|

مدرسه 60 ساله یمینی‌شریف

‌ گیتی صفرزاده

مدرسه‌ای که امسال دخترم را آنجا ثبت‌نام کردم ساختمان بسیار بزرگی دارد. در حقیقت من جزء آن دسته آدم‌هایی هستم که در انتخاب مدرسه، ساختمانش برایم مهم است. دوست دارم ساختمان مدرسه واقعا ربطی به مدرسه داشته باشد، نه از آنهایی که انگار من و همسایه طبقه پایینی‌مان تصمیم گرفته‌ایم منزلمان را در یک سرمایه‌گذاری پرسود تبدیل به بنگاه تحصیل کنیم.

درهرحال ساختمان بسیار بزرگ مدرسه اول از همه چشمم را گرفت و وقتی سرم را بالا کردم و تاریخ تأسیس آن را دیدم حدس زدم که با یک جای شناسنامه‌دار و تاریخی روبه‌رو هستم. وقتی داخل مدرسه رفتم، حدسم تبدیل به یقین شد، چون بنابر اصل ملی رایج که تاریخ را باید به تاریخ سپرد به خوبی معلوم بود که از طرف متولیان امر که مشخصا وزارت آموزش‌وپرورش است، ساختمان به فراموشی تاریخی سپرده شده تا به صورت زیرخاکی دربیاید! القصه مدرسه مذکور درحقیقت مجتمع آموزشی بوده که عباس یمینی‌شریف به همراه همسرشان و با همکاری اولیا در آغاز دهه 40 تحت عنوان روش نو ساخته بودند و نزدیک 20 سال با بیش از ‌هزار دانش‌آموز و 40 کلاس و سالن‌های متعدد آموزشی و امکانات رفاهی به فعالیت خود ادامه داده. این مدرسه که در اواخر دهه 50 طی ماجرای دولتی‌شدن مدارس ملی به آموزش‌وپرورش وقت واگذار شده، با وقوع انقلاب و بازنشسته‌شدن یمینی‌شریف و همسرش در همان سال‌ها به کل تغییر مسیر می‌دهد و امروزه البته یکی از مدارس خوشنام دولتی مقطع متوسطه دخترانه تهران است. عباس یمینی‌شریف را همه می‌شناسیم، مصرع «‌ای نام تو بهترین سرآغاز» که از بچگی تا امروز گوشه ذهنمان حک شده، از اشعار اوست، اما نکته مهم نه اشعار او، نه راه‌اندازی چنین مدرسه‌ای با امکانات خوب، نه فعالیت‌های یمینی در چاپ کتاب آموزشی، مجله و باشگاه دانش‌آموزی، بلکه این نکته است که صرف وجود چنین مدرسه‌ای مثل داشتن یک پیشینه باارزش آموزشی و فرهنگی است. مدیر و معاون سختکوش و فعلی مدرسه تاکنون با شیوه هیئت‌امنایی سعی کرده‌اند تا این بنا را تا حدامکان حفظ و از تخریب آن جلوگیری کنند و گرچه نمی‌شود از همه امکانات آن بهره‌برداری کرد، اما از آنچه باقی مانده است به شکل مناسب برای دانش‌آموزان استفاده کنند. طنز ماجرا اما اینجاست که حدود 60 سال پیش یک نفر در این کشور یک مکان باارزش و استاندارد ساخته برای آموزش، آن هم با شیوه‌هایی خلاقانه و با امکانات لازم. داخل دفترش تابلویی بوده که رویش این نوشته به چشم می‌خورده: طفل را با طفل مقایسه نمی‌کنند. حالا بعد از 60 سال ما بر خرابه‌هایی از آن بنا بچه‌هایمان را می‌فرستیم تا درون سیستم آموزشی کاملا مقایسه‌ای و رقابتی برای به‌دست‌آوردن نمره بجنگند و خود و خانواده‌هایشان را زخمی کنند و در نهایت مدرک‌دار بشوند، بعد یک روزی بیایند جلوی همین بنا که تا آن روز احتمالا تلی خاک است و بنگاه تست‌زنی علم کنند. البته اگر تا آن‌موقع با همین روش ارزش‌گذاری به داشته‌هایمان بهشان نگفته باشیم که مدرک‌دارجون، حیف تو نیست که تو این خرابه بمونی؟ برو یه هتل دیگه که خدماتش بهتره!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.