|

گزارشی از برنامه کارگران آنارشیست در ایالات متحده آمریکا

کارگران و مسئله اتحادیه‌ها

وین پرایس . ترجمه: مرتضی مختاری

امروزه در بین کارگران نوعی خشم و ناآرامی فراگیر به چشم می‌خورد، گو اینکه بیشتر کارگران همچنان به دیدگاه‌های ‏معمول «آمریکایی» چسبیده‌اند، یعنی حمایت از سرمایه‌داری، قائل بودن به نظام دوحزبی، رگه‌هایی از نژادپرستی، وطن‌پرستی و امثال اینها. این نارضایتی سازمان‌نیافته تغییراتی در مراتب بالای اتحادیه‌ها به وجود آورده و میدان را به دست گروهی از بوروکرات‌های لیبرال‌تر و فعال‌تر داده است. رهبران جدید نگران از دست رفتن اعضای خود هستند. بوروکرات‌هایی که حتی نمی‌توانند اعضای خود را حفظ کنند واقعاً رقت‌انگیزند. تلاش کرده‌اند برای مقابله با کار در بیگاری‌خانه‌های[1] ایالات متحده و حتی خارج از این کشور و البته برای گنجاندن مسائل محیط زیستی در برنامه‌های خود با فعالان دانشگاهی مرتبط شوند، خاصه با ثروتمندترین واحدهای دانشگاهی.
ولی در مقابل این مقامات اتحادیه‌ها (نه خود اتحادیه‌ها) و البته در مقابل سرمایه‌داران و دولت باید جنبشی آگاه از کارگران رادیکال پا بگیرد. رادیکال‌ترین فعالان مبارز باید دست به دست هم دهند و هسته مرکزی مبارزه‌ای گسترده‌تر را شکل دهند. کارگران آنارشیست نباید رهبران اتحادیه‌ها را به حال خود رها کنند. مقامات اتحادیه‌ها، حتی محترم‌ترین و صادق‌ترین آنها، لایه‌ای هستند در درون سازمان‌های کارگری که منافع طبقه سرمایه‌دار را نمایندگی می‌کنند.
به بیان دقیق‌تر، کار بوروکراسی این است که میان کارگران و سرمایه‌داران تعادل برقرار کند: باید چیزی برای کارگران به دست آورد (وگرنه بساطش جمع می‌شود)، ولی به‌دنبال این است که کشمکش طبقاتی را مهار کند. آنارشیست‌ها باید مدام از پائین نحوه عمل مقامات اتحادیه را به پرسش بکشند و اقدامات آنها را به دیده انتقاد بنگرند. باید ضمن اینکه تا حد امکان بر سر مسائل مشخص با دیگران همکاری می‌کنند، شفاف بگویند که برنامه آنها با برنامه دیگران فرق دارد. برنامه آنارشیست‌ها خودسازمان‌دهی کامل جامعه است. اگر مبارزان آنارشیست برنامه خود را به‌وضوح بیان کنند، بعید است در اتحادیه برای سمتی انتخاب شوند، مگر در پایین‌ترین مراتب آن یعنی به عنوان نماینده کارگران یا عضوی از کمیته کارخانه. از آنجا که کارگران آنارشیست برنامه‌هایی رادیکال برای تغییرات بنیادی طرح می‌کنند، فقط هنگامی که تنش‌ها بالا بگیرد و اوضاع به هم بریزد می‌توانند بالاترین مقامات اتحادیه‌های اصلاح‌طلب را برکنار کنند، یعنی وقتی‌که کارگران عادی و عامی هم برنامه کامل آنها را جدی بگیرند.
در این مختصر نمی‌شود برای همه اتحادیه‌ها - اعم از اتحادیه‌های شناخته‌شده و هنوز ناشناخته - برنامه‌ای جامع ریخت، ولی می‌توان چند اصل اساسی را مطرح کرد، اصولی چون داشتن روحیه مبارزه، دموکراتیک‌کردن اتحادیه‌ها و محل کار، و بالاخره همبستگی.
