|

به انگيزه ۱۰۰ سالگي تئاتر كودك

كيفيت داريم و سالن نداريم

امیر مشهدی عباس. نمايش‌نامه‌نويس و كارگردان

درباره تئاتر كودك اغلب چند مورد كوچك اما مهم است كه دوست دارم درباره‌اش بگويم؛ اول اينكه ما هميشه گفته‌ايم؛ آهاي حمايت! حمايت نيست!! دولت حمايت نمي‌كند يا هر چيز ديگري، اما واقعيتش اين هست كه هيچ‌وقت حمايت نكرده‌‌اند و اين ماجرا ديگر دارد خسته‌كننده مي‌شود. 20 سال است كه من دارم مي‌گويم هيچ حمايتي نيست و بقيه را نمي‌دانم چند سال است كه همين نظر را دارند! ولي من با خودم مي‌گويم چرا بايد مدام بگويم كه حمايتي نيست؟! به این دلیل كه هميشه براي حمايت‌ها مشكل مالي وجود داشته و اين هم انگار هيچ‌وقت قرار نيست برطرف شود، اما يك بخشي هست كه مي‌تواند باعث شود تئاتر كودك كمك بگيرد و آن اين است كه الان ديگر تئاتر كودك در جايگاه خوبي قرار دارد. اين تئاتر كودك مطلوب و عالي نيست، اما تئاتر پيشرو است. وقتي با تئاترهاي دنيا مقايسه مي‌كنيم مي‌بينيم كه ما كم‌و‌كسري نداریم. دست‌كم در اين هفت، هشت فستيوالي كه من شركت كرده‌ام مي‌بينم كه تئاتر كودك ايران حتي از تئاتر كشورهاي پيشرفته و پيشرو دنيا هم كم ندارد. حالا شما تصور كنيد كه مراكز ارائه توليدات تئاتر كودك ما به‌طور حرفه‌اي و رسمي محدود مي‌شود به دو تالار هنر و مركز تئاتر كانون پرورش فكري، آيا اين دو تالار براي اين‌همه بچه‌اي كه در تهران زندگي مي‌كنند كفايت مي‌كند؟! از سوي ديگر شما ببينيد منِ كارگردان بنا بر موقعيت و شرايط تالار هنر و مخاطبانش، تمرين‌هاي نمايشي را براي كودكان پيش مي‌برم و حالا نمي‌توانم اين نمايش را در ابعاد تالارهاي خصوصي اجرا كنم. اين تالار خصوصي براي مثال يك بلك‌باكس است كه در آن هر شب چهار تا نمايش هم اجرا می‌شود، بنابراين بايد همه وسايل صحنه و دكورت پرتابل باشد كه بشود در 10 دقيقه همه‌چيز را جابه‌جا کرد. ما اکنون مشكل سالن داريم و اين مشكل هم بسيار بزرگ است، چون الحمدالله تئاتر ما بسيار پيشرو است. همه در اين تئاتر به كيفيت فكر مي‌كنند و در تكاپو هستند كه حتما اين تئاتر كودك پيشرو باشد، اما جايي نيست كه اجرايش كنيم. من خودم از زمان مديريت حسين پارسايي، رئيس وقت مركز هنرهاي نمايشي، دارم اين قضيه را پيگيري مي‌كنم و دراين‌باره حتي تئاتر فرهنگ را پيشنهاد كرده‌ايم. حتي تالار دانشكده هنر و معماري دانشگاه آزاد را پيشنهاد دادیم. حتي گفتيم يك بخش از تالارهاي حرفه‌اي مثلا تالاري در تئاتر شهر به تئاتر كودك و نوجوان اختصاص يابد. متأسفانه تئاتر دولتي به‌دنبال حل اين قضيه نيست و تالار خصوصي هم از پس تحمل آن برنمي‌آيد و به‌هيچ‌وجه نمي‌تواند از تئاتر كودك حمايت كند. متأسفانه تئاتر خصوصي ويژگي‌هاي خودش را دارد و تئاتر كودك هم آن‌قدر پولدار نشده كه تالار اختصاصي خودش را داشته باشد، بنابراين الان بايد در بخش خصوصي يا دولتي يكي، دو تالار ويژه كار كودك ساخته شود و الان هم آنچه در تالار هنر و كانون اجرا مي‌شود، با استقبال كودكان روبه‌رو شده و خوب هم مي‌فروشد و مخاطب هم به اندازه كافي هم دارد. حتي اين كارها با شركت در جشنواره‌هاي بين‌المللي حضور خوبي داشته و جايزه هم مي‌گيرند. مسئله ما سالن است و اگر مي‌خواهند خدمتي بكنند؛ مركز هنرهاي نمايشي و دولت يك يا دو تالار ديگر را اضافه كنند؛ اين‌گونه بچه‌هايي كه در اين حوزه كار مي‌كنند شايد بهتر بتوانند آثارشان را براي بچه‌ها عرضه كنند. ما الان چند ماه تمرين مي‌كنيم، اما بايد 20 شب در تالار هنر اجرا برويم و ديگر جايي نیست كه اين اجرا را ادامه دهيم و بتوانيم زحمت گروه را جبران كنيم. حيف است كه در اين زمينه مسئولان كمكي نمي‌كنند. الان جشنواره تئاتر كودك را هر سال دولت در همدان برگزار مي‌كند، مگر چه اشكالي دارد كه براي مثال تالار فجرش را اختصاص بدهد به توليدات برتر همين جشنواره يا توليداتي كه در طول سال اجراي عمومي شده‌‌اند و به‌نوعي برگزيده‌اند. اين آثار می‌توانند با يك حداقل بودجه و حداكثر فروش اجرا بروند، بنابراين گروه‌هايي كه دغدغه تئاتر كودك دارند و نه اينهايي كه به‌دنبال فقط فروش هستند، همواره دارند با كيفيت خوب كار مي‌كنند و كارهايشان همواره ديده مي‌شود و حيف است سالن براي اجرا نداشته باشند. الان در سينما وزارت ارشاد با تلويزيون به اين توافق رسيده‌‌اند كه در طول سال صد تا تيزر فيلم را به‌طور رايگان پخش كنند. يعني همين حمايتي كه تلويزيون از سينما مي‌كند مي‌تواند از تئاتر هم بكند و ما هنوز به اين توافق نرسيده‌ايم. بنابراين دلم مي‌خواهد تئاتر كودك هم تحت حمايت باشد و مسئولان گرامي هم بدانند كه بهتر است به تئاتر كودك هم فكر كنند و از آن حمايت‌هاي لازم را بكنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.