|

دختری که سقف رؤیا را جابه‌جا کرد

زهرا عمرانی

استِیسی از آن آدم‌هایی است که حتما اطرافمان یک نمونه‌شان را دیده‌ایم. جدی، سخت‌کوش با پشتکار، منطقی، خشک و درعین‌حال بسیار مهربان و حامی. در خانواده‌ای غیرمرفه در یکی از شهرستان‌های مرکزی آمریکا متولد شده بود. دختر اول بود و یک خواهر کوچک‌تر داشت. خودش می‌گفت سقف رؤیای ما در آن شهر این بود که معلم یا یک کارمند خوب بشویم. او در 22‌سالگی به آن سقف دست‌ یافته و زندگی رضایت‌بخشی برای خودش دست‌وپا کرده بود. در یک دانشکده معمولی کارشناسی ریاضی خوانده بود، ازدواج کرده و در شهر کوچکشان مشغول تدریس ریاضی و فیزیک بود. همسرش هم‌ پیمانکار ساعتی ساختمان بود. هردو عاشق طبیعت بودند و کارشان طوری بود که بتوانند هر آخر هفته به دل کوه یا جنگل بزنند و مکان‌های ناشناخته‌ای را کشف کنند، به‌طورکلی هر دو از زندگی‌شان راضی بودند.

استیسی، هم به‌خاطر علاقه‌اش به هیجان و هم به‌خاطر شرایط اقتصادی در کنار تدریس به‌عنوان خدمتکار در رستوران هم کار می‌کرد. جذابیت ماجرا اینجا بود که از بس کارش را جدی می‌گرفت، هم در تدریس و هم در پیشخدمتی بسیار موفق بود. وارد هر رستوران جدیدی می‌شد، به‌سرعت از پیشخدمتی به سرپیشخدمت و بعد هم به رئیس بخش ارتقا می‌یافت، اما از آنجا که نمی‌خواست این کار را به‌عنوان مسئولیت تمام‌وقتش بپذیرد، رستوران جدیدی پیدا می‌کرد که بتواند در آن شغل ساده و پاره‌وقتی را برعهده بگیرد. مسئله فقط جدی‌گرفتن کار نبود، استیسی به آدم‌ها و نیازهایشان توجه می‌کرد و توان مدیریتی بالایی داشت. این را مادر یکی از شاگردانش به خوبی فهمیده بود. درواقع استیسی که برای آموزش کمک‌درسی به خانه شاگردانش می‌رفت، گهگاه با مادر و پدر آنها هم معاشرت می‌کرد. مادر یکی از شاگردها که از خانواده‌های بسیار مرفه‌ شهر بود، توانایی ذهنی و مهارت مدیریت را در استیسی به درستی کشف کرده بود. او می‌دانست سقف این شهر برای استیسی کوتاه است و او را تشویق کرد تا برای رشته MBA در یکی از دانشگاه‌های معتبر کشور اقدام کند. هربار که استیسی از هزینه سنگین دانشگاه صحبت می‌کرد، مادر دوراندیش، به او می‌گفت: «با هوشی که تو داری حتما می‌توانی بورسیه بگیری و بعد هم به‌سرعت کار پیدا می‌کنی و اصلا جایی برای نگرانی نیست». درست هم می‌گفت؛ به‌سرعت بورسیه گرفت. تشویق او باعث شد تا استیسی و همسرش راهی جدید در زندگی پیش بگیرند؛ مسیری که به آشنایی من با آنها نیز منجر شد. شاید دلیل اصلی این آشنایی هم همان ویژگی خاص استیسی بود که نمی‌گذاشت پیشخدمت ساده بماند، در دانشگاه هم حواسش به همه بود و می‌خواست یک وقت کسی کم‌وکسری نداشته باشد. یک آخر هفته تابستان با بچه‌ها رفته بودیم کوه، آن بالا حسابی سرد شده بود. استیسی کلاه و دستکشی دستبافت از کیفش درآورد و گفت: «می‌دانستم تو تجربه کوه‌رفتن نداری و حتما لباس گرم با خودت نیاورده‌ای». در درس‌ها هم همین‌طور دلسوزانه کمک می‌کرد و تقریبا به همه بچه‌ها مجانی درس آمار را که از همه سخت‌تر بود یاد می‌داد. هنوز سال اول تمام نشده بود که گروهی که از شرکت‌های معتبر اطراف برای جذب کارمند به دانشکده آمده ‌بودند، استیسی را هم انتخاب کردند و او بلافاصله بعد از فارغ‌التحصیلی به‌عنوان مدیر مالی در شناخته‌شده‌ترین شرکت بین‌المللی شهر مشغول به کار شد. قصه استیسی، ماجرای تلاش و کامیابی است. ماجرای انسان‌های سخت‌کوش و خوش‌قلبی که برای کار حرمت قائلند و نفس کارکردن را بیش از نتیجه آن دوست دارند؛ ماجرای موفقیت به‌خاطر مسیر نه برای دستاورد. استیسی می‌خواهد پولی ذخیره کند تا در چند سال آتی شرکت خودش را راه بیندازد؛ شرکتی که در آن با کارگر و کارمند منصفانه رفتار شود و از «سرمایه‌دوستی» رایج دنیای غرب به‌دور باشد. هرچند در این ساختار حاکم، رؤیایش دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد، اما چه کسی فکر می‌کرد یک روز معلم جوان شهر کوچک، پشت میز مدیران ارشد یک مؤسسه بزرگ بنشیند و صدها نفر را راهبری کند؟ او سقف رؤیای اهالی شهرش را بسیار بلندتر کرده است. از او هرچه بگویی برمی‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.