|

من «ام‌اس» دارم

مریم پیمان

کمتر کسی است که به این صفحه سر بزند و نداند که نویسنده گاه‌وبیگاه این ستون «ام‌اس» دارد، اما این‌بار یکجا و در یک کتاب 272 صفحه‌ای با عنوان «من «ام‌اس» دارم» به تفصیل و تطویل نوشته‌ام. بدون نگرانی از تعداد کلمه‌ها از این بیماری صعب‌العلاج و درد بی‌درمان 18 ساله‌ام گفته‌ام. از راه‌های شناخت و تشخیص بیماری تا همه دردسرهای روزمره‌ام نوشته‌ام. اطلاعات پزشکی در کنار درددل‌های یک بیمار با متنی روان و قابل‌فهم برای همه و استفاده از اشعار در نثر، توصیف من از این کتاب است. برخی از همین روایت‌هایی را که گاه‌وبیگاه در روزنامه «شرق» یا در روزنامه بهار نوشته بودم، بدون نگرانی از مصلحت و معذوریت تعداد کلمه‌ها جمع کرده‌ام. البته انتشارات ‌هزاره ققنوس هم تنها توانست 99 نوشته را در قالب یک کتاب منتشر کند و همه آنچه مانده است، به میزان فروش در این بازار مکاره نشر گران این روزها بستگی دارد. داستان کتاب این است؛ «اگر بشنوید خود یا دیگری «ام‌اس» دارید، وحشت می‌کنید. این را هم مدیون روایت اغراق‌شده از بیماری در رسانه‌ها هستیم. اما این کتاب داستان زندگی یک بیمار است که هنوز بعد از 18 سال از مشاهده نخستین نشانه‌های بیماری روی پاهای خود راه می‌رود». پشت جلد کتاب این را نوشته‌ام تا اگر هم نخریدند، بدانند با «ام‌اس» می‌شود زندگی کرد. هرچند سخت. هرچند دشوار. هرچند دردناک. کتاب نوعی آگاهی درباره یک بیماری خاص است؛ واقعیتی که باور آن برای بسیاری از بیماران و بستگان آنها باورکردنی نیست، اما باز هم با کتاب خواستم تأکید کنم که شهامت بیان بیماری از زبان یک بیمار با نام واقعی شدنی است و پنهان‌کردن آن دست‌های مهربان کمک دیگران را دور می‌کند و زندگی را دشوار. در مقدمه کتاب آمده است: ««ام‌اس» تنها یک بیماری نیست. مجموعه‌ای از دردها، نشانه‌ها و مشکلاتی در اعضای مختلف بدن است که شیوه خاصی از زیستن را به من آموخته است. گاهی او مرا و گاهی من او را به پذیرش خواست یکدیگر قانع کرده‌ایم؛ نیاز به استراحت، نداشتن فعالیت بیش‌ از حد در فصل‌های گرم سال، رژیم غذایی غالبا با طبعی گرم، قرارنگرفتن در فشار و استرس، دوری از سیگار و سیگاری‌ها، داروها و تزریق‌های مداوم و یک روز تعطیلی کامل در هفته، همه آن چیزی است که من بعد از ۱۸ سال زندگی با این بیماری گاه و نه همیشه به او داده‌ام». «من «ام‌اس» دارم» مجموعه‌ای از روایت‌های مختلف از زندگی من است که می‌خواهد با یک روایت تحقیقی به جامعه آگاهی بخشد تا تصویر نادرستی را که از این بیماری مجسم شده است، اصلاح کند، با بیماران فضایی همدلانه بسازد و به آنها و خانواده‌هایشان درباره بیماری و شرایط زندگی اطلاعاتی تجربی و پزشکی را منتقل کند. شاید با آگاهی جامعه و تشخیص سریع بیماری زندگی «شبه‌معمولی» مانند نویسنده برای همه بیماران امری نزدیک به واقع باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.