|

به دنبال 5 دقيقه صلح

آنگ سان سوچي، شخصيت شناخته‌شده برمه‌اي، برنده جايزه نوبل است، اما هنگامي كه مسلمانان روهينگيايي محل خشونت و نسل‌شكي قرار گرفتند، هيچ اعتراضي نكرد. به‌تازگي كانادا جايزه‌اي را كه به او به‌عنوان فعال صلح داده بود، پس گرفت. بسياري نیز به جايزه نوبل او اعتراض كرده‌‌اند و درخواست پس‌گرفتن جايزه او را داشته‌‌اند. با تمام نگراني‌ها و همراهي‌هايي كه سازمان ملل براي بهبود وضعيت پناهنده‌هاي مسلمان روهينگيا در بنگلادش انجام مي‌دهد، دورنماي روشني در برابر آنها قرار ندارد. در اين ميان، زنان مسلمان كه از خشونت، آتش، تجاوز و... زنده مانده‌‌اند، روزگار تلخي را سپري مي‌كنند. عایشه بيگم، از پناهندگاني است كه همراه شش فرزندش در يكي از چادرها زندگي مي‌كند. هنگامي كه گزارشگر به ديدار او رفته بود، باران سيل‌آسایی مي‌باريد و صداي بلند رعدوبرق آنها را مي‌ترساند. بيوه روهينگيايي مي‌گويد: «اين تنها يک توفان است، اما شايد همه ما را از بين ببرد». او گفت: «اين باران‌ها مانند شلاق بر سقف خانه‌هايمان فرود مي‌آيد. من براي فرزندانم مي‌ترسم»؛ البته او به كودكانش دلداري مي‌دهد: «ما در رحمت خدا هستيم». عايشه 45ساله يكي از صدها هزار نفر از زنان، کودکان و مرداني است که از تابستان گذشته براي فرار از خشونت مرگ‌بار در ميانمار فرار کرده است و در معرض سيل و آفتاب در بزرگ‌ترين مركز پناهندگي بنگلادش زندگي مي‌كند. حميده خاتون، 25ساله، در يک کلبه بامبو و پلاستيکي زندگي مي‌كند که با کيسه‌هاي شن و ماسه و ريشه‌هاي درخت محاصره شده است. او مي‌گويد: «هرآنچه را که مي‌توانستيم براي امنيت انجام داديم، اما ما وحشت‌زده‌ايم. ما نياز به کمک داريم». واقعيت براي برخي از حاضران در پناهگاه تلخ‌تر است؛ حتي به يك عمر مي‌رسد. حداقل 10 ميليون نفر در سراسر جهان هيچ مليتي ندارند و در نتيجه مواجهه با موانع و نابرابري‌ها را تجربه مي‌کنند. روهينگيا بزرگ‌ترين گروه بدون سرپرست است. آنها چند نسل در ميانمار متولد شده و بزرگ شده‌‌اند، اما هيچ جايگاهي نداشته‌‌اند. دبيرکل سازمان ملل متحد و رئيس بانک جهاني براي کمک به تقريبا يک ميليون پناهنده روهينگيايي به اندونزي سفر كرده‌اند. قرار است كمكی 9.5ميلياردي انجام شود، اما تنها 26 درصد آن تأمين شده است. اين هيئت همچنين با زنان و دختراني که فرار کرده بودند، ملاقات کردند؛ زناني كه دچار صدمات ديوانه‌وار خشونت جنسي شده‌اند. از زمان آغاز بحران، هزاران نفر از نوزادان در شهرک‌هاي پراکنده در جنوب شرقي بنگلادش متولد شده‌‌اند و بسياري از مادرانشان هيچ شناختي از نحوه مراقبت از كودك ندارند. اما برخي از اين افراد فارغ از امكانات اوليه، خواسته‌ها و نگرش ديگري دارند؛ چراكه اين روزگار تلخ به اعتقاد «گل زهرا» 90ساله از همان دوران كودكي‌اش آغاز شده و هنوز هم به پايان نرسيده است. آنها حقوق و آزادي‌هاي اوليه نداشته‌اند. اكنون او در كنار چهار نسل از خانواده‌اش در اردوگاه زندگي مي‌كند و مي‌گويد: «عمرم پر از غم و اندوه بوده است». پسر گل، الي احمد، 53ساله، توضيح مي‌دهد: «ما نمي‌توانستيم آزادانه حرکت کنيم، ما نمي‌توانستيم همسايگانمان را ببينيم. درد و رنجمان تحمل‌ناپذیر بوده و هست. ما كشاورزي مي‌كرديم، اما نمي‌توانستيم براي فروش آنها به بازار برويم. ما دچار محدوديت رفت‌و‌آمد هستيم، حتي نمي‌توانيم شمعي را شبانه در خانه‌مان بسوزانيم. ما به بانك دسترسي نداشتيم. ما کاملا فيزيکي زندگي کرديم، فقط زنده مانده‌ايم، اما گاهي آنچه که ما در يک روز به دست می‌آورديم، برای اینکه زنده بمانیم کافي نبود». حالا آنها مي‌خواهند قدمي رو به جلو بردارند؛ مي‌خواهند بخشي از کشورشان باشند، اگر فرصت داشته باشند. يكي از آنان مي‌گويد: «يک روز از 24 ساعت ساخته شده است، اما من در طول زندگي‌ام حتي پنج دقيقه هم صلح نداشته‌ام». محمد سيدجعفري، 25ساله معلم است، اما بدون حقوق اساسي. او حتي قادر به ثبت‌نام يک دانش‌آموز نيست. او مي‌گويد: «فقط در خانه درس خواندم، حالا هم مي‌خواهم به ديگران ياد بدهم، اما امكان ندارد». او مأيوسانه مي‌گويد: «من اميدم را از دست داده‌ام». تنها راه آنها پس از حمله به روستايشان فرار بود. اين چهار نسل در بنگلادش هرگز زندگي واقعي نداشته‌اند. الي احمد يكي از اين افراد مي‌گويد: «مي‌خواهم صداي من شنيده شود. من مي‌خواهم صلح بازسازي شود و من شهروندي را آغاز كنم؛ شهروندي كليد زندگي است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.