|

امیر محبیان:

سربه‌سر مردم نمی‌گذاشتیم آنها طبیعی‌تر برخورد می‌کردند

شرق: امیر محبیان، تحلیلگر سیاسی اصولگرا در گفت‌وگو با خبرآنلاین در انتقاد از ساختار نظام سیاسی معتقد است که با مردم مانند کودکی نابالغ برخورد شده است. او درباره ساختار نظام سیاسی ایران با خبرآنلاین گفت‌وگو کرده و انتقادات خودش را مطرح کرده است. بخش‌های مهم این گفت‌وگو در ادامه می‌آید:
‌ اگر یک نظام سیاسی در حوزه مسائل مادی که هدف اولیه‌اش آن است که مشکلات مردم را برطرف کند و حل مسئله کند، موفق باشد، مردم در مراحل بعد بیشتر به آن مسئولان اعتماد می‌کنند تا حرف‌های دیگرشان را بپذیرند. درحالی‌که اگر خلاف این باشد، یعنی در عمل مردم شاهد باشند که این دولت، سازمان، کشور و... کاملا ناتوان است و فقط می‌خواهد یک‌سری از سخنان کلی را به زور در مغز آنها فرو کند و هیچ توان عملیاتی‌ای آن را پشتیبانی نمی‌کند که اعتماد ایجاد کند، آن زمان دیگر مبتنی بر اعتماد نیست. آنها صاحب اقتدار نیستند، صاحب قدرت هستند و با زور هیچ آرمان و فکری پیش نمی‌رود، اگر هم پیش برود در قلب مردم نمی‌نشیند. پس نوعی از پس‌زنش ایجاد می‌شود که اثر منفی‌تر می‌گذارد. یعنی اگر سربه‌سر مردم در آن مسائل نمی‌گذاشتیم، مردم طبیعی‌تر برخورد می‌کردند حتی اگر مخالف بودند. در حالت پس‌زنش کاملا به‌صورت احساسی نوعی از تنفر را داشته و نوعی لجبازی نشان می‌دهند.
‌ ما باید اجازه بدهیم افراد بیان نظر کنند؛ حتی فردی که دگراندیش است. شما وقتی می‌اندیشید یا مبتنی بر استدلالی است یا نیست. اگر استدلالی هست، بگویید تا بررسی کنیم؛ اگر مفید بود استفاده و اگر غلط بود پاسخ بدهیم. اگر ما معتقدیم که باورها و اندیشه‌های ما بسیار از لحاظ منطقی سست هستند و قدرتش در بستن دهان دیگری است که او صحبت نکند، صددرصد برداشت غلطی درباره دین داریم. چون دین از نظر ما منطق قدرتمندی دارد و می‌تواند به پرسش‌ها پاسخ بدهد؛ نه اینکه آنها را ساکت کند. این دو با هم متفاوت هستند. پس یک زمان ممکن است ما که حاملانش هستیم، منطق قدرتمندی نداشته باشیم، دوم این است که ممکن است ما بگوییم مردم ممکن است فریب بخورند؛ پس اجازه صحبت‌کردن ندهیم تا مردم فریب نخورند. پس نکته‌ای که وجود دارد، این است که اگر ما بر منطق خود استوار هستیم و آن را غنی و قوی می‌دانیم، باید اجازه بدهیم که محیط‌های چالش فکری به وجود بیاید و بعد قضاوت کنیم. ضمن اینکه هر منتقدی می‌تواند به ما خدمت کند؛ چون نقاط ضعف کار ما را نشان می‌دهد و می‌توانیم آن را برطرف کنیم.
‌مردم می‌خواهند نهادها و سازمان‌ها و حکومت مستخدم آنها و در خدمت آنها باشند. نه اینکه اینها در خدمت حکومت باشند. این اشتباه است که خیلی از مسئولان ما برداشت می‌کنند، مثلا عنوان فرد رئیس‌جمهور است، این‌گونه احساس می‌کنند که مردم یا کارمندان یا عوامل هستند و او هم رئیس است برای خودش و باید مردم را تمشیت و اداره کند. او که رئیس شده، تصور می‌کند رأس و عقل جامعه است و هدایت‌گر کامل است و بقیه باید تابع مطلق او باشند.
‌مردم بالغ شده‌اند. مثل پدرومادری که بچه‌شان بزرگ شده اما هنوز نمی‌خواهند باور کنند این بچه بزرگ شده. می‌خواهند برایش تصمیم بگیرند. چیزی به‌عنوان اختیار برای او قائل نیستند. برای همین دو حالت وجود دارد، این بچه یا عاصی می‌شود یا تمکین می‌کند، یک بچه نابالغی می‌شود. یعنی کودکی با ریش و سبیل. این هیچ ارزشمند نیست. یعنی پدرومادر وقتی سر به زمین گذاشتند، این بچه وارد جامعه شد؛ چون آمادگی این جامعه را ندارد، جامعه فورا او را فریب می‌دهد و به مسیر دیگری می‌برد. پس ما جامعه بالغی درست نکردیم. یا از طرف دیگر آن‌قدر فشار می‌آورد که این بچه عاصی می‌شود. جامعه هم همین است. ما باید بلوغ این جامعه را بفهمیم. اصلا تصور کنیم در انقلاب این جامعه به وجود آمده. الان 40 سالش است. اگر یک انسان بود، الان 40ساله بود؛ ما هنوز بخواهیم با او کودکانه برخورد کنیم و بگوییم چه بپوش، چه انجام بده، کجا برو و... اشکال ندارد. ما همه اینها را بگوییم ولی در یک فرایند آموزش باید اول اینها را به این فرد انتقال بدهیم. ما می‌گوییم قبح عقاب بلابیان؛ ما نمی‌توانیم بدون اینکه چیزی را بیان کرده باشیم، نتیجه را از او بخواهیم. ما انتظار داریم جامعه تماما سلمان و اباذر باشند؛ درحالی‌که آیا مسئولان ما سلمان و اباذر هستند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.