس- نفت»، «گريه جواد خياباني درباره زلزله کرمانشاه»، «اشکهاي جواد خياباني بعد از بازي خيريه کرمانشاه»، «اشکهاي جواد خياباني از افتخارآفريني پارالمپيکيها»، «گريه جواد خياباني بعد از باخت ايران در جام جهاني فوتسال» و... .
جواد خياباني گريه ميکند و هربار بعد از اشکهايش موجي احساسي بين بينندههاي تلويزيون به راه مياندازد؛ انگار به شيوهاي کاملا منحصربهفرد راه تأثيرگذارياش بر مخاطب را پيدا کرده است؛ راهي که هر بار و به هر طريقي در حال تکرار است. افراد زيادي خبر ندارند جواد خياباني دقيقا چه زماني براي اولينبار در قاب تلويزيون بغض کرد، اشک ريخت و صدايش بريدهبريده شد، ولي قاعدتا افراد بسياري به ياد دارند جواد خياباني آخرينبار کي مقابل دوربينهاي تلويزيوني گريه کرد و براي خودش کلي مخاطب جمعوجور کرد. موضوع مربوط به برنامه پنجشنبهشب فوتبال آسيايي است؛ جاييکه جواد خياباني به عنوان مجري روبهروي مخاطب مينشيند تا به برنامهاي که تدارک ديده است سروساماني دهد و ارتباط بگيرد. خياباني بعد از درخواست براي وقتهاي اضافه، صحبتهاي کارلوس کيروش را در برنامه پخش میکند و سپس به اظهارنظر درباره اين صحبتها ميپردازد.
او که در برنامهاش چيز جديدي براي مخاطب ندارد دوباره از همان حربه قديمي براي تأثيرگذاري استفاده ميکند: جواد با مخاطب قراردادن کيروش و در گوشه رينگ قراردادن سرمربي پرتغالي، در قامت نماينده، وکيل مردم و قاضي به کيروش ميتازد. او که بخشي از صحبتهاي سرمربي تيم ملي را بد متوجه شده است، مدام با يادآوري اينکه مردم ايران باشرف هستند، هشت سال در سختيها خم به ابرو نياوردند و... سعي ميکند با ريختن اشک يا دستکم بغضکردن، نشان دهد نماينده مردم ايران در اين پرونده است؛ خودش ميگويد: «راوي درد دل مردم هستم» و از طرف آنها حرف ميزنم. اما جواد خياباني چه زماني مشروعيت پيدا کرد تا در حين مجريگري، کار نمايندگي و وکالت مردم ايران را هم بپذيرد؟ چطور ميشود که يک مجري که شغلش تعريف بسيار دقيق و شفافي دارد، بهيکباره چندين شخصيت حقوقي به خودش ميگيرد؟ آيا جواد خياباني اصول مجريگري حرفهاي را فراگرفته است؟ اگر پاسخ مثبت است، آيا همزمان نماينده مردم هم هست؟
جواد خياباني آدمي احساساتي است؛ تکان بخورد اشکش درميآيد، اما آيا چنين آدم احساساتيای ميتواند ادعاي مجريگري به شيوه حرفهاي را داشته باشد؟ جواد خياباني هربار فرصت کرده خودش را در تيم مردم جا کرده و از زبان آنها حرف زده است و اشک ريخته تا نشان دهد حرفهايش خالصانه است اما آيا جواد خياباني هر حرفي که زده و برايش گريسته است حرف درستي بوده که در جايگاه درستي زده شده است؟ او خطاب به کيروش ميگويد: «شما رئيس اين مردم نيستي»، اما لازم نميبيند به خودش تذکر بدهد که «نماينده مردم نيست». جواد خياباني يکي از آن 10 گزارشگر فوتبالي است که شايد بدون دانش يا تحصيلات مرتبط و لازم در قامت يک مجري ايفاي نقش ميکند و برنامه را به شکل فيلمهاي هندي پيش ميبرد. او کار اصلي خود را که موشکافي ژورناليستي اتفاقات رخ داده شده است، فراموش ميکند و در پس اشکها و بغضهايش در تلاش است راهي براي صحت صحبت و نقدهايش پيدا کند. جواد خياباني اصل نخست خبرنگاري را که بيطرفي، تلاش براي صحت و سقم خبر و مخابره صحيح اطلاعات است، فراموش ميکند تا اسير احساس درونياش شود؛ احساسي که به نظر ميرسد بيشتر به يک حربه تکراري براي او تبديل شده
است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.