آزادباش به مناسبت حضور عمو!
پوریا عالمی
سلام سوفیا... عشقم... ما وقتی بچه بودیم اجازه نداشتیم تلویزیون تماشا کنیم، اجازه نداشتیم برویم سر یخچال، اجازه نداشتیم سروصدا کنیم، اجازه نداشتیم بپربپر کنیم، اجازه نداشتیم بگوییم چه غذایی دوست داریم یا بگوییم چه غذایی دوست نداریم، اجازه نداشتیم بگوییم لباس جدید میخواهیم، اجازه نداشتیم لباسمان را پاره کنیم، اجازه نداشتیم کفشمان زودتر از دو سال کَفَش دربيايد، اجازه نداشتیم موهایمان را بلند کنیم، اجازه نداشتیم بگوییم نه، اجازه نداشتیم با دوستهایمان جلوی در بازی کنیم، اجازه نداشتیم از تلفن استفاده کنیم، اجازه نداشتیم با پول توجیبیمان چیزی را که دوست داریم بخریم و باید پسانداز میکردیم تا چیزی که پدرمان دوست دارد بخریم، اجازه نداشتیم روی دیوار نقاشی کنیم، اجازه نداشتیم زودتر از پدرمان از سر سفره بلند شویم، اجازه نداشتیم زودتر از پدرمان سر سفره بنشینیم، اجازه نداشتیم سفره را جمع نکنیم، اجازه نداشتیم کتابهایی را که دوست داریم بخوانیم، اجازه نداشتیم کتابهایی را که دوست نداریم نخوانیم، اجازه نداشتیم انتخاب کنیم برویم دبیرستان یا هنرستان، اجازه نداشتیم وقتی رفتیم دبیرستان بگوییم انسانی بهتر است یا ریاضی، اجازه نداشتیم دانشگاهمان را انتخاب کنیم، اجازه نداشتیم عاشق شویم، اجازه نداشتیم ازدواج کنیم، اجازه نداشتیم بچهدار شویم، اجازه نداشتیم نفس بکشیم، اجازه نداشتیم حتی انگشت کنیم توی دماغمان... اما وقتی عموی ما که 40 سال بود رفته بود خارج و برای خودش دکتر- مهندسی چیزی شده بود، از خارج میآمد ایران و میآمد خانه ما، بابای ما سریع آزادباش اعلام میکرد و ما اجازه داشتیم برویم سر یخچال و اجازه داشتیم بپربپر کنیم و اجازه داشتیم روزنامه بخوانیم و اجازه داشتیم عاشق بشویم و اجازه داشتیم انگشت کنیم توی دماغمان. اتفاقا دیروز که اجازه دادند به هوای فشار فدراسیون جهانی، زنان ایرانی در استادیوم فوتبال حضور داشته باشند، یاد عموم افتادم که به بابام برای ملاحظه او فرصتی به ما میداد و یاد بچگیهام افتادم. نکته هم دقیقا اینجاست که همین که عموی فرنگی ما پاش را از خانه ما میگذاشت بیرون، آن خوشی را طوری از دماغمان درمیآوردند که تا مدتها به فکر این غلطها نیفتیم.
عاشق غلطکار تو؛ میدون دوم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.