داشتن روحیه مبارزه یعنی داشتن شوق و اراده برای نافرمانی مدنی (نقض قوانین) در مواقع لزوم. بی‌جهت نیست که بسیاری از مؤثرترین تاکتیک‌های مبارزه را یا قانون منع کرده یا دادگاه رد می‌کند. حتی یک اعتصاب ساده تقریباً برای همه کارکنان دولتی غیرقانونی است و برای بسیاری از کارگران دیگر هم مکرراً با حکم دادگاه منع می‌شود. اگر به اعتصاب مجوز دهند، شاید ورودی‌بندان[2] برای اطلاع‌رسانی هم مجاز باشد، ولی کشاندن پای مردم به حمایت از اعتصاب[3] برای ممانعت از ورود کارگران جایگزین یا به اصطلاح اعتصاب‌شکن‌ها غیرقانونی است. یک اتحادیه مبارز شاید بتواند تقاضا کند محصولات تولیدی کارفرما تحریم شود، ولی سازماندهی کارگران دیگر برای امتناع از معامله یا حمل‌و‌نقل محصولات یا امتناع از واردکردن کالاهای ضروری برای تولید کاری غیرقانونی است. این‌ها اعتصاب‌های «اعلام همبستگی» یا به اصطلاح «همدلانه» است و به روسای دیگر صدمه می‌زند (انگار که خود سرمایه‌داران در زمان اعتصاب به یکدیگر کمک نمی‌کنند). در حین مذاکره‌های قرارداد، شکایت‌های داخلی یک بخش خاص باید از طریق تقاضای حل اختلاف رفع و رجوع شود نه از طریق اعتصاب‌های کوچک یا اعتصاب بدون مجوز. اعتصاب‌کنندگان می‌توانند ورودی کارخانه را بند آورند، ولی حق ندارند کارگاه را اشغال کنند، چون این کار یعنی نقض حق مالکیت خصوصی مالکان. انگار نه انگار اتحادیه‌های بزرگ صنعتی در دهه 1980 با این قبیل اعتصاب‌ها در محل کار شکل گرفت!
اشغال محل کار حرکتی است بسیار مؤثر چون مانع از آن می‌شود که کارگران اعتصاب‌شکن (scabs) وارد کار شوند، مانع از آن می‌شود که کسی از ماشین‌آلات یا دفاتر اداری استفاده کند یا آنها را از محل کار خارج کند، و البته موجب محدودشدن خشونت هم می‌شود چون به هر حال سرمایه‌داران اکراه دارند از این که به ماشین‌آلات خود صدمه بزنند.
بنا به این دلایل، اقتدارستیزان باید تاکتیک‌هایی مثل اعتصاب کارگران دولتی، دعوت عموم به حمایت از اعتصاب، اعتصاب‌های حمایتی یا اعلام همبستگی[4] و علی‌الخصوص اشغال کارخانه‌ها را تشویق کنند. البته هیچ یک از این حرکت‌ها را نباید سرسری صورت داد. قبل از اقدام باید کاملاً آماده این بود که دولت و روسا با حداکثر قوا مقابله کنند.
بحث در مورد اعتصاب‌های حمایتی مسئله همبستگی را پیش می‌کشد. بزرگ‌ترین نقطه قوت طبقه کارگر شور و اراده آنها برای حرکت جمعی است، حرکت جمعی همه کارگران کارخانه، یا یک صنعت یا یک شهر. این شور پادزهری است برای نقطه ضعف اصلی طبقه کارگر یعنی چندپارگی آن بر حسب شکاف‌های نژادی، جنسیتی و شغلی و غیره. کارگران باید این شعار را سرلوحه خود قرار دهند که «درد یک نفر یعنی درد همه» [یا بنی‌آدم اعضای یکدیگرند]. کارگران همچنین باید به حمایت از مبارزات همه مردم سرکوب‌شده برخیزند و جماعت‌های دیگر را هم به حمایت برانگیزند. مبارزه با تمام روال‌های نژادپرستانه در محل کار و مبارزه با تمام روال‌های نژادپرستانه بیرون از محل کار نیز از اهداف کارگران است. اتحادیه‌ها باید برای مقابله با شرکت‌های چندملیتی خود را به نحو بین‌المللی سازماندهی کنند و آماده اعتصاب‌های بین‌المللی هم باشند.
