رئيس اسبق اداره عمليات ستاد نيروهاي مسلح:
قبل و بعد از انقلاب براي عراق طرح داشتيم
شرق: اميرسرتيپ شاهينراد در گفتوگو با اميد كرمانيها به خبرآنلاين گفته است كه ما قبل و بعد از انقلاب براي عراق طرح داشتيم و با حمله عراق به ايران غافلگير نشديم، بااينحال او گفته است كه ۳۱ شهريور ما هيچگونه ارتش در حال آمادهباش نداشتيم. بخشهاي مهم اين گفتوگو در ادامه ميآيد. برخي معتقدند اگر همانموقع ارتش لب مرز ايران- عراق مانور ميکرد شايد آن تهديدها به جنگ منجر نميشد. ارتش يک کلمه مقدس است که يک سازمان منسجم دارد. شما وقتي سوئيچ را در موتور ماشين ميچرخانيد روشن نميشود، مگر اينکه تمام سيستمهايش برقرار باشد. ارتش آنموقع اين انسجام را نداشت. ناآراميها در چند استان باعث شده بود تعدادي از نيروهاي ارتش به صورت داوطلب براي برقراري آرامش به آن استانها بروند. وقتي از يک گروهان، گردان يا تيپ تعداد خاصي به صورت داوطلب براي انجام مأموريت اعزام شوند، باقيمانده ديگر آن انسجام را ندارند. من بهعنوان يک نظامي و بهعنوان کسي که تمام خدمتم در عمليات فرماندهي بود، بايد بگويم آنچه از طرح اين کودتا {نقاب} و نحوه اجرايش اطلاع پيدا کردم حاکي از اين است که بههيچعنوان براي من و امثال من قابلقبول نبود، چون هر طرحي يک قدرت اجرائي ميطلبد و يک پشتيباني. درعينحال بايد بين کساني که در اين کودتا قرار گرفتهاند، هماهنگي باشد. اصلا امکان ندارد در داخل يک پايگاه نيروي هوايي ارتش، تعدادي خلبان بخواهند کودتا کنند. حالا به فرض هواپيما بلند شد و جاهايي را هم زد، اما چطور ميخواست پشتيباني شود؟ بالاخره بايد برميگشت و دوباره سرويس ميگرفت تا پرواز بعدي را انجام دهد، چه کسي به آن سرويس ميداد؟ نکته ديگر آنکه اصلا بدون حضور نيروي زميني امکانپذير نبود. برخي ميگويند تودهايها کودتاي نقاب را طراحي کردند و خودشان هم آن را لو دادند تا نگاه حاکميت را به ارتش بدبين کنند. عراق هم که متحد شوروي است از اين وضعيت بهرهمند شود و به ايران ضربه بزند. من اين مسئله را نه قبول و نه رد ميکنم، چون اين جريانات پشتپرده است و ما نظاميان معمولا در مورد آنچه آشکار شده ميتوانيم نظر دهيم. در مورد بقيه اطلاعات آنچناني نميتوانيم داشته باشيم. بعد از پيروزي انقلاب فرمانده اين لشکر اعدام شد و تعداد زيادي را بازداشت و اخراج کردند و تعدادي هم خودشان رفتند، در نهايت وقتي کودتاي نقاب به وجود آمد، باز دوباره تعدادي را بازداشت و فرمانده لشکرش را بعد از مدتي آزاد کردند. از ستاد ارتش گفتند «هر درجهداري در هرجا بخواهد ميتواند خدمت کند. لشکر 92 اکثرا درجهدار و خدمه تانک بودند و طبعا علاقه داشتند در محل تولدشان خدمت کنند. بيان شد که خدمت سربازي يک سال شود و به اين صورت سربازان را مرخص کردند، بنابراين اين لشکر از سرويس، تدارکات، آماده به کارکردن سلاح و آموزش جا ماند؛ يعني هر کس در اين فکر بود که فردايش چه خواهد شد؟ 10، 15 روز قبل از شروع جنگ، لشکر 92 زرهي اعلام کرد از پرسنل خدمه تانک و عوامل تدارککننده حدود 11 هزار نفر کسري دارد. دو، سه ماه قبل از جنگ هم فرمانده لشکر را بازداشت کردند و آقاي شمخاني مسئوليت را به آقاي غرضي سپرد. پس لشکري در کار نبود. از طرفي ارتش عراق با پنج لشکر زرهي و مکانيزه به استان خوزستان حمله کرد. لشکر زرهي 92 خوزستان با اين وضعيت در مقابل پنج لشکر عراق به چه ترتيب بايد مقاومت کند؟ با توجه به اوضاعواحوال اين لشکر و وضعيت پنج لشکر دشمن، افراد باقيمانده لشکر 92 ايثار کردند؛ مثلا در منطقه شمالي هفت روز طول کشيد تا دشمن از مرز عبور کرد. هفت روز اين نيروها جنگيدند و عقبنشيني کردند تا به رودخانه کرخه برسند. براي اينکه در آنجا ميتوانستند جلوي دشمن را بگيرند. يعني اين خودش يک تاکتيک است که با دشمن بجنگيم، زمان را از او بگيريم تا شرايطي پيدا کنيم که بتوانيم جلوي پيشروي دشمن را بگيريم و ديگر اجازه ندهيم از يک جايي بهبعد پيشروي کند. صدام فکر ميکرد با اولين حرکت نيروي هوايي را نابود ميکند. اين اولين هدفش بود، اما درعوض بعدازظهر همان روز 31 شهريور دوسري هواپيما از پايگاههاي بوشهر و دزفول بلند شدند و هدفها را کوبيدند؛ يعني اولين ضربه را نتوانست آنچنان کاري بزند که نيروي هوايي ما ساقط شود. به عبارت ديگر نيروهاي هوايي ارتش نهتنها ساقط نشد، بلکه توانست همان لحظه بلند شود و جواب دهد. فرداي آن روز نيز 140 فروند هواپيما بلند شدند که تمام پايگاههاي نيروي هوايي عراق را کوبيدند. پس در نتيجه عراق متوجه شد که نيروي هوايي ما از بين نرفته است. ضمن اينکه خلبانان ما نسبت به خلبانان عراقي واقعا آموزش بهتر و بيشتري داشتند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.