حق اعتراض را بپذيريم
احمد شیرزاد
وقتی بحث مطالبات اقشار و گروههایی از جامعه مانند کارگران و دانشجویان و چگونگی طرح درست آنها مطرح میشود، باید به شدت و نوع اعتراض آنها توجه کرد. گاهی اوقات خواستههای کوچک صنفی مطرح است که میتوان این خواستهها را از طرق معمول اعلام کرد؛ مثلا میتوان از طریق شوراهای موجود و نمایندگانی که انتخاب میشوند و مذاکره با مسئولان این مسئله را پیش برد. گاهی اوقات اعتراضاتی جدیتر در میان است و نمونهاش اعتراض به تأخیر طولانیمدت در دریافت حقوق است. واقعیت این است که اگر خود را به جای کارگری بگذاریم که چند ماه است حقوق نگرفته و از مسئولان کارخانه بیتوجهی دیده است، میتوانیم انتظار آن را داشته باشیم که اعتراضاتش جدیتر باشد. متأسفانه در قوانین عادی ما حق اعتراضات کارگری و شیوه طرح آنها تبیین نشده و به رسمیت شناخته نشده است که واقعا جای آن دارد که روی این مسئله کار شود. قانون کار با وجود آنکه حمایت خوبی از کارگران به عمل آورده، این بخش را ندارد و به همین دلیل مسئله اعتراض در آن مبهم مانده است. به نظر من جای آن است که دستکم آییننامهها و قوانین مناسبی وضع شود و قانون، اعتراضات کارگری را به رسمیت بشناسد. البته اعتراض باید چارچوب داشته باشد و مخل نظم عمومی نباشد و باعث ضرر و زیان به کارخانه، اموال عمومی یا امنیت شهروندان نشود. طبیعی است که ضوابطی دراینباره در همه جای دنیا وجود دارد؛ ولی اصل اینکه حق اعتراض کارگری به رسمیت شناخته شود، در بسیاری از نقاط دنیا در قوانین وجود دارد که در کشور ما جای آن خالی مانده است. دانشجویان را نیز بههمینترتیب میتوان بهعنوان یک گروه صنفی مورد توجه قرار داد. در مواردی که دانشجویان مشکلات صنفی دارند، از طریق نمایندههایشان و به روشهای مناسب آن مشکلات و خواستهها را به گوش مسئولان میرسانند؛ ولی گاهی واقعا اعتراضات جدیتری وجود دارد و مسئولی که باید آن اعتراضات را بشنود، ممکن است بهاصطلاح گوشش بدهکار نباشد. طبیعی است که بايد قانون حق اعتراضات جدیتر را به رسمیت بشناسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.