یکی از تاکتیک‌های بسیار مؤثر اعتصاب سراسری است. اگر اکثر کارگران یک شهر (یا منطقه) همزمان با هم دست به اعتصاب بزنند، سرمایه‌داران به‌شدت ضعیف خواهند شد. در این شرایط، کارگران خودشان می‌توانند تصمیم بگیرند کدام کارها هنوز دایر باشد، مثلاً آتش‌نشانی، واحدهای تغذیه گرمخانه‌ها یا اورژانس بیمارستان‌ها. و البته پلیس نه، چون پلیس با اینکه از کارکنان دولتی است در زمره کارگران نیست و علیه کارگران به خدمت گرفته می‌شود. جای پلیس را باید کارگران و واحدهای گشت محلی بگیرند. در چنین شرایطی اجرای احکام دادگاه یا قوانین منع اعتصاب، اگر نگوییم محال، بسیار دشوار خواهد بود. کارمندان طبقه متوسط هم با کارگران سازمان‌یافته همراه خواهد شد وقتی ببینند که حمل‌ونقل عمومی متوقف شده، پل‌ها بسته شده، خطوط تلفن قطع است و کامیون‌ها هم باری جابجا نمی‌کنند. کامپیوترها هم اگر کسی پشت کیبورد ننشیند از کار می‌افتند. برق را هم می‌شود قطع کرد.
تاکتیک‌هایی مثل اشغال محل کار و اعتصاب سراسری، که حکایت از روحیه مبارزه و اتحاد کارگران دارند، بالقوه انقلابی‌اند. این قبیل اقدامات این امکان را به چشم می‌آورند که کارگران نه فقط می‌توانند کار تولید را متوقف کنند، بلکه می‌توانند تولید را تحت کنترل خودشان دوباره به راه بیندازند. کارگران یک کارخانه تسخیرشده می‌توانند تصمیم بگیرند کار تولید را از سر بگیرند و مایحتاج مردم را تولید کنند - اما اول باید برای تامین مصالح مورد نیاز کارخانه خود با کارخانه‌های دیگر هماهنگ شوند. در یک اعتصاب سراسری که کارخانه‌ها به تسخیر کارگران درآمده، کارگران می‌توانند تصمیم بگیرند که کل شهر یا منطقه را به چه ترتیب اداره کنند، هم از لحاظ اقتصادی و هم از لحاظ سیاسی.
بنا به همه این دلایل، دولت و طبقه سرمایه‌دار به‌راحتی و بدون خشونت حرکاتی مثل کشاندن پای مردم به حمایت از اعتصاب، اشغال کارخانه یا اعتصاب سراسری را تاب نخواهند آورد و با کمک نیروی پلیس، گارد ملی و نیروهای مزدور به کارگران حمله خواهند کرد. همه اینها را به‌کرات در تاریخ ایالات متحده دیده‌ایم. کارگران باید به نحوی سازمان‌یافته آماده دفاع از خود باشند و این یعنی سرآغاز شکل‌گیری نیروی مردمی.
همه اینها مسئله سازمان‌دهی دموکراتیک را پیش می‌کشد. اعتصاب‌های سراسری و اعتصاب‌های بین‌المللی مستلزم متحدترشدن اتحادیه‌هاست و این هم باید با دموکراتیک‌شدن محلی همراه شود. بدون برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی دقیق هیچ اعتصابی نباید صورت گیرد (به‌استثنای اعتصاب بدون مجوز که در مواقع اضطرار ضروری است). وقتی پای تسخیر کارخانه‌ها و شهرها در میان است، باید حواس‌مان به جزئیات سازمان‌دهی باشد.
آنارشیست‌ها هم باید خواهان دموکراتیک‌شدن اتحادیه‌ها باشند هم دموکراتیک‌شدن صنایع. آنارشیست‌ها باید خواهان کنترل دموکراتیک اتحادیه‌های محلی و ملی (یا بین‌المللی) باشند و رویه انتخاب مستقیم مقامات را به‌جای رویه انتصاب از بالا بنشانند. آنارشیست‌ها باید خواهان پایان‌دادن به سیستم تک‌حزبی باشند، سیستمی که به‌موجب آن مخالفت با اتحادیه‌ها، در بهترین حالت، حیات سیاسی مخالفان را به نشریات داخلی اتحادیه‌ها محدود می‌کند، و در بدترین حالت، به سرکوب خشونت‌آمیز ختم می‌شود. باید خواهان الگویی چرخشی برای ریاست اتحادیه باشند، مثلاً دوره مسئولیت یک‌ساله- از آن نوع که معمولاً در سازمان‌های حرفه‌ای مثل پزشکان یا روانشناسان مرسوم است. در طول اعتصاب و حتی مذاکرات، آنارشیست‌ها باید از انتخاب شوراهای کارگری در هر محل کار و در ضمن از مراجع تصمیم‌گیری محلی و رابط‌هایی میان این شوراها حمایت کنند. تمام قراردادها باید به انتخاب اعضا باشد. اگر بوروکراسی اتحادیه چنین ایده‌های دموکراتیکی را نپذیرد، کارگران باید کار خود را پیش ببرند و شوراهای محلی تشکیل دهند، از حقوق مخالفان دفاع کنند، مقامات محلی انتخاب کنند و غیره.
