|

آیا در غربت می‌میرم؟

UNHCR: آرتورو که در اتوبوسی پر از جمعیت نشسته، موقع رسیدن به لیما، پایتخت پرو، پس از هفت روز در جاده گذراندن و هزاران کیلومتر دور از کشورش، ونزوئلا، احساس وحشت می‌کند. این مرد 47 ساله نمی‌داند آیا امکان دسترسی به داروهای بیماری ایدز (HIV) را پیدا خواهد کرد یا نه: «آیا در این کشور در غربت می‌میرم؟»بیش از سه‌‌ میلیون پناهنده و مهاجر تاکنون ونزوئلا را ترک کرده‌اند. نبود دارو، هزاران نفر، به‌ویژه افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن مانند HIV/AIDS را وادار کرده به امید درمان به کشورهای دیگر بروند. برای افراد مبتلا به ایدز، دسترسی به درمان نه‌فقط فرصتی برای زنده‌ماندن، بلکه راهی به‌سوی یک زندگی عادی است. طبق گزارش UNAIDS، بیش از هفت هزار و700 ونزوئلایی در خارج از کشور خود زندگی می‌کنند و نیاز به درمان دارند. بیماری آرتورو در سال 2000 تشخیص داده شد. او تا همین دو سال پیش که دسترسی به دارو کاهش پیدا کرد، زندگی راحت و سلامتی را در کاراکاس ونزوئلا می‌گذراند و به حرفه آرایشگری مشغول بود. او برای دریافت قرص‌هایی که روزانه به آنها نیاز داشت، به دوستانی که در بازار سیاه بودند متوسل شد، اما مدتی بعد یافتن دارو با این روش هم سخت شد. آرتورو احساس کرد که یک گزینه بیشتر پیش‌رو ندارد. می‌گوید: «تصمیم گرفتم کشور را ترک کنم. واقعا می‌ترسیدم که هیچ دارویی گیرم نیاید». او کمتر از شش ماه است که کشور را ترک کرده و می‌گوید پنج نفر از دوستانش که مبتلا به ایدز بودند و در ونزوئلا ماندند، اکنون مرده‌اند. کشورهایی مانند پرو و ​​مکزیک برخی از موارد ابتلا به ایدز را در پناه‌جویان ونزوئلایی تشخیص داده‌اند. بااین‌حال، در آمریکای‌لاتین هیچ نهاد منطقه‌ای وجود ندارد که دسترسی به دارو برای پناهندگان و مهاجران مبتلا به ایدز را فراهم کند..کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد و UNAIDS برای سازمان‌های غیردولتی ملی پشتیبانی فنی فراهم می‌کنند تا یک شبکه منطقه‌ای ایجاد شود که به افراد مبتلا به ویروس HIV امکان دهد با خیال راحت به کلینیک‌ها، بیمارستان‌ها، پناهگاه‌ها و سایر سازمان‌هایی مراجعه کنند که کمک‌های بشردوستانه در اختیار افراد جویای درمان در خارج از ونزوئلا می‌گذارند. به گفته آلخاندرو کورائو، مشاور برنامه‌ریزی منطقه‌ای UNAIDS، پناهندگان و مهاجران ونزوئلایی مبتلا به ویروس ایدز نیاز به ‌دسترسی به درمان و مراقبت‌های آنتی‌رترووایرال در کشورهای میزبان دارند و همچنین دسترسی کافی به اطلاعات در مورد مقابله با بیماری یا پیشگیری از ابتلا به آن، آموزش و ارتباطات، مشاوره داوطلبانه و آزمایش و وسایل پیشگیری. کورائو اضافه می‌کند که نداشتن دسترسی آسان به این درمان و امکانات، بهداشت عمومی را به‌ خطر می‌اندازد، چون خطر ابتلا به ویروس HIV و تعداد مبتلایان را افزایش می‌دهد. اگر پناهندگان و مهاجران مبتلا از مراجعه به مراکز بهداشتی به علت قوانین تبعیض‌آمیز بترسند یا نگران اخراج - برای نداشتن اقامت قانونی باشند- خطر انتقالی در کشورهای میزبان افزایش می‌یابد. آرتورو در نهایت تعجب درمی‌‌یابد که فقط 20 روز طول می‌کشد تا درمان را در لیما آغاز کند. او می‌گوید: «مراقبت پزشکی فوق‌العاده بود. بلافاصله درمان را شروع کردم. رفتار همه بسیار محترمانه بود».در پرو، دسترسی به داروهای آنتی‌رتروویال رایگان است. بااین‌حال تضمینی وجود ندارد که درمان همیشه در دسترس و مؤثر باشد. یک سازمان وابسته به کمیساریای عالی پناهندگاناز چندین مرگ گزارش داد، علاوه‌براین، اکثر پناهندگان و مهاجران دسترسی به سیستم بهداشت عمومی ندارند و از جمله درمان و سایر امکانات مربوط به ابتلا به ایدز. به علت شرایط خاص افراد آسیب‌پذیر، ونزوئلایی‌های مبتلا به ایدز می‌توانند برای اقامت دائمی در پرو درخواست دهند. برای آنکه واجدان شرایط مورد معاینه پزشکی قرار گیرند و کنترل‌های بهداشتی روی آنها انجام شود، شاید حدود 170 سول (50 دلار آمریکا) هزینه دربر داشته باشد. بااین‌حال پناهندگان به کمک سازمان‌های مردم‌نهاد بالاخره به درمان و مراقبت دسترسی پیدا کرده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.