در همسايگي «اماس»
مريم پيمان
کليدي در قفل ميچرخد. باز ميشود. چندثانيه ميگذرد و بسته میشود. جز سياهي و درد همين صدا هر چنددقيقه يکبار در خانه ميپيچد. ميآيد و سري ميزند و ميرود. «در هفت آسمان چو نداري ستارهاي/ اي دل کجا روي که بود راه چارهاي» گاه چيزي زمزمه ميکند. درد در چشمانم امان ميبرد. سردي ليوان آب در دستانم آرامبخش است. قرصي به دستم ميدهد. يکباره آب را سر ميکشم. با دستمالي سرم را ميبندد. آرام و محکم. دراز ميکشم در بستر گرم از درد. در بسته ميشود. ميآيد و ميرود. زمان را گم کردهام. خبري از گذر آن نيست. درد و درد و درد. «حالي نماند تا بزني فالي اي رفيق!/ خيري کجاست تا بکني استخارهاي». بعد از پالستراپي اين سومين دوره سهروزه درد چشم و سر است که طاقت بريده است و تاب را برده. «هر پاره دلم لب زخمي است خونفشان/ جز خون چه ميرود زِ دلِ پارهپارهاي». کليد ميچرخد. بيدار ميشوم يا بيدارم؟! ميخوابم يا خوابم؟! رؤياست يا خيال، بودن پرستاري که مادرانه قرص به دست ميدهد و آب گوارا در گلو ميريزد و دستي به سر ميکشد و دعايي در زير لب نجوا ميکند؟! «از موج خيز حادثهها مأمني نماند/ کشتي کجا برم به اميد کنارهاي» دخترک ميخندد بلندبلند. از همهچيز ميگويد. از دردسرهاي دانشگاه تا غصه بيکاري و مصيبت بيپولي. از کارهاي کرده و رؤياهاي نيامده. از تهران تا سمنان. به چهره معصوم و کودکانهاش خيره ميشوم. محو ميشوم در همه رؤياهاي ازدسترفته و آرزوهاي محال. در يادم تکرار ميشود؛ «ديدار دلفروز تو عمر دوباره بود/ اينک شب جدايي و مرگ دوبارهاي». به چشمان خندانش خيره ميشوم، راهي براي رهايي از درد نيست. تمام نميشود اين روزهاي درد و شبهاي زجر. تنها آرام ميشود با مادرانگيهاي او و خندههاي اين. زندگي بدون آنها نميگذرد. عقربهها را حرفهاي کشدار و قصههاي زندگي اين و آن به روايت اين مادر و دختر حرکت ميدهند. خبري از زندگي نيست. تکرار ميشود: «از چين ابروي تو دلم شور ميزند/ کاين تيغ کج به خون که دارد اشارهاي». اخم ميکند به روي دردهايم. قصه ميگويم از همه بيماريها و دردها و دردها و دردها. «گر نيست تاب سوختنت، گرد ما مگرد/ کآتش زند به خرمن هستي شرارهاي». تير ميکشد چشمم در نور تکچراغ خانه. ميترسم از روزي که نباشند. از تنهايي محض آرامشبخشي که درد نفرتانگيز مينمايدش. «در بحر ما هر آينه جز بيم غرق نيست/ آن به کزين ميانه بگيري کنارهاي». نوري خانه را پر ميکند. آسمان فرياد ميزند. باران شهر را خيس خيس ميکند. چشمانم را ميبندم. دستمالي به سر بر زمين ميآرامم. گرماي دستي دستم را ميگيرد. بغض ميکنم براي کودکانهاي که اين شب سياه تا صبح کاذب درد را پرستاري ميکند. چشمهايم خيس ميشوند. نجوا ميکنم: «اي ابر غم ببار و دل از گريه باز کن/ ماييم و سرگذشت شب بيستارهاي». دخترک و مادرش «اماس» ندارند، اما در همسايگي «اماس» زندگي ميکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.