|

زنداني كه هتل شد

وسيم الوتر، مسئول پذيرش هتل، کليدها را برمي‌دارد و به انتهاي راهروي هتل مي‌رود. جلوي يک درِ سنگين متوقف مي‌ايستد، قفل آن را باز مي‌کند و در با صداي تلق محکمي باز مي‌شود. روشنايي روز از پنجره‌هاي ميله‌دار به دو تخت در طرف ديگر اتاق مي‌تابد که غير از آنها هیچ‌چیز ديگر در آن نيست. تراموايي از خيابان مقابل مي‌گذرد. اگر مکاني که توصيف شد، حس و حال سلول زندان را دارد، به اين دليل است که زماني زنداني مشهور در جنوب شهر آمستردام هلند بوده است. بعدازاینکه زندان در سال 2016 تعطيل شد، پناهندگان اين زندان را به يک هتل بسيار موفق تبديل کردند و چند هفته پيش يک فروشگاه هم به آن افزودند. وسيم، يک پناهنده سوري، يک بار در هفته مسئول پذيرش «هتل حرکت» مي‌شود که در قديم زندان بيلمربيس نام داشت. او مي‌گويد: «میهمان‌ها اينجا را دوست دارند، چون متفاوت است. هر روز پر از تجربه‌اي جديد، افراد جديد و داستان‌هاي جديد است». واقعا يک تجربه است. پذيرش که دو طبقه زيرزمين است، زمانی استراحتگاه نگهبانان زندان بوده است. ديوارهاي به رنگ صورتي روشن هم نمي‌تواند اين احساس را کاملا زايل کند که وارد ساختماني مي‌شوي که در چهار دهه گذشته تعدادي از سرسخت‌ترين جنايتکاران هلند را در خود جاي داده است. پس از تعطيلي زندان در سال 2016، پنج برج از شش برج آن به‌عنوان پناهگاه موقت پناه‌جويان استفاده می‌شد. يک سازمان غيردولتي هلندي به نام «جنبش روي زمين» که از اين ابتکار چندان راضي نبود، به‌دنبال راهي مي‌گشت تا به اين ساختمان‌هاي متروک جان تازه‌اي ببخشد. در نهايت به اين تصميم رسيدند که يک هتل پاپ-آپ (هتلي براي اقامت موقت يا يک‌شبه) که توسط کارکنان پناه‌جو اداره شود، در اين مکان ايجاد کنند. نتيجه بهتر اين بود که با اين روش شغل‌هاي جديد هم براي تازه‌واردان به‌وجود مي‌آمد. نينا اشميتز، مديرعامل جنبش روي زمين مي‌گويد: «مي‌خواستيم به‌جاي آنکه مردم را فراري دهيم، جذب کنيم. گفتيم ببينيم مي‌شود اين مکان را از يک لکه سياه به نقطه‌اي روشن تبديل کنيم يا نه». بعد از افتتاح هتل در سپتامبر 2017 (شهريور 96) بيش از 50 پناهنده در آن هتل مشغول به کار شدند. کارکنان، دوره‌هاي مهمان‌داري ديدند و از تجربه محلي‌ها در کسب‌وکار پررونق گردشگري در آمستردام استفاده کردند. وسيم از افرادي است که اميدوار است از اين تجربه استفاده کند و چشم‌انداز شغلي خود را بهبود ببخشد. وسيم 28ساله که علاوه بر کار هتل و رستوران به عکاسي هم اشتغال دارد، مي‌گويد: «مهارت‌هاي من اين اواخر خيلي بهتر شده است و خيلي چيزها ياد گرفته‌ام. بهترين چيز هتل اين بود که میهمان‌ها هم اغلب پا به پاي کارکنان خيلي چيزها ياد مي‌گرفتند. اينجا به محل تلاقي چند فرهنگ تبديل شد. عده‌اي از ميهمان‌ها براي يک تجربه مي‌آمدند و عده‌اي ديگر براي اينکه مي‌خواستند با افرادي که در اينجا کار مي‌کنند، راحت باشند». نينا با او موافق است: «همه مي‌خواهند براي تفريح و سرگرمي هم که شده، ببينند يک شب در زندان چطور است. اما وقتي ميهمانان وارد مي‌شدند و همه‌جاي آن را مي‌ديدند، شروع مي‌کردند به پرسيدن از کارکنان درباره داستان‌هاي زندگي‌شان. اين جايي بود که فرهنگ‌ها به هم مي‌رسيدند، درست در لابي هتل». اين ماجرايي است که در حياط زندان و در رستوراني که باز هم پناهندگان مديريت آن را برعهده دارند و نامش را A Beautiful Mess گذاشته‌اند نيز اتفاق مي‌افتد. رستوران در اتاق لباسشويي سابق زندان قرار دارد و کنار ديوار، رديف ماشين‌هاي شست‌وشو و خشک‌کن صنعتي لباس قرار گرفته است. حيدر السعدي که مديريت اين طبقه را برعهده دارد، درحالي‌که شير را در کاپوچينو مي‌ريزد، مي‌گويد: «مردم کنجکاو هستند. مي‌آيند دوري بزنند و عکس بگيرند. بعضي‌ها مي‌شنوند که ما پناهنده هستيم و مي‌خواهند ما را ببينند و مزه غذاهاي ما را بچشند. بعد مي‌بينند که بله، من يک پناهنده هستم و مثل خودشان يک آدم عادي هستم». حيدر 30ساله اهل بغداد بود و در آنجا کافه داشت. او از سال 2015 به هلند آمده است. مي‌گويد: «اين پروژه زندگي من را خيلي عوض کرد. از روزي که به اينجا آمده‌ام، رشد کرده‌ام. اما فقط خودم عاملش نبوده‌ام. علتش اعتمادي بود که از مردم اينجا دريافت کردم و از توجه آنها و فضايي که به من دادند». منبع: سايت کميسارياي عالي پناهندگان سازمان ملل متحد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.