|

آینه

کیهان ظریف در پارادوکس FATF؟! محمدحسین محترم: می‌گویند 188 کشور عضویت در CFT را پذیرفته‌اند و ما هم باید با حق شرط بپذیریم! اولا مگر این 188 کشور مبانی و اصول و ارزش‌های جمهوری اسلامی را پذیرفته‌اند که پذیرش آنها برای ما حجت باشد؟ ثانیا وقتی به اذعان آقای ظریف هیچ دادگاهی برای حل اختلافات درباره FATF وجود ندارد، آیا حق شرط معنا دارد؟ رابعا اساسا ایران سهمی در پول‌شویی دنیا ندارد که نیاز به FATF داشته باشد. به‌گفته مسئول مبارزه با پول‌شویی بانک مرکزی در دولت یازدهم، «بیش از 70 درصد پول‌شویی دنیا در آمریکا و اروپا انجام می‌شود» به‌طوری‌که هفته گذشته بزرگ‌ترین پرونده پول‌شویی تاریخ اروپا فقط در بانک دانسکه دانمارک افشا و هم‌زمان دویچه‌بانک آلمان به نیم‌میلیارد دلار جریمه به‌علت پول‌شویی در پرونده دیگری محکوم شد. خامسا در حالی استونی در شمال اروپا با هزار میلیارد دلار پول‌شویی به‌عنوان «پایتخت پول‌شویی جهان» شناخته می‌شود که نه عضو و نه در لیست سیاه FATF و نه تحت فشار آمریکا و اروپا و صهیونیست‌ها برای پیوستن به FATF است، اما درحالی‌که مرکز ارزیابی خطرات جهانی (SOS) چند روز قبل ایران را در فهرست امن‌ترین کشورهای جهان ازجمله از نظر جرائم ناشی از پول‌شویی قرار داد، متأسفانه آقای ظریف در دفاع از FATF بدون هیچ‌گونه مدرک و سندی جمهوری اسلامی را متهم به پول‌شویی کلان می‌کند؟!!!

جمهوری اسلامی درس عبرتی برای ترامپ شبکه‌های تلویزیونی با شکار صحنه‌های انزوای مطلق بن‌سلمان در آرژانتین به خوبی نشان دادند که دلالی و ریخت‌وپاش اطرافیان وی برای متقاعدکردن سران در دیدار با بن‌سلمان تا چه اندازه رسوا‌کننده بوده است. در این میان کسانی هم برای دوشیدن گاوهای شیرده سعودی وسوسه شدند که آن‌هم نشانی از بی‌اعتباری دربار سعودی است ولی فرصتی استثنائی برای پرکردن جیب دیگران مهیا شد. مرگ بوش پدر و سایر جنایتکاران تاریخ با خود این عبرت بزرگ را به همراه دارد که حتی وقیح‌ترین دشمنان انسانیت هم با دست‌های خالی و با کوله‌باری از شرارت و بدنامی به گور می‌روند و قطعا به خاطر آرزوهای غیرانسانی ولی بر بادرفته، خود را ملامت کرده‌اند. این عبرت بزرگی است که لازم است همگان و به‌ویژه اشراری که راه پر ننگ و نکبت بوش‌ها را در پیش گرفته‌اند، از این پس درس‌های تازه‌ای را بیاموزند و قبل از آنکه میهمان خاک سرد گورستان‌ها شوند، از تبهکاری‌ها و شرارت‌ها دست بردارند.

ایران هر دم از این باغ بری می‌رسد عباس عبدی: اصولا اگر بپذیریم «تعرِفُ الاشیاء بِاضدادها» اتفاقا باید ضد هر چیزی را که قبول داریم به گفت‌وگو دعوت کنیم. همین اندیشه بسته است که کرسی‌های آزاداندیشی را به این روز انداخت که هیچ اثری از آن نیست. مگر نه آنکه مسئولان عالی‌رتبه نظام به قول خودشان صد بار بر آن تأکید کرده‌اند، ولی این کرسی‌ها در عمل راهی به جایی نبرده است؟ چرا چنین شده که امروز کسی از این نهادی که راه افتاد بی‌خبر است؟ آیا این را هم دولتی‌ها و نیروهای غیرخودی مانع شدند؟ اینکه همه امکانات و اختیاراتش دست خودتان است، چرا راه نینداختید؟ مشکل کجاست؟ مشکل اینجاست که می‌خواهید یکی، دو نفر یا حداکثر چند 10 نفر از همفکران خودتان بیایند و از روی تفنن سخنی بگویند و نقدی نشنوند و امتیازی برای ارتقای رتبه اداری بگیرند و از منافع مادی آن بهره‌مند شوند. طبیعی است که نتیجه همین می‌شود. کرسی آزاداندیشی یعنی هر اندیشه‌ای بدون تمایز و تبعیض بیاید حرف بزند و دیگران هم پاسخ دهند. اینکه در عمل رخ داده کرسی آزاداندیشی نبود و نیست، بلکه چهارپایه‌ای است که برای تبلیغات گذاشته می‌شود.

اعتماد پیامدهای خطرناک تضعیف سیاست خارجی و شخص ظریف شهروز ابراهیمی: تضعیف سیاست خارجی در این شرایط حساس اصلا به‌نفع منافع ملی کشور نیست. تضعیف سیاست خارجی ایران چیزی است که آرزوی آمریکا و متحدین منطقه‌ای آمریکاست. فراموش نکنیم که امروز دوره اوباما نیست. 40 سال دشمنی دو کشور، امروز به نقطه‌ای رسیده است که هر گونه خطای استراتژیک می‌تواند آتش جنگ را شعله‌ور سازد. کافی است، تجسم نماییم که اگر تندروانی امروز در ایران بر سر کار بودند و سکان سیاست خارجی دست آنها بود، الان در چه شرایطی قرار داشتیم (همین‌طور تصور اینکه اگر چند سال بعد هم در آمریکا در دوره دوم ترامپ بر سر کار باشد و هم در ایران تندروان بر سر کار باشند، سخت است). ظاهرا به نظر می‌رسد که همپای سیاست خارجی مدبرانه کنونی، جناح‌های گوناگون به‌جای تنش و مجادله بر سر منافع و اغراض شخصی، بهتر است فکری برای تدبیر منزل بکنند که همچون سیاست خارجی در وضعیت حساسی قرار دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.