بچه خانيآباد
علي شاملو . روزنامهنگار
29 آذر، سالروز انتقال پيکر شهيد محمدجواد تندگويان به کشور است. شهيد مهندس محمدجواد تندگويان، وزير نفت اسبق دولت شهيد رجايي، از زمره برکشيدگان درگاه ربوبي بود که حيات و شهادتش براي همگان پندآموز و عبرتانگيز است. در کوچههاي پر از محبت و صفاي خانيآباد باليد و در پرتو تربيت خانوادهاي متدين دريچهاي به جهان پاکي و پارسايي به روي او گشوده شد و درس مبارزه را بهدرستي آموخت و در بوته رخدادهاي مختلف روزگار آبداده شد و استوار و پرشکوه در مقابل ظلم و بيداد سينه سپر کرد و همراهي ظالم را نکرد. تندگويان مردي از خيل بيدادگران بود. صداي پرصلابتش را در عرصه گيتي سر داد. داستان اسارت و شهادت او قصه مهجوري و مشتاقي است و اما سخنگفتن از شهيد تندگويان بايد سخن از مردي باشد همتيار ابوذر، او که غريبترين بسيجي جهان و بيادعا بود و هنوز هم وقتي به دیدارش در بهشت زهرا ميروي، حقيقت مظلوم او را حس ميکني. زماني که چشمت به مزار شهيد ميافتد، اگر انتظار را تجربه کرده باشي، بيدرنگ اشک در چشمانش حلقه ميبندد و آرامشت فرو ميريزد. ميخواهي فرياد بزني اما بغضي غريب گلويت را ميفشارد و آنجا تو ميماني و يک حنجره زخمي، يک پرانتز خالي ترجمان تاريخ شهادت اوست و هرکس با اين صحنه روبهرو ميشود، در کمترين فرصتي ذهنش به کنکاش پيرامون اين ابهام به کار ميافتد و ميخواهد دريابد که صاحب اين مزار خاموش کي به ملکوت رفته است؟ محمدجواد انساني بود که دغدغه بندگي پروردگار نميگذاشت دست روي دست بگذارد و زندگي را با مسير عادي طي کند. سادهزيستن و مردميزيستن در حال حاضر و در دوران امروز ما يک شعار است ولي در جواد تندگويان يک صفت ارزشي بود! صفتي که با قيافه حقخواه او درآميخته بود و در همه زواياي زندگياش رخ مينمود. در زمان تشکيل «کابينه شهيد رجايي» در برخي از تنگنظران انگشت اتهام بر شخصيت «تندگويان» گذاشتند که: «کوچههاي خاکي خانيآباد کجا و مقام عالي وزارت اما مرحوم بهشتي در جواب آن منتقدان گفته بود: چون بچه خانيآباد است او را براي وزارت پيشنهاد کردهام» و از زماني که به وزارت نفت منصوب شد ديگر آرام و قرار نداشت، مرتب به مناطق نفتخيز سفر ميکرد و وقتي ديگران او را دعوت به استراحت ميکردند، متواضعانه ميگفت: وقت براي استراحت، فراوان است، امروز روز عمل است. هيچکس محمدجواد تندگويان را نشناخت که چه گنجينهاي است. محمدجواد تندگويان فردي متکي به قرآن بود. در زندان عراق در زمان اسارت همه اوقاتش به قرائت قرآن و دعا ميگذشت. سرباز انقلاب با اسارت و شهادت خود ماجراي مظلوميت ملت ايران را به گوش همگان رساند و راهي که او فرارويمان گشود، همچنان ما را به رفتن ميخواند که ماندن به رکود ميپيوندد و اين مهاجر قبيله ايمان هميشه خواهان رفتن بود. ساليان عمر هر کس سال تولد و مرگش مشخص است. اما هيچ کس نميداند محمدجواد تندگويان، چگونه و کجا و چه زماني به شهادت رسيد؟ جواد تندگويان گلي بود که شکفت و پژمرده نشد و شعلهاي بود که هرگز خاموش نشد و غريبي بود که به غربت رسيد و رفيقي بود که رفاقت کرد و عاشقي بود که به معشوق رسيد. تندگويان و امثال تندگويان مانند همتها، باکريها و خرازيها هرگز بر زبان تعريف جاري نميشوند. کلمات در تبش شخصيتشان آتش ميگيرند و دود ميشوند و کسي اينان را نميشناسد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.