کارفرماها و بوروکرات‌های اتحادیه معمولاً برای قراردادهای طولانی چندساله با سلب حق ‌اعتصاب به مذاکره می‌نشینند. به این ترتیب، اتحادیه در خدمت این است که شرایط کاری محیط کار را به کارگران تحمیل کند. اشتباه است اگر کار اتحادیه جهانی کارگران صنعتی[5] را تکرار و با هر گونه قرارداد مخالفت کنیم؛ ممکن است در قراردادها مزایایی هم برای کارگران مندرج باشد. به جای مطالبه حذف قرارداد، مبارزان باید بر قرارداد یک‌ساله همراه با حق اعتصاب علیه شرایط محل کار اصرار ورزند. وقتی کارفرمایان بعد از انقضای قرارداد مذاکره را کش می‌دهند، کارگران رادیکال باید شعار «بدون قرارداد، کار بی کار» سر دهند. مذاکره قرارداد را نباید مثل کارهای معمول سرسری گرفت، باید آن را کارزاری دانست برای بسیج کارگران.
مسائل خاصی که اتحادیه‌ها حول آنها سازمان‌دهی می‌شوند یا اعتصاب‌ها بر اساس آنها شکل می‌گیرند بستگی دارد به شرایط خاص هر محل کار و هر صنعت. هیچ فرمول جادویی (مثل «برنامه انتقال» تروتسکیستی یا «خط توده» مائوئیستی) وجود ندارد که ما را از نیازهای بنیادی مردم عادی مستقیماً به مطالبات انقلابی برساند. ما فقط باید در این مسیر کار کنیم.
البته آنارشیست‌ها باید به دنبال دستمزد بالاتر، مزایای بهتر و ساعات کار کمتر باشند. در اصل، آن‌ها خواهان تغییر مقیاس دستمزد و ساعت کارند. به این ترتیب که با افزایش تورم دستمزد هم خودبه‌خود بالا برود. علاوه بر این، با افزایش بیکاری، ساعات کاری هم کاهش یابد، آن‌هم بدون کاهش دستمزد. این اساس یک اقتصاد سوسیالیستی است: تقسیم مقدار کار مورد نیاز بر اساس تعداد کارگران موجود. مطالبه کار در بخش خدمات عمومی برای بیکاران مطالبه‌ای است از همه جامعه، ازجمله دولت.اما اقتدارستیزان باید مطالبه‌های دیگری هم مطرح کنند که متضمن مدیریت محل کار توسط خود کارگران است: مطالبه‌هایی در خصوص شرایط کاری بهتر و کیفیت زندگی بهتر. این خواسته‌ها حق مدیران را برای تصمیم‌گیری در مورد زندگی کاری کارکنان خود زیر سؤال می‌برد. این قبیل مطالبه‌ها این سؤال را پیش می‌کشد که در وضع حاضر مردم تحت چه شرایطی مجبور به کارند و اگر به خودشان بود چگونه به نحوی دیگر یعنی به نحوی انسانی‌تر کار می‌کردند. از جمله در اموری مثل سرعت خط مونتاژ، بهداشت و ایمنی کارگاه، زمان استراحت، تعداد ناظران مستقیم و حتی تقاضا برای محصولات بهتر (ایمن‌تر، بادوام‌تر، ناآلاینده‌تر و بالاخره ارزان‌تر). جنبش صلح پیشنهاد کرده با تولیدکنندگان اسلحه و اتحادیه‌های آنها همکاری کند تا به همراه هم برای گذار به تولید صلح‌آمیز برنامه‌ریزی کنند. این رویه را می‌توان تعمیم داد، یعنی اتحادیه‌های کارگری می‌توانند با گروه‌های مردمی همکاری کنند تا برای گذار به اقتصاد دوره صلح، اقتصاد پساصنعتی و ناآلاینده با هم برنامه‌ریزی کنند.