|

شبه‌خاطرات یک آدم وسواسی!

محمود برآبادی

عادت دارم قبل از سفر یک فهرست بلندبالا از وسایل و چیزهایی که باید با خودم ببرم، تهیه کنم. هر کدام را هم که برمی‌دارم، تیک می‌زنم تا فراموش نکنم. وقتی قرار شد به یکی از شهرها برای برگزاری کارگاه دو روزه باشگاه کتاب‌خوانی بروم، دست‌به‌کار شدم و فهرستم را تهیه کردم. البته مدام که یادم می‌افتاد زیر فهرست چیزهای تازه را اضافه می‌کردم. از موبایل، فلش‌مموری، مسواک، خمیردندان، نخ‌دندان و کیت خیاطی گرفته تا عینک آفتابی و عینک مطالعه. البته یک عینک مطالعه هم زاپاس برداشتم. سفر قبلی عینکم شکست و هرجا به اتفاق رئیس اداره ارشاد رفتیم، هیچ تعمیرکاری نبود که جوش بدهد، در آخر هم مجبور شدم از شیشه‌هایش استفاده کنم و یک فریم تازه بخرم. انصافا رئیس اداره ارشاد من را پیش خیلی از عینک‌سازی‌های آشنا و غریبه برد. همین‌طور که داشتیم می‌رفتیم هرکس زنگ می‌زد، می‌گفت: «عینک استاد شکسته است و دارم می‌روم تعمیر کنم. کسی را سراغ داری که عینک تعمیر کند؟». گمان کنم نصف مردم شهر فهمیدند که عینک من شکسته است! می‌پرسید چطور متوجه شدم که نصف مردم شهر فهمیده‌اند؟ خیلی ساده است؛ اول که شهر خیلی بزرگ نبود، بعد هم از وقتی شبکه‌های اجتماعی راه افتاده است شهرستانی‌ها بیشتر از تهرانی‌ها از آن استقبال کرده‌اند. فی‌الفور یک گروه تلگرامی یا واتس‌آپی درست می‌کنند و با سرعت گردباد اطلاع‌رسانی می‌کند. بی‌دلیل نبود که وقتی راننده من را به فرودگاه می‌برد، پرسید: «استاد بالاخره عینکتان درست شد؟». از آن به‌بعد بود که تصمیم گرفتم همیشه یک عینک زاپاس همراه خودم ببرم. بدون عینک نمره چهار، من بی‌تعارف کورم. تیغ ژیلت، ریش‌تراش، اودکلن، آینه، قرص مسکن و قرص‌های دیگر و نوار چسب زخم و شانه هم که جزء ملزومات است. اگر در این سن دل‌پیچه بگیرم یا زیپ ساک، پوست دستم را خراش بدهد، باید توی شهر غریبه بگردم دنبال چسب‌زخم و قرص ضداسهال. البته اینها سوای دواهایی است که به‌طور ‌مرتب باید بخورم و همیشه همراهم است. درباره فواید قرص ضداسهال توضیح نمی‌دهم، چون خودتان می‌توانید حدس بزنید که استاد در حالت دل‌پیچه چه کارگاه با حالی اجرا خواهد کرد. کلاه و جوراب و لباس زیر به تعداد روزهای اقامت، لباس‌خواب، پیراهن اضافه، شال‌گردن و دو عدد ملافه و یک روبالشی و حوله هم احتیاطا برمی‌دارم. گاهی پیش می‌آید که آدم را در هتل چهارستاره در حد سه‌ستاره یا خوابگاه اسکان می‌دهند که لازم می‌شود علاوه بر اینها مواد ضدعفونی‌کننده هم با خودت ببری. کارت ملی و شناسنامه و کارت پول با موجودی در حد یک روز اقامت در هتل یا مسافرخانه و بلیت برگشت با هواپیما یا اتوبوس، به اضافه مقدار معتنابهی پول نقد هم باید همراهم باشد چون ممکن است از هواپیما پیاده شوم و هیچ‌کس به پیشوازم نیاید؛ آدمیزاد است دیگر. ممکن است یادشان رفته باشد که برایت هتل یا خوابگاه رزرو کنند و پول نقد هم برای اینکه به هر دلیلی ممکن است خودپرداز در دسترس نباشد و ناچار شوم پول نقد بدهم. خوشبختانه از وقتی موبایل‌های هوشمند به بازار آمده است برای آدم همه‌کاری می‌کنند. دیگر لازم نیست دوربین، چراغ‌قوه، آینه، ساعت، تقویم، دفترچه یادداشت، روزنامه و جدول، واکمن و قطب‌نما و قبله‌نما بردارم. خدا پدر مخترعش را بیامرزد. خودمانیم، عجب چیزی ساخته. فقط باید یادم باشد که شارژرش را حتما با خودم ببرم چون مثل حوضی که زیرآبش باز باشد، شارژ خالی می‌کند. فکر می‌کنم فهرستم تکمیل است اما نه، اتو و پاشنه‌کش یادم رفت. وقتی بعد از چند ساعت نشستن در فرودگاه و داخل هواپیما و تاکسی سالم به مقصد می‌رسم، کت‌و‌شلوار و پیراهن به تنم گریه می‌کند؛ همین‌طوری که نمی‌توانم بروم سر کلاس. مثلا من استادم، باید تمیز و مرتب باشم. پاشنه‌کش هم گرچه وسیله بی‌ارزشی است اما گاهی وقت‌ها واقعا به کار می‌آید؛ زمانی که شکم پر است و نمی‌توانی دولا شوی. کتری برقی هم بد نیست بردارم. تجربه نشان داده که در خوابگاه کسی برایت چای یا قهوه سرو نمی‌کند. بهتر است چند حبه ‌قند، چند عدد چای کیسه‌ای و نسکافه هم همراهم باشد. داشت یادم می‌رفت؛ دمپایی خیلی لازم است. اگر مثل من وسواسی باشید چطور می‌خواهید پابرهنه روی موکت یا سرامیک‌هایی که همه با کفش راه رفته‌اند، قدم بگذارید یا دمپایی‌هایی را بپوشید که به مرور زمان رنگ عوض کرده‌اند! همه وسایل را به اضافه یک کتاب برای مطالعه، شیوه‌نامه‌های کارگاه و کتاب‌های فهرست باشگاه‌ها را در چمدان کوچک یا بهتر بگویم ساک بزرگم جا دادم و با اطمینان خاطر از اینکه پیش‌بینی همه‌چیز را کرده‌ام، راهی سفر شدم. خوشبختانه به خیلی از وسایلی که برده بودم، نیاز نیفتاد. با خودم گفتم: «آخه آدم وسواسی! لازم بود این همه وسیله با خودت بیاری؟ دیدی به خیلی‌هاش نیاز نداشتی!». اما همین که از تاکسی پیاده شدم، رعدوبرقی زد و تا آمدم خودم را به یک جای سرپوشیده برسانم رگبار گرفت و در سی‌ثانیه خیس و آب‌کشیده شدم. با این سرووضع چطور می‌توانستم به کارگاه بروم. یادم افتاد که چتر با خودم نیاورده‌ام.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.