|

یک دوچرخه‌سواری زنانه

گیتی صفرزاده

هفته گذشته تصمیم گرفتم اولین تجربه‌ام را از دوچرخه‌سواری برای رفت‌وآمد روزمره در تهران انجام دهم. با اینکه در منزل دوچرخه هست اما برای اینکه ببینم طرح و برنامه‌ریزی شهری ماجرا چطور است سراغ یکی از دکه‌های کرایه دوچرخه شهرداری رفتم و با ارائه کارت شناسایی یک دوچرخه با قفل و تجهیزات کرایه کردم تا با آن به محل کارم بروم و تا قبل از ساعت هشت شب که دکه تعطیل می‌شد، آن را برگردانم.

دوچرخه‌های دنده‌ای دکه تمام شده بود و خوش‌شانس بودم محلی که برای کار قرار بود بروم، در یک مسیر مستقیم و کم‌فرازونشیب قرار داشت. مسیر انتخابی من جزء جاهایی بود که شهرداری برای آن خط عبور دوچرخه مشخص کرده بود اما نکته جالبش این بود که این خط در همه مسیر نبود و یک‌جایی در میانه راه قسمت دوچرخه‌رو ناپدید می‌شد، یحتمل شهرداری یا روی گزینه دوچرخه پرنده حساب کرده بود یا به شیوه سپردن مشکلات به بخش خصوصی گفته بود لابد خود دوچرخه‌سوار یک فکری به حال خودش می‌کند! هنگام دوچرخه‌سواری به‌طور دقیق با میزان چاله‌چوله‌های شهری آشنا می‌شوید و به شکل ملموسی درک می‌کنید که پیداکردن چندصدمتر آسفالت یکدست و هموار چه کار سختی است. نکته مهم بعدی این است که اگر زمان دوچرخه‌سواری شما مطابق شود با ساعات اوج ترافیک در زمان شروع و پایان کار شهری (که لابد باید بشود چون تشویق می‌شویم که برای رفع آلودگی و ترافیک این کار را انجام دهیم) دیگر حتی مسیر ویژه دوچرخه‌سواری هم خیلی به دردتان نمی‌خورد، به عبارت بهتر باید خیلی مراقب باشید تا در میان معرکه‌ای که موتورسوارها بدون توجه به چراغ قرمز و ماشین‌ها برای سریع‌تر رسیدن چپ و راست جلوی هم می‌پیچند، جان سالم به در ببرید. البته گفتن این نکته خالی از لطف نیست که در ابتدای ورود به یکی از خطوط تعیین‌شده برای دوچرخه‌سواری یک ماشین پلیس خوش و خرم پارک کرده و فضای اندکی را برای عبور باقی گذاشته بود! با همه این حرف‌ها منظورم این نیست که از پروژه دوچرخه‌سواری بگذریم بلکه بیشتر گمان می‌کنم به برنامه‌ریزی مناسب و کاربردی برایش باید فکر کرد. یاد تجربه‌ای که در ژاپن دیدم می‌افتم، خطوط مترو در توکیو به طور گسترده همه نقاط شهر را به هم وصل کرده‌اند اما معمولا شما وقتی در ایستگاه محلتان پیاده می‌شوید، برای رسیدن به مقصد نهایی یا خرید در محل می‌توانید از دوچرخه استفاده کنید. لابد این هم راه‌حل بدی نیست برای کشوری که روزی قرار بود ژاپن اسلامی شود. این نکته آخر را هم بگویم که در عملیات دوچرخه‌سواری افراد زیادی با اشتیاق نزدیک می‌شدند و مثل یک قهرمان ملی با من برخورد می‌کردند. اگر فرصت می‌شد، می‌ایستادم و بهشان توضیح می‌دادم که آنها هم می‌توانند از همان نزدیکی‌ها دوچرخه‌ای کرایه کنند و قهرمان ملی شوند؛ فقط به شرط رکاب‌زدن!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.