روايت صالحي از پرونده هستهاي در دولت دهم
احمدينژاد گفت كنار بكش
شرق: علياكبر صالحي در گفتوگو با جماران درباره آغاز مذاكره با آمريكا درباره پرونده هستهاي ايران در دوره احمدينژاد سخن گفته است. بخشهاي مهم اين گفتوگو به شرح زير است: وقتي رهبر معظم انقلاب اجازه دادند، يکي از شروط آن اين بود که رئيسجمهور وقت متولي هر دو مسير مذاکره با آمريکا و مذاکره با 1+5 باشد، مسئوليت مذاکره با آمريکا برعهده وزارت خارجه و مذاکره با 1+5 برعهده دبير شورايعالي امنيت ملي بود. پس رئيسجمهور بايد متولي هر دو باشد؛ درست هم همين است، چون رئيسجمهور رئيس شورايعالي امنيت ملي است. بايد بين اين دو مسير هماهنگي ايجاد ميشد و اينکه مکمل هم باشند. يکي از شروط هم اين بود که وزير خارجه مذاکره نکند و مذاکره در سطح پايينتر باشد. شرط سوم هم اين بود که مذاکره براي مذاکره نباشد و تکليف غنيسازي در همان ابتدا روشن شود. شرط چهارم هم اين بود که مذاکره فقط راجع به مسائل هستهاي باشد و راجع به موضوع ديگري مذاکره نکنيم. من خوشحال شدم و خدمت آقاي دکتر احمدينژاد رفتم و گفتم اين پرونده را حل ميکنم؛ چون با اين پرونده زندگي کرده بودم و ابعاد فني و سياسي آن را خوب ميدانستم. در آمريکا هم مرحله دوم انتخابات بود و با رامني رقابت تنگاتنگي در جريان بود؛ يعني گاهي رامني 51 درصد ميشد و اوباما 49 درصد. شرايط براي آنها نگرانکننده بود. آرشيو نامهها در وزارت خارجه هست. پس از اعلام آمادگي آنها براي مذاکرات دوجانبه، در قدم اول بنده يک يادداشت دستي که در آن تقاضاهاي خودمان را آورده بودم ارائه کردم و آنها هم بعد از مدت کوتاهي پاسخ دادند که آمادگي حل آنها را دارند. من به آنها اعلام کردم که مجوز مذاکره را گرفتهام. متأسفانه آقاي رئيسجمهور کنار کشيد و ما بايد با دبير محترم شورايعالي امنيت ملي وقت هماهنگي ميکرديم. بنده هم غافلگير شدم. چون ميدانستم که ميتوانم اين پرونده را حل کنم. شرايط آماده حلشدن پرونده به بهترين نحو بود. مقام معظم رهبري اجازه داده بودند و ما هم کاملا به مطلب اشراف داشتيم. آمريکا هم از حيث انتخابات در شرايط بغرنجي بود. بنده فکر ميکنم دليل اينکه آقاي دکتر احمدينژاد من را به وزارت خارجه منصوب کرد، الزاما براي حل مسئله هستهاي نبود. بالاخره ايشان {احمدينژاد} نپذيرفت و به من هم توصيه کردند خودت را کنار بکش؛ ممکن است براي شما سنگين تمام شود. موضع آقاي جليلي هم از ابتدا سلبي بود و در اين خصوص همراهي نميکردند و بنده بهناچار بايد با سختي اين فرايند را پيش ميبردم. امیرعبداللهیان، دستیار ویژه رئیس مجلس شورای اسلامی و معاون سابق وزیر امور خارجه، هم دو روز پيش در گفتوگویی درباره مذاکره ایران و آمریکا در دوره احمدینژاد و موضع رئیسجمهور وقت، گفته بود: «آقای دکتر صالحی برای استارت و کلیدخوردن مذاکرات شخصا تلاش کردند و ریسکهای بزرگی انجام دادند. گفته میشد آقای دکتر احمدینژاد بهعنوان رئیسجمهور وقت با این روند مخالف بود، حتی آقای دکتر صالحی را از این موضوع منع میکرد. آقای دکتر احمدینژاد معتقد بودند این موضوعی نیست که وزیر خارجه با توجه به پیچیدگیهایی که موضوع داشت آن را دنبال کند و پیش ببرد». امیرعبداللهیان ادامه داد: «آقای دکتر احمدینژاد در آن مقطع از اینکه وزارت امور خارجه و آقای دکتر علیاکبر صالحی پیشگام این موضوع باشند حمایت نمیکردند و میگفت که این موضوع نیازمند هماهنگیهای پیچیده در سطح کشور است». وی گفت: «تصور احمدینژاد این بود اگر دکتر صالحی وارد این موضوع شود، در میان کار با مشکلات زیادی مواجه میشود، اما دکتر صالحی ضمن اینکه احترام دکتر احمدینژاد را حفظ میکرد، تلاش داشت پیامها و دیدگاههای کارشناسی خود را پیگیری کند، همانطور که دکتر صالحی در کتاب خاطرات خود عنوان کرده و آقای دکتر محمدجواد ظریف نیز در چند مصاحبه خود گفته، مذاکرات پیش از ریاستجمهوری حجتالاسلام روحانی کلید خورد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.