پروین وخانهای که ساخت
زهرا عمرانی
همیشه دوست داشتهام با آدمهایی که رؤیایی دارند، بهویژه آنها که برای تحقق رؤیایشان تلاش میکنند، مواجه شوم. شیوه هرکسی برای محققکردن رؤیایش متفاوت است و زیبایی ماجرا اتفاقا اینجاست که هریک راه منحصربهفردی را برای خود پیدا میکنند. همیشه دوست داشتهام این راهها را ببینم و هر بار باز از این همه کثرت انتخاب و این همه راهرو متحیر شوم. پروین بختیارنژاد هم از آن زنانی بود که رؤیایی داشت و در تلاطم و توفانِ روزگار، ذرهذره راهش را برای رسیدن به رؤیایش یافته بود. نزدیک به دو دهه پیش، زمانی که به دلیل مسئله مشترکی که برای خانوادههای ما پیش آمده بود، برای اول بار پروین را دیدم. جوان بود؛ تقریبا همسنوسال امروز من. دو فرزند داشت، پسر بزرگ از آبوگل درآمده، اما دختر کوچکش تقریبا همیشه همراه او بود. دوستیِ آن زمان، بهانهای برای دیدارهای مجدد و دورههای هر از گاه شد. آنچه از آن دوران پروین در ذهنم مانده، پشتکار و سختکوشی بسیارش است، روزنامهنگاری پیگیر بود و در راه تهیه مقالات و کتابهای پژوهشیاش مانع برایش معنا نداشت. وقت میگذاشت و پافشاری میکرد تا به نتیجه برسد. مهاجرت؛ این کلمه عجیب فاصلهانداز، سبب شد تا دیگر خبر چندانی از او نداشته باشیم. نمیدانستم در اروپا به چه کاری مشغول شده و روزگار را چگونه میگذراند. وقتی سال گذشته شنیدم قصد کرده به ایران برگردد، بسیار متعجب شدم. نمیدانستم این تصمیم چه سال پرخاطره و پر از یادگیری برای من به همراه خواهد داشت. پروین در خرداد سال 96 به تهران آمد، در آن زمان هر دو ما به دنبال خانه بودیم. او جایی میخواست که زندگی جدیدش را بنا کند و ما هم که صاحبخانه جوابمان کرده بود، دنبال محل جدیدی برای زندگی بودیم. ما سرمان توی سایتها و اپلیکیشنها دنبال خانه بود و پروین میگفت من با اپلیکیشنهای آنلاین راحت نیستم؛ هر روز شالوکلاه میکرد و سراغ معاملات املاک میرفت و عاقبت هم زودتر از ما خانه پیدا کرد و سامان گرفت. در بحبوحه اسبابکشی بودیم که پروین که عملا از ما در زندگی جدیدش جاافتادهتر شده بود، با یک کاسه آش دوغ قزوینی از در آمد و خستگیمان را از تن بهدر برد. دوران مهاجرت بر او سخت گذشته بود؛ دوری و تنهایی و بیماری قلبی، اما نتوانسته بودند مانع شوند تا به دنبال ادامه تحصیل در رشته مددکاری دانشگاه سوربن نرود. بعد از فارغالتحصیلی در یکی از کمپهای پناهندهها شروع به کار کرده بود، انگار آبدیده شده بود. بهراحتی سر صحبت را با آشنا و غریبه باز میکرد، مددکاری طوری در خونش رفته بود که با همسایههای ما که بهطور اتفاقی او را در راهپله دیده بودند، دوست شده بود؛ آنقدر که دخترهای همسایه و آدمهای غریبه گاه به او زنگ میزدند و با او مشورت میکردند. بلافاصله بعد از اجاره خانه شروع کرد به دنبال کار گشتن و در چند روز، کاری نزدیک خانهاش پیدا کرد. بهسرعت، زندگی جدیدش را شکل داد؛ خانه، کار، دوستان و معاشران، سفرهای کوتاه به گناباد و قزوین و شمال. نسبت به همیشه سرزندهتر بود، انگار حالا که همهچیز را به سلیقه خود برگزیده بود، در سرخوشترین دوران زندگی خود بود؛ سرخوشیای که فقط کمی بیشتر از یک سال دوام آورد. انگار همه این سالها را گذاشته بود تا راهی را برای تحقق رؤیایش فراهم کند، سختیهای بسیار کشیده بود، اما در برابر سرنوشت تسلیم نشده بود، در نهایت جسارت کرده و راهش را برگزیده بود. با کولهباری از تجربه و درد، با وجود مخاطرات با شوروشوق آمده بود، خانهای نو در میهنش بنا کرده و زندگی اجتماعی خود را شکل داده بود. هرچند عمر اقامتش در این خانه کوتاه بود، اما عمقش به عظمت همه آن دشواریهایی بود که برای تحقق رؤیایش متحمل شده بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.