|

تقابل در شوراي امنيت

 جورج اي لوپز . ترجمه:روح‌اله نخعي

هفته گذشته، مايک پمپئو، وزير خارجه، به‌جاي نيکي هيلي، سفير سازمان ملل، روي کرسي ايالات متحده در شوراي امنيت سازمان ملل متحد نشست و درباره گزارش دبيرکل در مورد اجراي قطع‌نامه ۲۲۳۱ در حمايت از برجام صحبت کرد.

پمپئو با لحن تندي عليه ايران سخن گفت؛ براي چندين اقدام. او شوراي امنيت را بابت ناتواني در مهار آزمايش‌هاي موشکي ايران محکوم کرد و گفت: «ايالات متحده همچنان در حال تشکيل ائتلاف با ملت‌هاي مسئولي است که در مواجهه با فعاليت‌هاي بي‌پروای ايران در زمينه موشک‌هاي بالستيک جدي هستند». اگر از ارائه تصاوير رايانه‌اي سلاح‌ها و مواد ممنوع‌شده صرف‌نظر کنيد، صحبت‌هاي او در فرم و محتوا به شکل غريب و رعب‌آوري نسخه بدلي صحبت‌هاي «کالين پاول»، وزير خارجه وقت آمريکا، بود که به شوراي امنيت در فوريه ۲۰۰۳ ارائه شد. شش هفته بعد، ايالات متحده بدون تأييد شوراي امنيت به عراق حمله کرد. پاول در سال ۲۰۱۶ در تأملي بر اظهارات خود گفت: «البته افسوس مي‌خورم که بسياري از آن [حرف‌ها] نادرست از کار درآمد». نکته تأسف‌بار در اظهارات پمپئو اين است که هيچ بررسي و ملاحظه جدي روي گزارش دبيرکل انجام نشده تا شايد بستري براي تعامل ديپلماتيک و رهبري آمريکايي، براي حل بعضي از جدي‌ترين دغدغه‌هاي ايالات متحده درباره ايران فراهم شود. اين گزارش از پرداختن به آزمايش‌هاي موشکي اخير ايران هم پرهيز نمي‌کند و اشاره مي‌کند که شايد بعضي از آنها قطع‌نامه ۲۲۳۱ را نقض کنند. اما اين گزارش به اين نکته هم اشاره مي‌کند که بيشتر اين موشک‌هاي آزمايش‌شده توانايي حمل سلاح‌هاي هسته‌اي را ندارند؛ جايي که نقطه مشاجره اصلي بر سر موضوع نقض قطع‌نامه است که بايد حل شود. پمپئو به‌جاي اينکه به ارزيابي چگونگي و چرايي اين موضوع در ساختار عملي شوراي امنيت بپردازد، به دنبال مسيري ساده‌ رفت؛ محکوم‌کردن ناکارآمدي توافق ايران و اينکه نتوانسته به هدفي که هرگز نداشته، برسد؛ محدودکردن هرگونه توسعه موشک بالستيک در ايران. پمپئو همه مسائل ديگر را با اين عنوان که از محدودکردن برنامه موشکي ايران اهميت کمتري دارند کنار مي‌زند، بنابراين او به اين نمي‌پردازد که ديگر امضاکنندگان توافق ايران به حيات در محدوده تعيين‌شده برجام و قطع‌نامه ۲۲۳۱ ادامه مي‌دهند. دبيرکل با تلاش و زحمت بسيار به این نکته مي‌رسد که ايران هنوز در حال رعايت همه دغدغه‌هاي منع تسليحات هسته‌اي است که در توافق ايران و قطع‌نامه ۲۲۳۱ بيان شده بود. این گزارش همچنین شکست آمریکا در محقق‌کردن انتظارات تضمینی دوطرفه را نقد می‌کند؛ توافقی که امضاکنندگان آن تحریم‌ها را لغو کردند تا به این ترتیب مردم ایران از مزایای ملموس اقتصادی بهره‌مند شوند. به نظر مي‌رسد پمپئو بدون اينکه جزئيات يا شواهدي ارائه دهد، ارزيابي تجهيزات نظامي و موشکي ايران و نيز انتقال کالاهاي دومنظوره را رد مي‌کند. اين گزارش تأکيد مي‌کند که در همکاري با دولت‌هاي مختلف موفق شده‌ عدم انتقال مواد ممنوع به ايران يا به کشورهاي ديگر را تضمين کند. بازرسي‌هاي مختلف محموله‌اي از کالاهاي مشکوک؛ از پهپادهاي نظامي گرفته تا سلاح‌هاي متعارف و قطعات راهنماي موشکي، نشان مي‌دهند که اکثر اينها طبق توافق مجاز بوده‌اند. مسئله‌دارترين و واضح‌ترين نکته در تقابل بين گزارش دبيرکل و اظهارات پمپئو، اين حقيقت تلخ است که ايالات متحده با خروج از توافق هسته‌اي و نقض تعهدات ما در قطع‌نامه ۲۲۳۱ خود را درمانده و منزوي، گوشه‌اي در دنيا گير انداخته است. درحالي‌که ايالات متحده شوراي امنيت را محکوم و تهديد مي‌کرد، هشت عضو اروپايي شوراي امنيت، از جمله کشورهايي که آنها هم دغدغه آزمايش‌هاي موشکي ايران را دارند، در حمايت از قطع‌نامه ۲۲۳۱ و سازوکارهاي مستحکم آن براي حفظ صلح و ثبات در سراسر جهان، بيانيه محکم صادر کردند. ما با پس‌زدن چندين سازوکار در قطع‌نامه ۲۲۳۱ براي پرداختن به موضوعات مربوط به ايالات متحده و امنيت منطقه‌اي، فرصت‌ها را براي پيوستن به اقدامات چندجانبه‌ مؤثر و برپايه نمونه‌هاي جديدتر از دست مي‌دهيم. ما خواست‌هاي متحدان تاريخي‌مان را براي استفاده از شوراي امنيت به‌عنوان سکويي براي تعامل ديپلماتيک مداوم و متمرکز، فراموش کرده‌ايم. مانند فوريه ۲۰۰۳، ما به‌عمد و به غلط بر اين باوريم که تأمين امنيت ما فقط از راه افزايش تحريم‌هايي که شکست مي‌خورند و استفاده به ظاهر اجتناب‌ناپذير از نيروي نظامي محقق مي‌شود. The Hill

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.