گاه بیداری اصلاحات
حسن هادی . کارشناس سیاسی
مدتی است کشور ما روزهای سختی را تجربه میکند. ایران ما در تب نامهربانیها و فرصتطلبیهای عدهای گُر گرفته است. دولت با تمام آبرو و توان در حال فرونشاندن این تب است و عدهای دیگر با دمیدن بر آتش حرص و آز، در حال بالابردن این حرارت هستند. تندی دمیدنها گاهی پرنده ذهن انسان را به سوی سریال کیف انگلیسی میپراند، گاهی هم به سمت هزاردستان. هریک از این دو تمثیل، تکراری است ملموس از شگردهای ناجوانمردانه متعصبان و متحجران تاریخگریز؛ آنها که از ترس درس تاریخ، سر جلسه امتحانش هم نمیآیند و هربار اشتباهی میکنند که در کنار اشتباههای تاریخی گذشتگان در کتاب مطول تاریخ این کشور روی هم انباشته میشود. رنگ خوش اصلاحات از دوران مشروطه گرفته تا حماسه غرورآفرین دوم خرداد 76، خاکستری شده و امیدهای طلایهداران اصلاحات رو به افول گذاشته است. تصویر زیبای اصلاحات در قابعکس خاکگرفته و ترکخورده، چند سالی است به گوشهای افتاده است. ایران در دوران امتزاج مشروعیت و مشروطیت با دخالت بیگانگان به سنگری تهی از سلاح و استراتژی بدل شد و آثار این تخلی تا امروز هم باقی مانده است. روششناسی شکلگیری اصلاحات در ایران با نوعی انتزاع و مجامله مفهومی از معنای واقعی خود فاصله گرفته و با تقلیل ماهوی به معنای گریزپذیری از تلاش برای نجات کشور مبدل شده است. ترسی که لجام از دل مسئولان نمیگسلد و دست آنها را برای یاریرسانی به همکیشان خود کوتاهتر کرده است. نفیر اصلاحطلبان صامت و بیاثر شده و هنوز راهی برای برونرفت از خواب غمآلود خود نیافته است. بیداری اصلاحمداران حاضر، در گرو بیداری ذهن شکوفای جوانانی است که حماسههای تاریخساز این کشو را رقم زدهاند. لازمه بیداری اصلاحات، چرخش یکباره از حالت سکون به حالتی پویا است. انفعالی که هیچ راه گریزی از آن نیست و چه خوب است که این جهش را به درستی راهبری کرد تا اصلاحات در مسیر صحیح و منطبق بر معیارهای اصلی نظام قرار گیرد. باید برای هدایت این چرخش و بیداری راهی جست. ترس از وامداری و دنیامداری و شکیبایینداشتن بر مصائب، این بیداری را به تأخیر میاندازد. راهی جز اصلاحات برای رهایی از بنبست اقتصادی و سیاسی کشور نیست. اصلاحات آنقدر هم که اصلاحستیزان میگویند، لیبرالمأبانه نیست. اصلاحات در ایران تضمین مردمسالاری دینی و مولد امید به آیندهای درخشان است. لیبرالیسم مغایر اصلاحات در نظامی با مدل ارائهشده از سوی امام راحل است. موازیانگاری اصلاحات در نظام مردمسالار دینی ایران با لیبرالیسم و نئولیبرالیسم غربی یک اشتباه و تلقی ناموزون و ترویج بدبینی در میان مردم است. تاریخ بنیانساز اصلاحات در دهه 70 که منجر به تضعیف دشمنان نظام و خشم گروهک منافقین شده بود و نوید اقتدار روزافزون و سربلندی حکومت را به ارمغان آورده بود، هیچگاه از ذهنها پاک نمیشود. تجلیل از مفاهیم ارزشمند برخاسته از زبان سیاسیون و استقبال جهانی از آنها، موجب ارتقای عزتمدارانه ایران در محافل تبلیغاتی و روشنفکری در سراسر دنیا شده بود. بهراستی خشم آن روزهای منافقین از چه بابت بود؟ تنها دلیل آن، تثبیت و رواج نگرش ایدئولوژی اسلامی به صلح و معرفی مکتبی نوین و عاری از خشونت به جهان بود که با رگبار دگماندیشان آزمند به خاموشی گرایید و طعم شیرین شکوفایی، بالندگی و امید را به دوران یأس و تحریم بدل کرد. اکنون زمان بیداری است و چارهای جز استقبال از این موج شکوهمند نیست؛ پس باید آغوش گشود تا جهان شاهد ظهور کشوری باشد که همگام با دینمداری، سردمدار برقراری صلح و مداراست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.