|

شبح مرگ

شرق: «در تمام مدتي كه اين كتاب را ترجمه مي‌كردم، به مرگ فكر مي‌كردم. شبح مرگ بالاي سرم ايستاده بود. خيال مي‌كردم قهرمان داستان كه بميرد، من هم مي‌ميرم. نمردم. ولي شبح مرگ هنوز بالاي سرم ايستاده، رهايم نمي‌كند». اين متن كوتاهي است كه مجتبي‌ عبدالله‌نژاد در پيشاني ترجمه‌اش از رمان «مواجهه با مرگ» براين مگي نوشته بود و عجيب اينكه تنها كمي بعد از نوشتن اين چند سطر او از دنيا رفت. «مواجهه با مرگ» رماني است كه امسال با ترجمه عبدالله‌نژاد از سوی نشر نو منتشر شد و حالا در مدتي اندك چاپ دوم آن در همين نشر به چاپ رسيده است. براين مگي نويسنده، شاعر، فيلسوف و سياست‌مدار مشهور انگليسي است كه در ايران هم شناخته شده است و تاكنون چندين اثر او را مترجمان مختلف به فارسي منتشر کرده‌‌اند. مگي در اين رمانش شخصيت‌هاي داستانش را در روايتي جذاب با زندگي و مرگ و عشق مواجه مي‌كند. مگي كه غالبا به‌عنوان نويسنده آثار فلسفي همه‌فهم شناخته مي‌شود، در روايت اين رمانش نيز به تأمل درباره مرگ پرداخته است. او در روايت اين رمان نشان مي‌دهد كه اين تنها مرگ است كه مي‌تواند به زندگي معنا بدهد و به عبارتي او پايان‌پذير‌بودن زندگي را دليل معنا‌داشتن زندگي و هويت‌داشتن آن مي‌داند. ازاين‌رو او مرگ را نه چيزي اتفاقي يا جدا از زندگي بلكه بخشي از خود زندگي مي‌داند. به اين اعتبار روايت رمان نشان مي‌دهد كه نمي‌توان از مرگ متأسف بود؛ چرا‌كه اساسا پيش‌شرط يك زندگي معنادار مرگ است و به عبارتي «تأسف از مرگ يعني تأسف از موجوديت فردي». در ابتداي «مواجهه با مرگ» مي‌خوانيم: «جان اسميت يك سالي بود كه در خاورميانه بود و بعد ناگهان يك روز صبح متوجه شد روي گردنش چند تا غده درآمده. پزشك معالجش كه عرب مسيحي فرانسه‌زباني بود، توصيه كرد فوري برگردد انگلستان كه معاينه شود؛ ولي جان موضوع را جدي نگرفت. موعد مرخصي استحقاقي‌‌اش نزديك بود. فكر كرد مي‌تواند از اين فرصت استفاده كند و مدتي مرخصي بگيرد؛ بنابراين دفعه بعد كه به دفتر روزنامه زنگ زد، توضيح داد كه چه اتفاقي افتاده و قرار شد يك ماهي به انگلستان برگردد. بعد تلگرام زد به مادرش، ليدي وينتربورن و گفت كه دارد برمي‌گردد و بهتر است با اتومبيل بيايد دنبالش. ظهر روز اول آوريل وارد فرودگاه لندن شد. با سر لخت و لباس راحت از حفره سياهي در بغل هواپيما درآمد. تيزي آفتاب چشمش را زد. همان‌طور كه يك دستش را سايبان چشم‌هايش كرده بود و با حواس‌پرتي از پله‌ها پايين مي‌آمد، صف اشخاصي را كه زير سقف فرودگاه منتظر دوستان و بستگان‌شان بودند، از نظر گذراند. همين كه پا به زمين گذاشت، چشمش افتاد به مادرش. همان‌طور كه دست تكان مي‌داد و لبخند مي‌زد، فرز راه افتاد به طرف او. باد موهايش را افشان كرده بود و كراواتش روي شانه‌اش تاب مي‌خورد. ليدي وينتربورن بعدها كه به فكر او مي‌افتاد، اين زنده‌ترين تصويري بود كه از او داشت؛ چون آن موقع به نظرش سرزنده و سرحال بود و قيافه‌اش تو چشم مي‌زد و به‌علاوه شباهت چشمگيري به پدرش پيدا كرده بود كه باعث مي‌شد چيزي فراتر از خودش باشد. زنده‌تر از هميشه باشد». پيش‌از‌اين آثاري نظير «فلاسفه بزرگ: آشنايي با فلسفه غرب» با ترجمه عزت‌الله فولادوند، «سرگذشت فلسفه» با ترجمه حسن كامشاد و «فلسفه شوپنهاور» با ترجمه رضا ولي‌ياري از براين مگي به فارسي منتشر شده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.