محاصره شدیم
مهدی حجوانی
تقریبا همه از سنگرها بیرون آمده بودند و مشغول کاری بودند. من هم سعی میکردم به مجروحان برسم. کمی جلوتر رفتم. پشت خاکریز رفتوآمد زیاد بود، کمی جلوتر متوجه شدم که توپ مستقیم یک تانک به لبه خاکریز خورده و شهید و مجروح گرفته. رنگ خاک در آن قسمت از خاکریز خاکستری و سیاه و در قسمتهایی نقرهای شده بود. این گوشه و آن گوشه شهید و مجروح افتاده بود. مجروحی را بستم و با کمک برادری داخل یک سنگر گذاشتم. برای پانسمان مجبور شدم شلوارش را از پایش درآورم. آنجا خجالت مطرح نبود. یکی دیگر را موج گرفته بود (البته پهلوی راستش را). او را هم یکی از بچهها به عقب برد. صحنه هولناکی بود. یک مجروح تا مرا دید، بدون اینکه بتواند حرف بزند یا حتی ناله کند، دستش را که بهشدت میلرزید مثل سندی بالا آورد تا به من نشان دهد که مجروح است. دو یا سه انگشت دستش قطع شده بود و قسمتهایی از مغز دستش که انگار رباط بود، به سفیدی میزد. قسمت دیگری از بدنش هم زخمی شده بود. من دستش را با یک پد بستم، اما هنوز کاملا نبسته بودم که از هوش رفت یا شهید شد. رهایش کردم. به نظرم رسید در آن موقعیت حساس، کاری مهمتر از کار امدادگری بر زمین مانده و آن رساندن
مهمات به بچههایی است که در حال درگیری هستند. وقتی معرکه شدت بگیرد، دیگر لزوما خبری از مسئول بالاتر نیست که به تو بگوید چهکار کن و چهکار نکن. خودت باید فرمانده خودت باشی. من هم خودم اجتهاد کردم که مجروحان اگر زخمشان کاری باشد نمیتوان برایشان کاری کرد و شهید میشوند. اگر هم امدادگر برایشان کاری کند، باز کسی نیست که آنها را به عقب برگرداند. درواقع ما تقریبا محاصره شده بودیم. چطور؟ از سمت چپ خاکریز راه برگشت نداشتیم، چون وقتی خاکریز که مثلا یک کیلومتر بود تمام میشد، بیپناه توی دشت و در مقابل عراقیها رها میشدیم. سمت راست خاکریز، سهراه مرگ بود و یک راهش همان جاده تدارکاتی بود که زیر توپ مستقیم عراقیها قرار داشت و آنها آنجا را به آتش کشیده بودند. بعید بود کسی از آنجا جان سالم بهدر ببرد. پشتسرمان دریاچه ماهی بود و مقابلمان هم خاکریز و کانال و عراقیهای نشسته توی تانکها. بنابراین محاصره شده بودیم.
آنطور که گفتند، گردان ما کاملا خط را از برادران لشکر کربلا تحویل گرفته بود. من با کوله امدادم به طرف راست؛ یعنی جاده تدارکاتی رفتم. دیگر کاملا از کار امداد منصرف شده بودم. میخواستم مهمات بیاورم. شنیدم که آنطرف جاده تدارکاتی مقدار زیادی گلوله آرپیجی هست. راه افتادم. به جاده که رسیدم، کولهام را انداختم تا تحرک بیشتری داشته باشم. وسط جاده از طرف بعثیها دید بیشتری داشت. خبری از آتش عراقیها نبود. این شد که دل به دریا زدم و با تمام وجودم گفتم: یا صاحبالزمان... و دویدم و بدون آسیب از عرض جاده گذشتم. درست گفته بودند، آنجا مهمات بود، ولی نه آنقدر زیاد. یک گونی را که چند گلوله آرپیجی در آن بود به کول کشیدم و باز بیخطر از عرض جاده برگشتم. از این سر خاکریز راه زیادی رفتم. هرچه میرفتم تمام نمیشد. بچهها میگفتند اینها را جلوتر ببر. وقتی به جلو رسیدم نفس نداشتم. کمکم متوجه شدم که مشکل، کمبود مهمات نیست؛ یعنی برای این کار نیرو هست. از رهاکردن کار امدادگری و انداختن کولهام پشیمان شدم. البته مسئله قابل جبران بود، چون امدادگرانی بودند که مجروح یا شهید شده و کولههایشان رها شده بودند. من هم دو یا سه کوله
امداد پیدا کردم. توی کوله یک امدادگر شهید، یک قوطی تن ماهی بود. با احساس نمادین کسی که انگار دارد حق شهید مظلومی را میخورد، تن را برداشتم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.