در ضرورت شفافیت
کیوان کثیریان
کار نود و فردوسیپور با تلویزیون بالا گرفته است. تلویزیون میگوید فردوسیپور رفتار خودسرانه در پیش گرفته و با سیاستهای صداوسیما ناهماهنگ است. خود عادل هم که هیچ نمیگوید. تلویزیون میگوید عادل خلاف ابلاغ سازمان مصاحبه کرده و حرفهایی زده ولی هرچه جستوجو کردم، چیزی نیافتم. آخرین مصاحبه فردوسیپور در روز تشییع مرحوم شفیع اتفاق افتاد که خب حاوی مطلب مشکلداری نبود. اگر اینطور که مدیران تلویزیون میگویند عادل خطای انضباطی مرتکب شده، چرا دربارهاش سکوت میشود. فردوسیپور و نود، 20 سال است هر هفته جلوی چشم مردماند و طبیعتا مشکلی که آنقدر مهم باشد که باعث توقف برنامه شود، به همه بینندگان و مخاطبانش مربوط است. برنامهای که میلیونها مخاطب دارد، میلیونها صاحب دارد، یک سرمایه اجتماعی ملی است؛ نمیشود با آن مثل یک کارمند دونپایه تلویزیون برخورد کرد. یک مدیر تازهکار طبعا نمیتواند درباره یک برنامه 20ساله که برند شده و بخش زیاد مخاطبان تلویزیون را تأمین میکند، رأسا تصمیم بگیرد. آنهم تلویزیونی که بیتالمال محسوب میشود و مدیرانش، امانتدار سرمایههای آناند.
اگر هم فردوسیپور خطایی مرتکب شده، باید و باید بهطور شفاف اعلام شود تا افکار عمومی نسبت به این تصمیم توجیه شود و قضاوت کند. تلویزیون و رسانه جزء مهمی از فرهنگ هستند. نمیشود با برخورد قهری و «همینه که هست» و «ارتش چرا نداره» با آن برخورد کرد. نمیشود با دو کلمه ادعای کلی سروته ماجرا را هم آورد. «شفافیت» عنصر گمشده این روزهای جامعه ماست. کسی ظاهرا خود را ملزم به پاسخگویی درباره هیچ چیز نمیداند. متأسفانه فرهنگ «همینه که هست» حاکم شده و مدیران حوزههای مختلف خود را ملزم به پاسخگویی نمیدانند. القصه برنامهای که شعارش شفافیت و دفاع از حقیقت و عدالت بود، حالا احتمالا قربانی فضایی غیرشفاف، ناعادلانه، لجبازانه و بچگانه شده است؛ فضایی که جمعشدن و فیصلهیافتنش به صلاح همه است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.