|

صداي خرس‌ها همچنان در گوشمان است

سپهر سليمي

بيستم شهريور سال 1390 ويدئوي منتشرشده از يک خرس مادر به همراه دو توله‌اش که توسط شکارچيان در يکي از روستاهاي اطراف سميرم به شکل دردآوري سلاخي مي‌شدند موجي از اعتراض و خشم عمومي را در بين مردم و حاميان محيط زيست و حيوانات ايجاد کرد. فيلم در همه‌جا پخش شده بود و تا مدت‌ها مورد بحث در بين طبقات مختلف اجتماعي بود. سياسيون و مديران حفاظت محيط زيست در مورد اين فيلم اظهارنظرهاي فراواني کردند و انتظار مي‌رفت اين اتفاق ناگوار سرآغاز رويدادهاي مثبت در حوزه حمايت از حقوق حيوانات باشد. يکي از نخستين مطالبات حاميان حيوانات پس از انتشار اين فيلم، تدوين و تصويب قانون حمايت از حيوانات بود؛ آرزوي ديرينه‌اي که بيش از 15 سال از نخستين تلاش‌ها براي تدوين آن مي‌گذرد، اما سال‌هاي‌سال بايگاني شده بود. دقيقا بيستم شهريور دو سال پيش، معصومه ابتکار، رئيس وقت سازمان حفاظت محيط زيست، خبر از تدوين و تصويب لايحه حمايت از حيوانات داده بود. از شهريور 90 و شهريور 95 تا امروز هيچ اتفاقي براي تصويب اين قانون صورت نگرفته است و حيوانات بي‌پناه و حاميان حيوانات همچنان چشم‌انتظار هستند. يکي ديگر از مسائلي که در آن روزها بسيار مورد توجه قرار گرفته بود، تدوين قوانين حمايت از محيط‌بانان در برابر شکارچيان بي‌رحمي بود که به هيچ اصل اخلاقي‌ای پایبند نيستند. اين لايحه نيز همچنان در پيچ‌وخم راهروهاي دولت و مجلس گير کرده است. هرچند اخيرا خبرهايي مبني‌بر ارسال آن به کميسيون مجلس شنيده شده است، اما همچنان محيط‌بانان بي‌پناه در برابر قساوت شکارچيان به شهادت مي‌رسند. در تحليل حادثه سميرم گفته شده بود که افزايش مظاهر حيوان‌آزاري و عدم برخورد با متخلفان سبب گستاخي عاملان آن حادثه شده است. از مظاهر حيوان‌آزاري مي‌توان به کشتار حيوانات شهري، باغ‌وحش‌ها و به‌طورکلي مراکز نگهداري از حيوانات، فرهنگ کلامي حيوان‌ستيزانه، انتشار مطالب يک‌سونگرانه و عموما کذب در رسانه‌هاي مکتوب و رسانه ملي عليه حيوانات، بي‌توجهي به انتشار تصاوير حيوان‌ستيزانه در شبکه‌هاي اجتماعي، ذبح غيرقانوني دام در اماکن شهري و امثالهم اشاره کرد. متأسفانه در هيچ‌کدام از موارد بيان‌شده گام مهم و اثرگذاری به سمت جلو برنداشته‌ايم. اما در کنار همه اين موارد، در بخش‌هايي اقدامات خوبي صورت گرفته است. شايد مهم‌ترين آن را مي‌توان افزايش دانش عمومي نسبت به گياه‌خواري و بالطبع افزايش کساني دانست که در هيچ وعده غذايي، حيواني را نمي‌خورند. به لطف شبکه‌هاي اجتماعي، فرهنگ گياه‌خواري در حال گسترش است. گياه‌خواران، حتي آنها که به فعاليت‌هاي مدني بي‌توجه هستند، از سرمايه‌هاي بالقوه فعاليت‌هاي حمايت از حيوانات در هر جامعه‌اي هستند. يکي ديگر از اتفاقات مثبت در اين حوزه ممنوعيت سيرک حيوانات در ايران است؛ اتفاقي که به همت همه حاميان حيوانات و البته با حمايت سازمان حفاظت محيط زيست به سرانجام رسيد و نام ايران به جرگه کشورهاي بدون سيرک حيوانات اضافه شد. هنوز صداي توله‌خرس‌ها در گوشمان طنين‌انداز است. هنوز به عهد خود براي ايجاد شرايط بهتر زندگي براي بخش بزرگي از زيستمندان اين سرزمين وفادار هستيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.