اتحادیه‌های «متخصصان» (معلمان، پرستاران، و کتابداران) در خصوص دستمزد و شرایط کار برعکس بسیاری از کارگران‌اند. کارگران مشکلی در این نمی‌بینند که بر سر دستمزد مذاکره کنند، اما معمولاً با این موضوع که شرایط کاری را مدیران تعیین کنند کنار می‌آیند. ولی «متخصصان» غالباً برای مطالبه دستمزد بالاتر حالتی معذب دارند، در عوض احساس می‌کنند باید کنترل بیشتری بر «شرایط کاری» داشته باشند. مثلاً اینکه عده شاگردان کلاس‌شان‌ کمتر باشد، خودشان تصمیم بگیرند چه کتابی تدریس کنند، یا نسبتی بهتر بین پرستار و بیمار برقرار باشد و مانند اینها. شعار فدراسیون معلمان آمریکا را ببینید: «معلمان همان چیزی را می‌خواهند که دانش‌آموزان نیاز دارند». چرا کارگران فولاد همان چیزی را نخواهند که اجتماع نیاز دارد؟ اینکه صنعت در کنترل کارگران باشد به معنای تأیید رویکردهای مطلوب مدیران یعنی «حلقه برابری» و «کار تیمی» نیست، هدف این روش‌های اخیر آن است که کارگران با مدیران همکاری کنند. چنین روش‌هایی منکر این است که اساساً میان کارگران و کارفرمایان تعارض منافع وجود دارد. فعالان باید در این به اصطلاح «تیم‌ها» شرکت کنند تا به کارگران دیگر نشان دهند که این قبیل رویه‌ها چیزی نیست مگر تدابیری برای استثمار بیشتر.عوض این کار، می‌توانیم از قرارداد جمعی حمایت کنیم. به این ترتیب، سرمایه‌داران به جای استخدام جداگانه افراد، یک گروه یا «دار و دسته» را استخدام می‌کنند، مثلاً از طریق دایره «استخدام گروهی» اتحادیه. در این شیوه کار، کارفرمایان سرمایه، ماشین‌آلات و مواد خام و مانند اینها را تأمین و اهداف را تعیین می‌کنند. کارگران هم وظایف را میان خود تقسیم و برنامه کاری خود را تنظیم می‌کنند. ممکن است این گروه خودشان متخصصان فنی داشته باشند یا ممکن است متخصصان (و نه کارفرمایان) را مدیریت انتخاب کند. به هر حال، کارگران خودشان «ناظران» (هماهنگ‌کنندگان) را تعیین می‌کنند و نحوه کار را هم خودشان معلوم می‌کنند. برخلاف رویکرد «تیمی» در کارگاه هیچ ناظری از جانب مدیریت وجود ندارد. سرمایه‌داران مبلغ قرارداد را به گروه پرداخت می‌کنند و کارگران هم این مبلغ را با هر ملاکی که خودشان می‌دانند میان خودشان تقسیم می‌کنند. راست ‌اینکه گهگاه از چنین روش‌هایی استفاده شده (مثلاً در مورد کارگران خودروسازی در کونتری انگلستان)، یا بعضی عناصر این روال کاری در ایالات متحده استفاده شده، مثلاً در دایره استخدام گروهی اتحادیه. به لحاظ نظری این روال با سرمایه‌داری ناسازگار نیست و موجب افزایش بهره‌وری می‌شود، اما دشوار بتوان تصور کرد سرمایه‌داری این شیوه را به طور گسترده به کار بندد. هر چه باشد، قرارداد جمعی نقش غیرضروری مدیریت سرمایه‌دارانه برملا می‌کند و معلوم می‌شود که کسی به مدیریت سرمایه‌داران نیاز ندارد. درست به همین دلیل، کارگران آنارشیست باید این ایده را ترویج کنند و در این جهت گام بردارند (گام‌هایی مثل انتخاب سرکارگر یا تشکیل کمیته ایمنی کارگران ساده، تعیین محل کارخانه، تصمیم‌گیری برای بازکردن یا بستن کارخانه، تعیین نوع یا قیمت محصولات).