|

نقطه سیاه

شرق: مجموعه‌داستانِ «چرا پدر تو رو نمی‌زنه رامَمد؟» نوشته محمد رفیعی‌شیخ‌حسین کتابیِ است که چندی پیش در نشر پیدایش منتشر شد. این مجموعه، پنج داستان دارد: کوزَن، برم پیوند، چرا پدر تو رو نمی‌زنه راممد؟، رفتگان و نُه‌سالگی شوم. عمده این داستان‌ها که اولین کتابِ محمد رفیعی‌شیخ‌حسین است، در روستاها و فضای بومی جنوب روایت می‌شوند. نویسنده در داستان‌هایش سعی داشته تا فضای بومی روستایی را با المان‌های زندگی معاصر پیوند بزند و روایتی واقعی از فضای موجود در روستا به‌دست بدهد که به‌نظر خودش دیگر به‌شکل سنتی رنگ باخته و در آن المان‌های شهری بسیاری وجود دارد. در تکه‌ای از داستانِ سوم که عنوان کتاب هم هست در پشت جلد آمده است: «راممد همان‌طور بود. به درودیوار می‌خورد تا به اتاق رسید. مطمئن شد مرگ شروع شده است. زبانش را جوید و گفت: نقطه سیاه... ما مردیم؟ یا... فرق مرده با زنده چیه راممد؟ مرده؟ مرده از پدر نمی‌ترسه اما زنده می‌ترسه. نه نمردیم رامَمَد...». در بخشِ دیگری از داستان می‌خوانیم: «راممد هیچ نگفت. بلند شد. کتاب را زیر بغل زد و به بیرون پنجره نگاه کرد. بوره گاوها می‌آمد و صدای گنجشک‌ها که صدای گل‌خاتی در این میان گم شد. از پنجره به آسمان خیره شد و ابرهای سیاهی که داشتند نزدیک می‌شدند. ابرها جایی بالای طویله ایستادند. شب داشت شروع می‌شد و گاو چون شبحی در تاریکی سر انداخته و زمین را فین می‌کرد و تند‌به‌تند راه می‌‌رفت و بوره می‌کشید. وقتی گاو به گوساله که افتاده بود لیس می‌زد راممد به روزی فکر کرد که به دنیا آمده بود. اگه آدم‌ها مثل گوساله به دنیا اومده باشن از همه‌شون بدم می‌آد. برق و پشت‌بندش شَتَرَق؛ آسمان پاره شد و گنجشک‌ها توی هم گذاشتند. جابه‌جا روی دیوار روبه‌رو با فاصله نگاهش مکث می‌کرد و کمی بالاتر صدای جیک‌جیک می‌آمد. هنوز به من فکر نکرده بود و گاهی چشم‌هایش را می‌مالید؛ شاید مرا پاک کند. به حرف‌های معلم فکر کرد. اگر درست گفته باشه فردا همه می‌میریم. خب بمیریم!» از خصایصِ داستان‌های این مجموعه استفاده از زبان و اصطلاحاتِ محلی است. هم‌چنین غالب داستان‌ها در فضاهایی میان واقعیت و وهم، در روستا یا ناکجایی می‌گذرد که در جریان غالب داستان‌نویسی ما کمتر دیده می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.