|

آرزوهای بربادرفته

وقتی تصاویر سال 2018 را مرور می‌کنیم، عکسی از آمال‌حسین، کودک هفت‌ساله یمنی که در یک پناهگاه درگذشته است، در صدر عکس‌های تأثیرگذار انتخاب شده، اما دلیل این تأثیرگذاری چیست؟ تایم که این آثار را جزء 10 اثر برتر سال نیز برگزیده، به قلم تاکل کرمن، روزنامه‌نگار یمنی و مدافع حقوق بشر یمنی که در سال 2011 برنده جایزه صلح نوبل هم شده، مطلبی را منتشر کرده است. این روزنامه‌نگار در این مطلب نوشته است: «انتشار این عکس در ماه اکتبر، توجه جهانیان را به بحران انسانی ناشی از جنگ یمن به رهبری سعودی جلب کرد؛ جایی که از نظر سازمان ملل 14 میلیون نفر در آستانه قحطی قرار دارند. در اول نوامبر، خانواده آمال گفتند که او در یک اردوگاه پناهندگی جان داده است. خانواده من در صنعا و دیگر نقاط یمن زیر خروارها سنگ آرمیده‌اند. در این مدت، جنگ کشته‌های بسیاری گرفته است. تقریبا در هر خانه، کودکانی در رنج زندگی می‌کنند، درحالی‌که مردم دیگر جهان از آنها هیچ‌چیز نمی‌دانند. اما اکنون جهان از آمال‌حسین هفت‌ساله، از طریق عکسش یاد می‌کند؛ عکسی که به نحوی دقیق تصویری از دولت یمن است. او نشان‌دهنده چهره جنگ و درگیری در یمن است که در چهار سال، کل آینده فرزندان یمن را مورد پرسش قرار داده است. درواقع این سؤال مطرح است؛ آیا این کودکان آینده‌ای هم دارند؟ چند روز پس از آنکه عکس آمال در نیویورک‌تایمز منتشر شد، توجه میلیون‌ها نفر در سراسر جهان به آن جلب شد. آمال یکی از میلیون‌ها کودک یمنی بود که بعد از چهار سال درگیر گرسنگی، بمباران، مین‌های زمینی و بیماری بود. بدون‌تردید جامعه بین‌المللی کاملا در برابر آینده و زندگی این کودکان مسئول است. شاید اگر یمن هم به اندازه کافی منابع نفتی و ثروت داشت، برای دیگرانی در جهان سرنوشت و زندگی مردمانش مهم بود. کودکان زیر آتش جنگ نه معنای نفوذ کشورهای درگیر را درک می‌کنند و نه معاملات اسلحه کشورهای ثروتمند نفتی مانند عربستان‌سعودی و امارات متحده عربی را. کشوری مثل عربستان با قدرت نفت توانسته سکوت جامعه بین‌المللی را خریداری کند و معتقد است هرچه دوست دارد می‌تواند انجام دهد. مرگ آمال این عدم حساسیت را برجسته کرد. هر یک از طرفین درگیری با سرعت سعی کرد که این فاجعه و تقصیر را انکار کند و افراد درگیر جنگ سعی کردند همدیگر را متهم کنند». این روزنامه‌نگار می‌نویسد: «من یمنی هستم و به خوبی می‌دانم که غم و اندوه در هر خانه و هر قلبی وجود دارد. من شاهد مرگ شهروندانم بودم. من خیلی خوب می‌دانم که اکنون نیروهای هوایی کشورهای غنی از نفت، یک کشور فقیر مانند یمن، یک تمدن با ریشه‌های تاریخی قدیم و گذشته‌ای از‌ شأن و منزلت را به راحتی نابود می‌کنند. کودکان یمن و میلیون‌ها غیرنظامی که زندگی عادی خود را به دلیل شدت جنگ متوقف کرده‌اند، حق دارند آرزوی صلح واقعی را بکنند تا رنج آنها پایان یابد. آنها حق دارند امیدوار باشند که روزی دولتی داشته باشند و به جایی برگردند که از آن رانده شده‌اند؛ جایی که بتوانند زندگی خود را با امنیت و ثبات از سر گیرند. فرزندان یمن حق دارند بدون ترس به مدرسه بیایند و به چهره والدین خود نگاه کنند بدون اینکه محرومیت، فقر، ترس و بی‌کفایتی را در چشمانشان مشاهده کنند. تصویر آمال نماینده یک رویداد برجسته در طول این جنگ به ظاهر بی‌پایان است. اکنون که او از بین رفته، نشانه‌های بیداری وجدان ممکن است در نهایت منجر به تحریم جنایتکاران، بدون درنظرگرفتن وضعیت اجتماعی و سیاسی آنها باشد. مجرمان نباید از پاسخ‌گویی بین‌المللی فرار کنند. اگر آنها همچنان به این کار ادامه دهند، میلیون‌ها نفر دیگر نظیر آمال به زیر خاک می‌روند و آرزوهای کودکی‌شان بر باد می‌رود».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.