|

احمدرضا دالوند، گرافیست نام‌آشنای مطبوعات، بر اثر بیماری دیابت درگذشت

«دالی» تنها بود؛ «دالی» تنها رفت

خیلی زود بود برای این یادداشت. نباید این‌قدر زود صفت «زنده‌یاد» کنار نام بلند احمدرضا دالوند می‌نشست. دیابت داشت درست، بیماری، تن نازنینش را رنجور کرده بود درست، اما نباید این‌قدر زود می‌رفت. در روزهای ابتدایی بستری‌شدن در بیمارستان سینا، همه آرزو می‌کردیم که بیماری آن‌قدر پیشرفت نکرده باشد که نیازی به قطع عضوی از او باشد؛ جواب پزشکان که منفی شد، همه پذیرفتیم که «دالی» مطبوعات از این پس یک پا ندارد و دلمان را خوش کردیم به بهبودی کاملش پس از عمل جراحی. قطع پا که انجام شد، با وجود انتظار برای بهبودی کامل او، روزی خبر رسید که به «کما» رفته است؛ همه نگران شدیم، آن‌قدر نامش را زمزمه کردیم که بهبودی سراغش آمد و هوشیاری‌اش را به ‌دست آورد. از بخش مراقبت‌های ویژه به بخش عمومی منتقل شد و آماده برای ترخیص. چندروزی گذشت، همه در تدارک آماده‌کردن خانه‌ای مناسب و پرستاری تمام‌وقت برای او شدند. روز ترخیص، دوستان و همراهانش می‌گفتند به‌جای اینکه خوشحال باشد، نگران بود. انگار خبر از چیزی داشت. به خانه که منتقل شد، چندساعتی نگذشت و تمام! احمدرضا دالوند مرگ را در آغوش کشیده بود و همه را در بهتی عظیم فروبرده بود. نیمه‌شب بود و دیروز صبح، خورشید که زد، خبر مانند پتکی سهمگین بر سرمان آوار شد؛ بر سر تمام جامعه روزنامه‌نگاران ایرانی. هر کس به نوعی از او خاطره داشت، اما چیزی که در همه مشترک بود، اذعان به مظلومیت و تنهایی دالوند بود. «دالی» تنها بود، بعد از دوران اوجی که در مطبوعات داشت، از سوی نسلِ پس از آن نسل درخشان، قدرش دانسته نشد و بسیار به او بی‌مهری شد. او تجربه و دانش کم نداشت. در دهه 70 چهره‌هایی مانند او بودند که آغازگر یک تحول جدی در فرم و گرافیک مطبوعاتی شدند. روزنامه‌هایی مانند ایران و جامعه و مجلاتی مثل آدینه، دنیای سخن، ایران فردا، فیلم، صنعت حمل‌ونقل و... از جمله نشریات مکتوبی بودند که دالوند در آنها کار کرد و تحولی بصری را در روزنامه‌نگاری ما پدید آورد. او که فارغ‌التحصیل رشته گرافیک از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود، تنها در گرافیک مطبوعاتی محدود نماند و با شناختی که از هنر معاصر جهان و جریانات هنری مدرن داشت، دست به پژوهش‌هایی گسترده در این حوزه زد و حاصل بخشی از پژوهش‌هایش را در آثاری که از او به یادگار مانده است، منتشر کرد. دالوند نقاش و طراحی صاحب‌سبک هم بود و در سال‌های قبل در چند نمایشگاه انفرادی و گروهی، آثارش را به نمایش گذاشته بود. تمام اینها از او گرافیستی خبره و منتقدی جدی ساخته بود که می‌بایست در سال‌های پختگی‌اش به جامعه مخاطبان حوزه گرافیک و فتوژورنالیسم عرضه کند، اما جز چند ستون پراکنده و چند روزنامه محدود، دیگران او را خواسته یا ناخواسته بایکوت کردند و در سال‌های اخیر کمتر شاهد حضور او و آثارش در مطبوعات چاپی؛ از روزنامه گرفته تا مجلات معتبر و سراسری بودیم. چقدر حیف! چقدر عجیب! امروز همان روزی است که باید پشت دستمان بزنیم و زیر لب زمزمه کنیم: «چقدر زود دیر شد»؛ چه کسی فکرش را می‌کرد احمدرضا دالوند این‌قدر زود جهانمان را تنها بگذارد و به سفر ابدی برود؟ حالا هم که نیست، باید تمام‌قد بایستیم و به او بگوییم: ما قدر شما را می‌دانیم آقای دالوند، تا همیشه و هنوز...

اعلام زمان و مکان مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد احمدرضا دالوند مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد احمدرضا دالوند روز سه‌شنبه، 20 آذر 1397 ساعت ۱۰ صبح از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار خواهد شد. به گزارش روابط‌عمومی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران، در این مراسم چند نفر از دوستان و روزنامه‌نگاران پیش‌کسوت سخنرانی خواهند کرد و پس از مراسم تشییع از خانه هنرمندان ایران، پیکر او به قطعه نام‌آوران بهشت زهرا منتقل و در مراسمی در آنجا به خاک سپرده می‌شود. انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران از همکاران مطبوعاتی دعوت می‌کند با حضور در مراسم خاک‌سپاری زنده‌یاد احمدرضا دالوند یاد او را گرامی بدارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.