دارو ناياب است
مريم پيمان
يک، دو، سه؛ شمارش معکوس آغاز شده است. يک، دو، سه؛ صداي تپش قلبم را ميشنوم. يک، دو، سه؛ وحشت را در لرزش و نااميدي در صدايم را ميشنوم. يک، دو، سه؛ ترديد در تصوير موجدار و تار زندگي ثابت شده است. اماس باز قد علم کرده و رخ نشان داده است. اينبار درد بهدليل گرما و درد نيست. اينبار کسي خبري نياورده است. اينبار بيماري نميخواهد قويتر از من باشد. اينبار بدن سر ناسازگاري ندارد. اينبار مردي، آن سوي دنيا، شعار آزادي داده است. اينبار کسي از سر بيدردی، درد را آورده است. اينبار دولتمردي خود را مرد دانسته است. اينبار کسي بيداد را به اسم داد فرياد زده است. اينبار ما را جديتر از هميشه آزردهاند. اينبار ما را باز تحريم ميکنند و ميگويند خبري از تحريم دارو نيست. اينبار... سومين بار است که براي يافتن دارو و سرنگ روانه خيابانها شدهام. سومين روز است که داروي خارجي نداشتهام. سومين بار است که در سه ماه گذشته کورتون تزريق کردهام. سومين داروخانه تخصصي است که داروي خارجي ندارند. سرنگ ندارند. معادل خوب و باکيفيت ايراني آن را ندارند، ندارند، ندارند. ديگر تاب ندارم، ندارم، ندارم. ديگر فقط نشانههاي بيماري را براي يک زندگي عادي ندارم. ديگر توان و قدرت کنترل بسياري از اعضاي بدنم را ندارم، ندارم، ندارم، ندارم. «دور از رويت، دور از صدايت شادي ناياب است. روزي آخر در آغوشت جان مييابم، با رؤيايت اين دوري را برميتابم». هنوز داروهاي اصلي يافت ميشوند. هنوز تحريمهاي جديد نيامده است، دارو ندارند. هنوز روي کاغذ دارو تحريم نيست که دکتر ميگويد: «اينگونه نميماند». هنوز ميگويند اميد هست و باز روزهاي خوب با ورود داروهاي خارجي خواهند آمد. اما ديگر بعد از دو ماه نيافتن داروي خارجي و يافتن معادل ايراني با هزار مراجعه و سفارش و دوست و آشنا باورش نيست، باورش نيست، باورش نيست. «چون آن ماهي در تنگ تنگي عمرم بر آب است». پرچم سياه در حال اهتزاز حرم خيره ميشوم. چشمانم در سرماي آبان داغ ميشود. باد امان نميدهد. سرد شده است. با يک ژاکت نشستهام ميان صحن امام رئوف. چشمانم خيره و نگران به پرچم سياه است. شايد فرجي شود، دارويي برسد؛ کورتونها قطع شوند و دردها را اين خاندان شفا دهد. چه رؤيايي است، سلامتي. چه آرزويي است، شفا. چه خواهشي است اجابت. «همراز دلم غمگينم اين خواهش آهنگينم، اي ماه تابان، برگرد/ در کوچه دل پيدا شو با تشنگيام تنها شو». صداي کودکي نگاهم را ميدزدد. سه روز ديگر چه ميشود؟! سه شب ديگر چه خبري خواهد رسيد؟! آيا سياستمداران مدعي حقوق بشر داروها را به ايران خواهند فرستاد؟! آيا آرامش چهار ساله دارويي به بازار باز خواهد گشت؟! آيا بار ديگر چشمانم خواهند ديد؟! صورتم را با دستانم ميپوشانم. دستانم خيس ميشود. دلم ميلرزد. جز اميد راه ديگري نيست. شادي ناياب است. دارو کمياب است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.