کيلويي چند!
کيلويي چند! محمود برآبادي
ناشري کتابم را چاپ کرده بود و بعد از آنکه چندبار براي حقالتأليفش تماس گرفتم و نتيجه نداد، رفتم دفترش. گفت: «شرمنده. ميبيني که بازار کساده. اين روزها کسي کتاب نميخره. مخصوصا اينجور کتابا رو».
گفتم: «مگه کتابهاي من چشه؟ تازه چندتا لاکپشت هم گرفته». گفت: «کسي به لاکپشت و خرگوش نگاه نميکنه. کلا وضع خرابه». خلاصه بعد از کلي کلنجاررفتن و بعد از آنکه قسم و آيه خوردم پوللازم هستم، ناشر محترم گفت: «الان دستم خالي است، ولي ميتوني بهجاش کتاب ببري». نميتوانستم بگويم کتاب به چه دردم ميخورد. يک بسته کتاب بهجاي حقالتأليف گرفتم و راه افتادم طرف خانه. کتابها سنگين بود و من هم که نميتوانستم تاکسي دربست بگيرم. با هر مکافاتي بود خودم را به نزديک خانهمان رساندم. از اتوبوس پياده شدم و بسته کتابها را در دست گرفتم و راه افتادم. چند قدم نرفته بودم که ديدم دو راننده با هم دعوایشان شده و دارند ارواح رفتگان يکديگر را شاد ميکنند. راننده وانت رفت و از توي ماشين، قفلفرمان را برداشت و آمد و بالا برد که بزند تو سر راننده سواري. راننده سواري که هم غافلگير شده بود و هم ترسيده بود، من را که ديد با بسته کتاب ايستادهام و آنها را نگاه ميکنم، بسته را از من گرفت و بالا برد و سپر کرد. راننده وانت نامردي نکرد و محکم کوبيد روي بسته. کتابها روي زمين ولو شدند. گفتم: «ببين چهکار کردي. کتابام خراب شد. من نويسنده کتاب هستم».راننده سواري گفت: «نويسنده کيلويي چنده؟» گفتم: «حالا اين کتابها را چيکار کنم؟»راننده گفت: «اول و آخرش که بايد خمير بشه». مردم رسيدند و رانندهها را از هم سوا کردند. من مشغول جمعکردن کتابها از زمين شدم. اولش ناراحت بودم، ولي بعدش به اين فکر کردم و ناراحتيام کم شد. با خودم گفتم کتابهاي من که نميتوانست فکر اين بنده خدا را عوض کند، لااقل باعث شد که مغزش متلاشي نشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.