این سؤال پیش می‌آید که آنارشیست‌ها باید مدافع مطالبه از دولت باشند یا نه. آنارشیست‌ها باور ندارند که راه‌حل مشکلات سرمایه‌داری این است که دولت سرمایه‌دار اقتصاد را به دست بگیرد - تاریخ هم مؤید این باور است. اما چه ایرادی دارد که اتحادیه‌ها برای استخدام بیکاران در بخش عمومی یا برای مالکیت عمومی برخی صنایع تلاش کنند؟ در سال‌های اخیر نبردی مداوم بر سر «خصوصی‌سازی» جریان داشته است. جناح راست از فروش یا واگذاری خدماتی که توسط دولت ارائه می‌شود حمایت کرده است، خدماتی عمومی مانند مدارس، حمل و نقل، بهداشت، راهداری، خدمات پست و غیره. معمولاً خصوصی‌سازی را به عنوان راهی برای «بازدهی» بیشتر معرفی می‌کنند. از آنجا‌که هیچ راهکار جادویی برای آموزش مدرسه یا تمیزکردن خیابان‌ها وجود ندارد، تنها راه بنگاه‌های خصوصی برای بازدهی بیشتر این است که از دستمزد کارگران کم کنند و بر بار کاری آنها بیفزایند.آنارشیست‌ها باید با خصوصی‌سازی مخالفت کنند و همچنان به مطالبه از دولت ادامه دهند. دولت ادعا می‌کند نماینده مردم است و مردم باید بخواهند دولت ادعای خود را ثابت کند. از آنجا که دولت نمی‌تواند به وعده خود عمل کند چهره واقعی‌اش رو می‌شود: دولت عامل اداری- نظامی اقلیتی سرکوب‌گر، یعنی طبقه سرمایه‌دار و مابقی سرکوب‌گران است. آنارشیست‌ها باید بگویند که کارگران نباید به دولت اعتماد کنند و در ضمن بگویند به چه دلیل، اما در عین حال باید از جنبش علیه خصوصی‌سازی به عنوان مبارزه‌ای در دفاع از جامعه و حقوق کارگران حمایت ‌کنند.اکثر کارگران ایالات متحده از طرح‌هایی که می‌گوید صنایع جدید را باید دولت در دست بگیرد حمایت نمی‌کنند، حتی در آن مناطقی که ممکن است این کار وجهی داشته باشد. اینکه مالکیت دولتی ناکارآمد است، در میان کارگران ایالات متحده موضوعی است کاملاً جاافتاده. اما ممکن است این کارگران از ایده گرفتن صنایع از ثروتمندان و متنفذان (یعنی مصادره) هم استقبال کنند و بخواهند این صنایع تحت مدیریت خود کارگران و اهالی اجتماع محلی با موازین دموکراتیک اداره شود. مواردی بوده که اتحادیه‌ها یا کارمندان محلی یا اهالی اجتماع محلی، صنایع ناموفق منطقه را به دست گرفتند یا کوشیدند به دست بگیرند. این تلاش‌ها اغلب مواقع برخلاف درخواست ملی‌شدن صنایع با حمایت عمومی بسیار روبرو شدند.هر جا که شد آنارشیست‌ها باید برنامه‌های غیردولتی را پیش ببرند. به عنوان مثال، پشتیبانی از برنامه‌های بیمه‌ سلامت همگانی (single-payer healthcare) کار درستی است، برنامه‌هایی که معمولاً با عنوان طرح بهداشت و سلامت دولت خوانده می‌شود (خدمات درمانی همگانی). ولی آنارشیست‌ها خودشان هم می‌توانند خواهان اداره‌کردن بخش خدمات درمانی باشند، به مدد یک فدراسیون ملی تعاونی بهداشت و درمان (شاید با کمک یارانه‌های دولتی). مراکز بهداشتی محلی را بیماران و کارکنان بخش خدمات درمانی می‌توانند به نحو دموکراتیک اداره کنند.