|

حکايت تمام‌نشدني ما و اطباي محترم

اميرحسن چهل‌تن

خواهرزاده 15ساله من که در تعطيلات تابستاني به همراه پدر و مادرش براي ديدار خانواده از اسپانيا به تهران آمده بود، روز پيش کارش به اتاق جراحي کشيد. يک مهاجم که ظاهرا قصد ربودن گوشي موبايل او را داشته است، چنان محکم با لگد به سرش مي‌کوبد که پايين جمجمه ترک برمي‌دارد و گوش چپ در وضعيت وخيمي قرار مي‌گيرد. پزشک خانواده اولين کسي است که او را معاينه مي‌کند و مي‌خواهد او را فورا به بيمارستان تخصصي گوش برسانند. آن‌موقع هنوز کسي از وضعيت جمجمه خبر نداشت. در بيمارستان بعد از برخي معاينه‌ها، آزمايش‌ها و عکس‌برداري‌ها، رزيدنت‌ها دور تختش حلقه مي‌زنند و شروع به بررسي و مذاکره مي‌کنند؛ يکي مي‌گويد عصب شنوايي قطع شده، ديگري مي‌گويد پرده گوش پاره شده است، آن يکي نتيجه مي‌گيرد استخوان‌هاي گوش مياني شکسته و بر هم سوار شده‌اند. خواهرزاده من که با زبان اسپانيايي آشناست و ترم‌هاي لاتين پزشکي را مي‌فهمد، شاهد خاموش همه اين روايت‌هاست و وقتي دست آخر از يکي از اين اطباي محترم مي‌پرسد آيا من عاقبت شنوايي‌ام را به دست خواهم آورد، پاسخ مي‌شنود فعلا هيچ قولي در هيچ موردي نمي‌توانم به شما بدهم.

آيا اين پاسخ درستي است که يک بيمار 15ساله از يک پزشک بشنود؟ آن‌هم وقتي که هنوز هيچ تشخيص قطعي داده نشده و آيا مگر قرار نيست همواره به بيمار اميد داد و مثلا گفت البته خوب مي‌شوي و به همين خاطر اينجا هستي و ما همه سعي‌مان را مي‌کنيم و از اين قبيل؟ روز بعد او را به اتاق عمل مي‌فرستند؛ جراحي چهار ساعت طول مي‌کشد، وقتي بيمار را به بخش منتقل مي‌کنند و پدر و مادر مضطرب بيمار سراغ دکتر را مي‌گيرند تا از او بپرسند در اين جراحي چهارساعته چه گذشته و واقعا مشکل بيمار چه بوده و امکان بهبودي کامل او تا چه حد است، پاسخ مي‌شنوند دکتر بيمارستان را ترک کرده است و امکان دسترسي به او فراهم نيست. من سال‌ها پيش براي يک جراحي ساده در آلمان بستري شدم، پيش از عمل پزشک معالج دقايق طولاني راجع به آنچه مي‌خواهد بکند با من حرف زد، بعد از عمل و به‌هوش‌آمدنم هم همين‌طور. پزشکان ما پس چه زمانی مي‌خواهند سلوک با بيمار و اطرافيان او را بياموزند و شئونات آنها را رعايت کنند؟ من دوستان پزشک فراواني دارم و همه آنها واقعا آدم‌هاي نازنيني هستند، اصلا همه ما ايراني‌ها آدم‌هاي نازنيني هستيم؛ اما نمي‌دانم اين کدام مؤلفه عجیب است که عمل مي‌کند؛ وقتي ما در وضعيت بالادستي قرار مي‌گيريم، ديگر هيچ شأني براي آن ‌که در وضعيت فرودست قرار گرفته قائل نيستيم و آنها در نظرمان به پشيزي نمي‌ارزند. آيا اين رفتار به جبران تحقير مدام و بزرگي است که همه و همه با آن مواجهيم؟ نمي‌دانم، واقعا نمي‌دانم! اما نگرانم، به خاطر اين سقوط دردآور نگرانم. همين!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.