تولد استادمحمد به قلم خودش
به وقت خیر، ساعت خوب
... مادرم میگفت دمدمای صبح بود، ربابخانم، قابله محله، به مادرم گفته بود آخر شب فارغ میشوی- ولی نشده بود- تا سپیده بدقلقی كرده بودم، آنقدر كه مادرم - طفلی- از حال میرود. ربابخانم عاصی میشود و سر پدرم فریاد میكشد: - این چیه تو كاشتی؟ داره خدیجه رو تموم میكنه! - پس پسره؟ -یه چیزی بهش ببخش شاید از مادر سوا شه! بابام اونور حیاط رو پله پاهشتی نشسته بوده، از همونجا میگه: - ربابخانم اون سماور رو میبینی؟ - رو پیشبخاری؟ -آره ورشوست، دستههاشم نقره است. قولشو بهش بده. - با قوریش؟ -قوری و استكان و نعلبكیش مال خودت، سهم شماست. خلاصه من پیش از برآمدن آفتاب فرو میآیم. به وقت خیر، ساعت خوب. مادرم گفته بود: - محمود ساعت داشت، عید قربون بود. اونروز رختشور داشتم. سلطانخانم میشست و من لاجورد میزدم، بعدشم یكی، دو ساعت پای هونگ نشستم. دیگه دستوبالم را شسته بودم، شام بچههارم گذاشته بودم رو اجاق كه دردم گرفت... عید بود، ساعتش خوب بود. ولی مادربزرگم نگذاشته بود كه حرفش رو تموم كنه. - آره، وقتی دردت گرفت ساعت خوب بود، ولی محمود آفتاب روز بعد به دنیا آمد. و دهان مادرم بسته مانده بود و نگاهش پر از افسوس. تا روزگاری كه هنوز نوجوان بودم و بیشتر شبانهروزم روی بامها و درختان، كنار لانه كبوترها و خروسهایم میگذشت. مادرم با لذت نگاهم میكرد و در دفاع از من كلامش فراخ و صدایش بلند بود. ولی بعدها چهرهاش مأیوس و زبانش پر از افسوس شد. من خیلی زود از مراحل كودكی و نوجوانی گذشتم و بلافاصله اینسوی نوجوانی، پیر شدم. زندگیام خاطره شد، افعالم ماضی شد و به ته خط رسیدم... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.