مسئله دولت در بحث دموکراسی اتحادیه هم مطرح است. مخالفان لیبرال در مواجهه با بوروکراسیِ ریشه‌دوانده در اتحادیه غالباً به دادگاه‌ها یا مراجع دولتی متوسل شده‌‌اند تا حقوق دموکراتیک را به مدد آنها اجرا کنند. روی‌هم‌رفته، این قبیل تلاش‌ها راه به جایی نبرده است. دولت مایل نیست در کار مقامات رسمی اتحادیه‌ها مداخله کند، و وقتی هم که مداخله می‌کند، چنان با تبعیض وارد عمل می‌شود و چنان کند پیش می‌رود که چیزی عاید نمی‌شود.با این حال، بوده مواردی که فقدان دموکراسی چنان استثنایی و جو سیاسی هم چنان مناسب باشد که دولت برای دموکراتیک‌تر کردن فضا در مبارزات اتحادیه دخالت کند. یک مورد مشهور مربوط است به سال 1972 که دولت در انتخابات اتحادیه کارگران متحد معادن[آمریکا] مداخله کرد. متصدی وقت اتحادیه تونی بویل بود که درست پس از انتخابات 1969 رقیب خود و برخی اعضای خانواده وی را به قتل رساند. نتیجه نظارت دولت بر انتخابات اتحادیه این بود که آرنولد میلر، رهبر گروه اصلاح‌طلب، یعنی گروه معدن‌چیان مدافع دموکراسی، به ریاست برگزیده شد. به همین ترتیب، در دهه 1990، دولت مقامات اتحادیه تیمسترز[6] را به شیادی متهم کرد و تصمیم گرفت بر انتخابات نظارت کند. یک اصلاح‌طلب مقبول، رون کری، انتخاب شد، با حمایت گروه اصلاح‌طلبان.مددگرفتن از دولت برای مداخله در کار اتحادیه‌ها اشتباه است. به رغم محاسن ظاهری، این کار یعنی اینکه اجازه دهیم نماینده طبقه حاکم درباره مسائل داخلی سازمان‌های کارگری تصمیم بگیرد. بوروکراسی اتحادیه نماینده طبقه سرمایه‌داری و دولت است، اما اتحادیه یکی از آن معدود سازمان‌هایی است که هنوز مال کارگران است. هدف اتحادیه‌ها باید این باشد که از شر بوروکراسی خلاص شوند، نه اینکه مداخله دولت را بیشتر کنند. کار سازمان‌های نماینده کارگران باید مبارزه با بوروکراسی باشد، نه تکیه‌کردن بر وکلای اصلاح‌طلب.اگر دولت مداخله کند، آنارشیست‌ها باید تکلیف‌شان را با اصلاح‌طلبان اتحادیه روشن کنند. تمایل اصلاح‌طلبان به مداخله دولت یک موضوع است، ولی موضوعات دیگری هم در میان است (چون به هرحال بوروکراسی فعلی نماینده سرمایه‌داران هم هست). گاهی ما آنارشیست‌ها می‌توانیم از مخالفان حمایت کنیم تا فضای اتحادیه برای مبارزه‌جویی و دموکراسی بازتر شود. اما باید نسبت به محدودیت‌های برنامه‌ اصلاح‌طلبان هم هشیار باشیم (از جمله حمایت برنامه آنها از دولت و البته محدودیت‌های دیگر).خطر تکیه بر دولت در اتحادیه تیمسترز معلوم شد. پس از کمک به انتخاب‌شدن کری، ناظر دولتی انتخابات او را از شرکت در انتخابات بعدی منع کرد - با وجود اینکه احتمالاً محبوب‌ترین نامزد بود! - به این بهانه که او برخی ترفندهای مالی به کار بسته تا مجدداً انتخاب شود. کار بدی است، ولی خب در اتحادیه‌ها چیز عجیبی نیست. با این رد صلاحیت، انتخاب‌شدن جیمز هوفای پسر - یعنی نامزد بوروکراسی محافظه‌کار - تضمین شد. دولت با این دست می‌دهد، با آن دست پس می‌گیرد.