|

این میز متفاوت است

خلیل كاظم‌نیا . دستیار جراح عمومی

وارد که شدم، هیچ‌کس توی سالن نبود؛ حتی مسئول پذیرش! خودم را با پوسترهای درودیوار مشغول کردم. همه‌شان بوی مهربانی می‌دادند و سپاسگزاری از دهنده‌های خون. غرق در شعارهای زندگی‌بخش بودم که آقایی وسط سالن صدایم کرد. معلوم بود که مسئول پذیرش است، این را از سؤال‌هایش فهمیدم:

- آقا کاری داشتی؟ - آمده‌ام خون بدهم - کارت ملی همراهت هست؟ - بله - خوب است. اول برو پیش خانم دکتر معاینه‌ات کند ببینم تأیید می‌کند! - ولی دفعه‌های پیش اول پذیرش می‌شدم، بعد معاینه... . جوابم فقط سکوت بود و اشاره دستی به سمت اتاق معاینه پزشک. وارد اتاق شدم. خانم دکتر متوجه نشد. سلام که کردم، سرش را بالا و پایین کرد و با چشم صندلی کنار میزش را نشان داد؛ یعنی بفرمایید بنشینید. با آرامش به ادامه چَت مشغول شد. انگشت‌های خانم دکتر خیلی فرز و با مهارت روی کیبورد گوشی حرکت می‌کرد و با همان سرعت سؤال‌های تخصصی را از من می‌پرسید. هماهنگی فوق‌العاده‌ای بود بین چشم، گوش، زبان و انگشت‌های پزشک جوان. سرعت خانم دکتر خیلی بالا بود و بله و خیرهای من به گرد پایش نمی‌رسید. در تعجب معاینه بی‌نگاه خودم بودم که خانم دکتر با صدای بلند به مسئول پذیرش گفت مشکلی ندارد و دیگر هیچ. بلند شدم. از اتاق که زدم بیرون، باز هم کسی توی سالن نبود و باز هم جای مسئول پذیرش خالی! 10 دقیقه بعد بالاخره آقای مسئول را پشت میزش دیدم. چقدر بی‌حوصله بود. هر سؤالی که می‌پرسید، مجال جواب‌دادن نمی‌داد و می‌پرید وسط حرف من و می‌رفت سراغ سؤال بعدی. خاصیت کار اداری همین است. ارباب‌رجوع همیشه باید ناز بکشد؛ حتی اگر آمده باشد خونش را هدیه بدهد! کار پذیرش تمام شد. برای تأیید کتبی صلاحیت جسمانی دو مرتبه مزاحم خانم دکتر شدم و ایشان بی‌هیچ مکثی لابه‌لای چت نیمروزی‌اش ماهرانه مُهر تأیید بر برگه‌ام زد و این یعنی اصل خبرگی در حرفه که بی‌هیچ نگاهی به رتق و فتق امور اهدا‌کننده بپردازی! جل‌الخالق از این همه تبحر. وارد سالن بعدی شدم. سالن دوم سالن خون‌گیری بود. من بودم و آقای گیرنده خون و تخت‌های خالی سالن. باز هم قصه موبایل و اشاره دست آقای کارشناس برای نشان‌دادن تخت خون‌گیری. تخت درهم برهم بود و لخت از ملافه. باید خودم ملافه را عوض می‌کردم. این یکی را زود فهمیدم. اصلا مشکل، مشکل خودم بود. نباید مزاحم اوقات شریف آقا می‌شدم. من آمده بودم خون بدهم. به آنها چه مربوط؟ این روزها شبکه‌های اجتماعی همه را پررو کرده؛ وگرنه ارباب‌رجوع که نباید جیکش در‌بیاید. بالاخره خون‌گیری شروع شد. بدجوری احساس مزاحمت می‌کردم. اصلا حال و حوصله دیدن شعارهای قشنگ در‌و‌دیوار را دیگر نداشتم. بنر بزرگی روی ستون روبه‌روی تختم بدجوری روی مخم بود: «اهدای خون اهدای زندگی». جمله درست بود و شعار خیلی آرمانی؛ ولی یک جای کار می‌لنگید. هدیه‌دادن همیشه خوب است و بسیار آرامش‌بخش. آدم که هدیه می‌دهد، اول آرامش را به خودش هدیه می‌کند، بعد مِهرش را به دوست؛ و چه سرمایه‌ای‌ گران‌بهاتر از جان که کسی بخواهد از این سرمایه به دوست تقدیم کند و قطره‌قطره از جان شیرینش را در رگ‌های بیمار روانه سازد؛ آن‌هم در طبق اخلاص. ولی آیا همه آنهایی که باید این را بفهمند، می‌فهمند؟ به گمان من نه؛ چون من آن روز نه رفته بودم از بانک وام بگیرم، نه از مشاوری کمک بی‌مزدی، نه از مسئولی پرسش بیجایی داشتم. من فقط رفته بودم اهدا کنم آنچه را که از جان و دل دوست داشتم؛ ولی بی‌حوصلگی و نابلدی کارشناسان محترم نشان از این داشت که من مزاحم خلوت اداری‌شان شده بودم و یعنی ناآشنایی پرسنل آن روز با هدف و منشور کاری‌شان که با بی‌ذوقی مفرط، شور و شعف را آن‌چنان از آدم می‌گیرند که اگر کلاهت هم آن طرف‌ها بیفتد، دیگر یاد آنجا نکنی. کاش به جای آن همه پوستر مانده بر درودیوار، برای تشویق اهدای خون پوستری هم به کارشناسان یادآوری می‌کرد جنس میز متفاوت‌شان را!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.