عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست*
جواد طوسی
به دنبال تصویب و اجرای قانون منع بهکارگیری بازنشستگان، آقای حسین انتظامی پس از حرف و حدیثهای زیاد، رسما بهعنوان «سرپرست سازمان سینمایی» جایگزین آقای محمدمهدی حیدریان شدند. در نگاهی بدبینانه میتوان گفت که در این دو سال باقیمانده فردی با سابقه مطبوعاتی ایشان که نسبت به حوزه سینما و مناسبات پیچیده و یارکشیها و دستهبندیهای آن خالیالذهن است، چه شقالقمری میتواند بکند؟ چند بار در طول عمر این دولت «تدبیر و امید» از سوی وزرای محترم ارشاد و رؤسای سازمان سینمایی در محل موزه سینما و خانه سینما و وزارت فخیمه بار عام داده شد تا اهالی و صنوف سینما بیایند و مشکلاتشان را مطرح و نقطهنظرشان را در جهت بهبود وضعیت سینما اعلام کنند. آیا اتفاقی افتاد؟ به نظر میرسد سینمای ایران در موقعیت بحرانی کنونی فراتر از اینگونه احوالپرسیها و گلگفتن و گلشنیدنهای فرمالیته و بیثمر، نیاز به عزم و اراده راسخ و نگاهی روشنبینانه دارد تا شاهد حضور حداکثری اهالی باتجربه و بیکارشده سینما و رونق و تنوع در گونهشناسی و کار با مضامین مختلف باشیم. قاعدتا مخاطب قراردادن جناب انتظامی در این آغاز سرپرستی که هنوز عرقشان خشک نشده، شرط انصاف نیست؛ ولی بعد از مستقرشدنشان برای آگاهی از شرایط موجود سینمای باحالِ خودمان، پیشنهادی خداپسندانه دارم. در جریان رسیدگی به برخی از جرائم کیفری، انجام «تحقیقات غیرمحسوس» از ناحیه مراجع قضائی (اعم از دادیار و بازپرس و دادستان) و ضابطین تحت امرشان برای کشف حقیقت پیشبینی شده است. حال بد نیست سرپرست جدید سازمان سینمایی نیز همین شیوه تحقیقاتی را هرازگاه رأسا بدون همراهان تابلوشده در سینماهای پایین و بالا و مرکز شهر انجام دهند و ببینند اوضاع از چه قرار است و -مثلا- این روزها چه آثار بیبدیلی را به اسم «کمدی» به خورد تماشاگر میدهند. برای آنکه ایشان هرچه بهتر همرنگ جماعت شوند، توصیه میکنم که یک پاکت پاپکورن یا دیگر تنقلات متداول را نیز دستشان بگیرند و ببینند آیا واقعا میتوانند تا آخر این فیلمها را تحمل کنند؟ بهویژه استدعای عاجزانه دارم که حتما فیلم «خانم یایا» شاهکار اخیر عبدالرضاخان کاهانی را که روی پلاکاردهایش عنوان شده «این فیلم کمدی نیست» را ببینند تا به مفهوم واقعی «سرکاری» و سرکیسهکردن خلقالله با سوءاستفاده از نام برند فیلمهای کمدی «آقارضا عطاران» و دیگر بازیگرانی مانند امین حیایی و حمید فرخنژاد پی ببرند. آدم از این سیر نزولی آشکار و بیدردی کارگردان مستعدی که زمانی «بیست» و «هیچ» را ساخته بود، بسیار متأسف میشود. جهت یادآوری عرض میکنم که هنگام دیدن این فیلم در سالن شلوغ ساعت 9 شب در سینما ایران شاهد بودم که رفتهرفته تا انتهای فیلم بیش از دوسوم تماشاگران با عصبانیت و غرولندکنان سالن را ترک کردند. حتما جناب انتظامی بهتر از بنده میدانند که فیلم با هرگونه هدف و مضمون و دستمایهای باید تکلیفش را با مخاطب روشن کند یا درست و حسابی او را سرگرم کند یا قصهاش را بهخوبی و بدون اعمال شاقه تعریف کند یا خالق اثر بلد باشد دنیای خاص و متفاوت و لحن ساختارشکنش را به شکلی متقاعدکننده و باورپذیر در معرض دید مخاطب مدنظرش قرار دهد؛ آن چیزی که متأسفانه در وجه غالب فیلمهای این روزگار دیده نمیشود. * مصراعی از یکی از غزلیات محمدحسین شهریار
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.