نتیجه اینکه از آغاز تا به حال اتحادیه‌ها دو کارکرد بالقوه داشته‌اند. یکی ادغام کردن اقلیتی از طبقه کارگر در درون نظام سرمایه‌داری. این کار یعنی ساختن یک لایه بوروکراسی که بر نیروی مبارزات کارگران سوار می‌شود و با طبقه حاکم برای حفظ ثبات اجتماعی همکاری می‌کند. در عوض، قدری جایگاه، قدری امنیت شغلی بهتر و قدری کیفیت زندگی بهتر به دست می‌آورد، ولو در محدوده‌های یک جامعه سرکوب‌گر. مع‌الوصف، کارفرماها اتحادیه‌های کارگری را در بهترین حالت به چشم شری ضروری می‌نگرند که باید به هنگام سختی آنها را در هم شکست. دستاوردهای کارگران را هر وقت بشود پس می‌گیرند. حالا که اتحادیه‌ها هم پشت سر هم شکست می‌خورند، از این قبیل حملات زیاد می‌بینیم. از طرف دیگر، اتحادیه‌ها را می‌توان نمونه‌ای از خودسازماندهی طبقه کارگر دانست. اتحادیه‌ بالقوه سلاح پرقدرت کارگران است. حتی برای کارگرانی که یک کلمه هم از آنارشیسم یا مارکسیسم نمی‌دانند، اتحادیه‌ها نتایج سیاسی مهمی در بر دارند. تشکیل اتحادیه‌ها به این معنی است که منافع سرمایه‌داران و کارگران متفاوت و متعارض است. نفس وجود آنها یعنی اینکه افراد نمی‌توانند کار خود را به تنهایی پیش ببرند و شخصاً با رؤسای خود به توافق برسند، بلکه باید همکاری کنند و با یکدیگر همبستگی داشته باشند. اتحادیه‌ها به هیچ وجه تنها شکل مقاومت مردمی نیستند. ضرورتاً هم انقلابی نیستند. اما نقش مهمی در انقلاب آمریکای شمالی ایفا خواهند کرد. و اگر نکنند، هیچ انقلابی در کار نخواهد بود.
پی‌نوشت‌ها:
[1] «بیگاری‌خانه» ‏(sweatshop) به کارگاه‌هایی گفته می‌شود که در آنها کارگران یا دستمزد بسیار ناچیز و ساعت کار طولانی در شرایط بسیار بد کار می‌کنند. شرایط کار در کارگاه‌های به‌اصطلاح «sweatshop» را با دوران برده‌داري قیاس می‌کنند.
[2] ورودی‌بندان (‏Picketing‏) نوعی اعتراض است که در آن عده‌ای بیرون از محل کار تجمع و مسیر رفت‌وآمد را مسدود می‌کنند. ‏معترضان در ورودی‌بندان می‌کوشند همکاران خود را از کار منصرف و توجه مردم را به خود جلب کنند. ‏
[3] ‏عبارت «‏Mass Picketing‏» اشاره دارد به زمانی که اعتصاب‌کنندگان می‌کوشند اعتصاب خود را گسترش دهند و عموم مردم را نیز به حمایت از اعتصاب یا ورودی‌بندان دعوت می‌کنند.
[4] (sympathy strikes) اعتصاب‌هایی که در ابراز همدردی با دیگر کارگران اعتصابی صورت می‌گیرد.
[5] اتحادیه جهانی کارگران صنعتی‏ (‏IWW‏) اتحادیه‌ای است که کارگران صنعتی در سال ۱۹۰۵ تشکیل دادند و خیلی زود رقیب دیگر ‏سازمان‌های کارگری آمریکا شد. اعضای آن بر این باور بودند که نیروی کار همیشه در نزاع با کارفرماست و چیزی از مذاکره ‏عاید کارگران نمی‌شود. از این‌رو، این اتحادیه قصد داشت بساط سرمایه‌داری را برچیند و چیزی جایگزین آن کند که کارگران ‏طراحی و اداره می‌کنند.‏
[6] اتحادیه تیمسترز (‏Teamsters‏) اتحادیه‌ای کارگری در ایالات متحده و کاناداست. این اتحادیه در سال ۱۹۰۳ با ادغام اتحادیه ‏بین‌المللی رانندگان، کامیون‌داران و اتحادیه ملی تیمسترز تشکیل شد. تیمسترز برای جنبش کارگری آمریکا بسیار مهم بود، چندان که ‏اگر اعتصابی با تیمسترز هماهنگ می‌شد می‌توانست مانع از ورود کالایی به یک شهر شود.‏
منبع: The Anarchist Library

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.